Το πιο κάτω κυκλοφορεί στο διαδίκτυο κι εμείς το βρήκαμε στην σελίδα στο fb «πνευματικά παιδιά του πάτερ Αντωνίου».
Όπως αναφέρεται στην ανάρτηση είναι ένα απόσπασμα από το ημερολόγιο του 23χρονου Κυπριανού, από το Αυγόρου, που «χάθηκε» στα Τέμπη. Ένα απόσπασμα, από το ημερολόγιο του Κυπριανού, «μάθημα ζωής»….
——————————————————
«Για τη δική μου αδυναμία, τη λύπη που έχω, πώς τολμώ να παραπονιέμαι στον Θεό που πήρε το δικό μου άνθρωπο στην καλύτερη πνευματική κατάσταση που μπορούσε να φτάσει και στη μόνη ευκαιρία που είχε
για να σωθεί;
Τολμώ να βάζω τα συναισθήματά μου πάνω από το γεγονός της σωτηρίας
του ανθρώπου που “δήθεν” αγαπώ;
Και αν δεν ισχύει το “δήθεν” τότε γιατί συνεχίζω να παραπονιέμαι;
Δοξολόγα τον Θεό που εισάκουσε τις προσευχές σου και έσωσε το δικό
σου άνθρωπο, χαρίζοντάς του τον παράδεισο, τον παράδεισο τον οποίο
αν δεν επέτρεπε το δυσάρεστο (για σένα, όχι πλέον γι’ αυτόν) γεγονός
δεν θα αποκτούσε ποτέ.
Καθήκον σου να προσεύχεσαι γι’ αυτόν που λες πως αγαπάς, γιατί αν κάνεις
τον πολύτιμο χρόνο γι’ αυτόν, που έχεις (για να προσευχηθείς υπέρ αυτού) για να συλλογίζεσαι και να λυπάσαι μόνο, τότε (έστω και) καθιστάς εμμέσως τον
Θεό υπαίτιο για τη λύπη σου, ενώ είναι υπαίτιος για τη σωτηρία του. Και
αυτή είναι η αλήθεια που ο εγωισμός σου τη θολώνει υποτιμώντας την
πρόνοια Του. Έτσι το γεγονός της σωτηρίας του αγαπημένου σου γίνεται
αιτία από εσένα και την ανθρώπινη, χωρίς πνευματικότητα
συναισθηματικότητά σου να αμφισβητείται η πρόνοια του Θεού.
Έτσι με την έκφραση σου κατά του Θεού, όχι μόνο δεν μακαρίζεις, αλλά
μαγαρίζεις το όνομά Του. Όχι μόνο δεν Τον αναπαύεις αλλά Τον μαγαρίζεις
απέναντι στον Πανάγαθο (χωρίς να φταίει Ο Θεός).
Τελικά τί είναι συμφέρον για την αγάπη του προσώπου που αγαπάς;
Να θυσιάσεις χρόνο από τη ζωή σου για να προσεύχεσαι υπέρ του, ή απλά να παραπονιέσαι που ο εαυτός σου έχασε τη συναισθηματική του ηρεμία
με το χαμό του αγαπημένου σου;
Τελικά τον αγαπάς αυτόν ή αγαπάς περισσότερο τη συναισθηματική σου
κατάσταση που θα είχες εάν ζούσε;»
(Κυπριανός Παπαϊωάννου)
