Άρθρο της συνδημότισσας μας Λούσιας Νικολαϊδου
Χιλιάδες ζώα θανατώνονται στην Κύπρο στο όνομα της «πρόληψης».
Αλλά ποιος ωφελείται όταν αδειάζουν οι στάνες;
Το «Ξεκλήρισμα» της Κτηνοτροφίας στην Κύπρο δεν είναι απλή κρίση. Χιλιάδες ζώα θανατώνονται, ακόμη και χωρίς εμφανή συμπτώματα, ενώ οι κτηνοτρόφοι βρίσκονται σε απόγνωση.
Η υποχρεωτική ηλεκτρονική σήμανση και η ψηφιακή ιχνηλασιμότητα που παρουσιάστηκαν ως «προστασία του καταναλωτή» γίνονται εργαλείο απόλυτου ελέγχου. Με μια απόφαση, ολόκληρες μονάδες μπαίνουν σε «κόκκινη ζώνη» και η παραγωγή κινδυνεύει με καταστροφή.
Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρά στη συμφωνία Mercosur, ανοίγοντας τον δρόμο σε φθηνές εισαγωγές κρέατος από χώρες με πολύ διαφορετικά πρότυπα παραγωγής.
Το ερώτημα είναι απλό: Μήπως πρώτα εξοντώνουμε τον εγχώριο παραγωγό… και μετά παρουσιάζουμε τις εισαγωγές ως «λύση»;
Το ζήτημα δεν είναι μόνο η κτηνοτροφία. Είναι η διατροφική κυριαρχία. Όταν μια χώρα δεν μπορεί να παράγει το φαγητό της, χάνει την αυτάρκειά της… και τελικά την ελευθερία της.
