της συντακτικής ομάδας του DkalaTimes
Τα παιδιά δεν έχουν χρώμα, κόμμα ή εθνικότητα: Τα δικαιώματά τους δεν προσφέρονται για πολιτική εκμετάλλευση
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να στοχοποιεί παιδιά λόγω της εθνικής καταγωγής, του χρώματος του δέρματος ή της διαφορετικότητάς τους. Η παιδική ηλικία πρέπει να προστατεύεται από τον ρατσισμό, την πολιτική σκοπιμότητα και κάθε μορφή διακρίσεων.
Υπάρχουν ορισμένες κόκκινες γραμμές που καμία πολιτική αντιπαράθεση, καμία ιδεολογική διαφωνία και κανένα κομματικό συμφέρον δεν δικαιούται να ξεπερνά. Μία από τις σημαντικότερες είναι η προστασία των παιδιών. Γιατί τα παιδιά δεν αποτελούν εργαλεία πολιτικής αντιπαράθεσης, δεν είναι υπεύθυνα για τις επιλογές των κυβερνήσεων, δεν εκπροσωπούν τις πολιτικές των χωρών από τις οποίες κατάγονται και, κυρίως, δεν πρέπει να κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους ή την εθνικότητά τους.
Κάθε παιδί, ανεξάρτητα από το πού γεννήθηκε, ποια γλώσσα μιλά, σε ποια θρησκεία πιστεύει η οικογένειά του ή ποια είναι η καταγωγή του, έχει τα ίδια αναφαίρετα δικαιώματα. Δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, στην ασφάλεια, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στην ισότητα και στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.
Αυτά δεν είναι απλώς ανθρωπιστικές διακηρύξεις. Αποτελούν θεμελιώδεις αρχές της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η οποία κατοχυρώνει ότι κανένα παιδί δεν πρέπει να υφίσταται διακρίσεις για οποιονδήποτε λόγο.
Κι όμως, σε μια εποχή κατά την οποία ο ρατσισμός και η ξενοφοβία εξακολουθούν να βρίσκουν χώρο στον δημόσιο λόγο, παρατηρούμε με ανησυχία φαινόμενα κατά τα οποία ακόμη και τα παιδιά γίνονται στόχος πολιτικών αντιπαραθέσεων. Η εθνικότητα, το χρώμα ή η διαφορετική πολιτισμική τους ταυτότητα χρησιμοποιούνται ως αφορμή για σχόλια, επιθέσεις, αποκλεισμούς και δημόσια στοχοποίηση.
Αυτό δεν είναι πολιτική κριτική. Δεν είναι ελευθερία έκφρασης. Δεν είναι υπεράσπιση της πατρίδας ή των εθνικών αξιών. Είναι μια επικίνδυνη διολίσθηση σε αντιλήψεις που διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες και, ακόμη χειρότερα, μεταφέρουν αυτόν τον διαχωρισμό στην πιο ευάλωτη κοινωνική ομάδα: τα παιδιά.
Κανένα παιδί δεν επιλέγει πού θα γεννηθεί. Δεν επιλέγει τους γονείς του, την καταγωγή του ή το χρώμα του. Δεν μπορεί, επομένως, να αντιμετωπίζεται ως υπεύθυνο για ζητήματα μεταναστευτικής πολιτικής, διεθνών σχέσεων, γεωπολιτικών εξελίξεων ή κομματικών διαφωνιών.
Όποιος επιλέγει να στοχοποιήσει ένα παιδί για την εθνικότητά του, στην πραγματικότητα επιλέγει να επιτεθεί σε μια ανθρώπινη ύπαρξη που δεν έχει καμία ευθύνη για τις συνθήκες μέσα στις οποίες μεγαλώνει.
Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν οι πολιτικοί, οι δημόσιες προσωπικότητες και όσοι διαθέτουν δημόσιο βήμα. Οι λέξεις τους έχουν δύναμη. Μπορούν να διαμορφώσουν συνειδήσεις, να ενισχύσουν στερεότυπα ή να καλλιεργήσουν τον σεβασμό και τη συνύπαρξη. Όταν, λοιπόν, ο δημόσιος λόγος καλλιεργεί την καχυποψία απέναντι σε παιδιά διαφορετικής καταγωγής, οι συνέπειες δεν περιορίζονται σε μια πολιτική αντιπαράθεση. Μπορεί να μεταφερθούν στις σχολικές αίθουσες, στις παιδικές χαρές και στις καθημερινές σχέσεις των ανθρώπων.
Και τότε το τίμημα το πληρώνουν παιδιά που βιώνουν τον αποκλεισμό, τον φόβο, την απόρριψη και την αίσθηση ότι δεν ανήκουν πουθενά.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: Τι κοινωνία θέλουμε να παραδώσουμε στην επόμενη γενιά; Μια κοινωνία όπου ένα παιδί θα φοβάται να πει από πού κατάγεται; Όπου θα αισθάνεται ντροπή για το χρώμα του; Όπου θα χρειάζεται να αποδείξει ότι αξίζει να βρίσκεται σε μια σχολική αίθουσα, σε μια γειτονιά ή σε μια χώρα;
Ή μια κοινωνία που θα αναγνωρίζει ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν έχει εθνικότητα και ότι η ισότητα δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά;
Η αγάπη για την πατρίδα, η διατήρηση της πολιτιστικής ταυτότητας και ο σεβασμός στην ιστορία ενός λαού δεν έρχονται σε αντίθεση με τον σεβασμό στα δικαιώματα των παιδιών. Αντίθετα, μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία αποδεικνύει τη δύναμή της ακριβώς μέσα από τον τρόπο με τον οποίο προστατεύει τους πιο ευάλωτους.
Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα. Δεν χρειάζεται να έχουμε τις ίδιες πολιτικές απόψεις, τις ίδιες ιδεολογίες ή τις ίδιες αντιλήψεις για τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα. Χρειάζεται, όμως, να συμφωνούμε σε κάτι αυτονόητο: τα παιδιά είναι πάνω από τα κόμματα, πάνω από τις πολιτικές σκοπιμότητες και πάνω από κάθε μορφή μισαλλοδοξίας.
Κανένα κομματικό συμφέρον δεν δικαιολογεί την ταπείνωση ενός παιδιού. Καμία πολιτική διαφωνία δεν νομιμοποιεί τον ρατσισμό. Κανένα χρώμα δέρματος και καμία εθνική καταγωγή δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο αποκλεισμού ή στοχοποίησης.
Γιατί ένα παιδί δεν είναι σύμβολο πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι ένας άνθρωπος που δικαιούται να μεγαλώσει με ασφάλεια, αγάπη, σεβασμό και ίσες ευκαιρίες.
Και αυτό δεν είναι θέμα πολιτικής τοποθέτησης. Είναι θέμα ανθρωπιάς, δημοκρατίας και πολιτισμού.
Τα παιδιά δεν πρέπει να πληρώνουν τις προκαταλήψεις και τις φιλοδοξίες των μεγάλων. Η προστασία τους δεν είναι επιλογή. Είναι υποχρέωση όλων μας!!!
