Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ.
Εκεί, λίγο πριν ακουστεί το «Χριστός Ανέστη», που (ας είμαστε ειλικρινείς) το μυαλό μας δεν είναι και τόσο… πνευματικό.
Γιατί όσο κι αν θέλουμε να μπούμε στο νόημα της στιγμής, υπάρχουν κάποιες σκέψεις που περνούν από όλους μας.
Ιδού μερικές από αυτές:
1. «Μην στάξει το κερί, μην στάξει το κερί…»
Η απόλυτη αγωνία. Λες και δίνεις εξετάσεις.
2. «Ποιος πήρε το Άγιο φως να μου δώσει να ανάψω το δικό μου;»
Και πάντα υπάρχει ένας άνθρωπος-ήρωας που σώζει την κατάσταση.
3. «Είναι πολύ νωρίς για να φύγουμε ή θα φανεί;»
Η εσωτερική πάλη ξεκινά.
4. «Αυτό το παιδί γιατί κρατάει φεγγαλικά;»
Και γιατί είναι τόσο κοντά σε εμένα;
5. «Πόσο όμορφη είναι η στιγμή, να βγάλω στόρυ ή είναι ντροπή;…»
Ναι, υπάρχει κι αυτό. Για λίγα δευτερόλεπτα, το νιώθεις πραγματικά.
6. «Να στείλω μήνυμα τώρα ή μετά; Κάποιους να τους στείλω ή καλύτερα όχι;»
Το κινητό ήδη στο χέρι, πριν καν ακουστεί το “Ανέστη”.
7. «Πεινάω.»
Η πιο ειλικρινής σκέψη της βραδιάς.
8. «Ποιος θα πει πρώτος το ‘Χριστός Ανέστη’;»
Και ποιος θα θυμηθεί να απαντήσει «Αληθώς» και όχι «επίσης»;
9. «Θα γίνει 2 παρά μέχρι να φάμε τη σούπα και τα αυγά»
Οι πραγματικά σημαντικές σκέψεις!
10. «Τελικά… κάθε χρόνο τα ίδιοα, αλλά πάντα λίγο διαφορετικό. Λαμπρατζιά έχουν ανάψει φέτος ή δεν τους άφησε ο πάτερ»
Κάτι αλλάζει. Κάτι μένει. Και κάπου εκεί, μέσα σε όλα, υπάρχει η ουσία, η παράδοση, τα έθιμα, τα όμορφα.
Γιατί, ναι μπορεί να γελάμε με όλα αυτά.
Μπορεί να σκεφτόμαστε τα πιο απλά, τα πιο ανθρώπινα.
Αλλά εκείνη τη στιγμή, όταν ανάβουν οι λαμπάδες και φωτίζονται τα πρόσωπα γύρω μας, κάτι μέσα μας ησυχάζει. Έστω και για λίγο. Είναι η ελπίδα της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.
Εκείνο το «Χριστός Ανέστη» που δίνει ελπίδα και φως.
Και ίσως… αυτό να είναι αρκετό!
Καλή Ανάσταση!
