Γράφει η Μαίριλυν Ζαννέτου
Εκπαιδευτικός/Συγγραφέας
Αναμφισβήτητα φρικτά, τα εγκλήματα που καταλογίζονται σε μια μητέρα τις τελευταίες μέρες. Εξίσου τρομακτικό όμως, είναι και το μένος που φαίνεται μέσα από τα γραφόμενα όλων όσοι επαναστατούν μέσα από το πληκτρολόγιο του κινητού τους τηλεφώνου.
Πόσο οξύμωρο, η αντίδραση στη βία και την αφαίρεση ζωών, να είναι η βία. Πόσο έτοιμοι είμαστε να γίνουμε ένας όχλος χωρίς καμία επιείκια που θα λυντσάρουμε εν ψυχρώ έναν άλλο άνθρωπο. Γιατί, όσο τερατώδη και να είναι τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορείται, δεν παύει να είναι ένας άνθρωπος, ένας συνάνθρωπος, που, τουλάχιστον, δικαιούται να δικαστεί βάσει των πρωτοκόλλων, ως είθισται.
Γίναμε τελικά άπαντες το τέρας που φοβόμασταν ανέκαθεν και μας προκαλούσε αποτροπιασμό.
Και δεν είναι καινούριο…
«Σκοτώσαμε» τον Νίκο Μεταξά, «σκοτώσαμε» τους δολοφόνους του Ζακ, «σκοτώσαμε» τους δολοφόνους του Βαγγέλη, «δαιμονοποιήσαμε» τον κατακτητή και τώρα λυντσάρουμε (πολύ φοβούμαι εκτός εισαγωγικών) το νέο μας θύμα.
Μήπως οι δολοφόνοι δεν είναι τελικά ιδιόμορφα όντα και είμεθα όλοι εν δυνάμει τέρατα;
