Σε μια συγκινητική και βαθιά πολιτική παρέμβαση, ο Αρτέμης Αρτεμίου, ιδρυτής του Ιδρύματος Αλκίνοος Αρτεμίου, απευθύνει ανοικτή επιστολή προς τους/τις υποψήφιους/ες Βουλευτές, μετατρέποντας την προσωπική του απώλεια σε δημόσιο κάλεσμα ευθύνης. Έχοντας χάσει τον γιο του Αλκίνοο και ιδρύσει το ομώνυμο Ίδρυμα για τη στήριξη παιδιών με σοβαρές ασθένειες, θέτει στο επίκεντρο την ανάγκη ουσιαστικής κρατικής μέριμνας. Με λόγο απλό αλλά επιτακτικό, ζητά δεσμεύσεις για ένα σύστημα υγείας και κοινωνικής φροντίδας που δεν αφήνει κανένα παιδί και καμία οικογένεια μόνη απέναντι στη δοκιμασία της ασθένειας.
Αυτούσια η ανάρτηση του:
Ανοικτή Επιστολή προς τους/τις Υποψήφιους/ες Βουλευτές
Αξιότιμες κυρίες, Αξιότιμοι κύριοι,
Υποψήφιες και υποψήφιοι Βουλευτές,
Απευθύνομαι δημόσια σε εσάς, ως άνθρωπος που τα τελευταία χρόνια έχει βρεθεί κοντά σε παιδιά που νοσηλεύονται στην Κύπρο και στο εξωτερικό, αλλά και στις οικογένειές τους.
Λίγο πριν οι πολίτες κληθούν να επιλέξουν τους εκπροσώπους τους στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αισθάνομαι την ανάγκη να θέσω ενώπιόν σας ένα ζήτημα που δεν πρέπει να απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο: τη στήριξη των παιδιών με σοβαρές ασθένειες και των οικογενειών τους.
Μέσα από την προσωπική μου επαφή με αυτά τα παιδιά, αλλά και μέσα από τις δράσεις του Ιδρύματος Αλκίνοος Αρτεμίου , έχω δει πόνο, αγωνία, ανασφάλεια και εξάντληση. Έχω όμως δει και αξιοπρέπεια, δύναμη, ελπίδα και ανθρώπους που συνεχίζουν να παλεύουν.
Αυτό που ζητώ από εσάς δεν είναι μια επίσκεψη σε κλινική για μια φωτογραφία, ούτε μια δήλωση συμπάθειας. Ζητώ κάτι πιο ουσιαστικό: να δεσμευθείτε ότι, εφόσον εκλεγείτε, θα εργαστείτε ώστε η στήριξη των παιδιών που νοσούν και των οικογενειών τους να αποτελεί σταθερή προτεραιότητα της Πολιτείας.
Ένα παιδί που νοσεί χρειάζεται ασφαλώς ιατρική περίθαλψη.
Χρειάζεται όμως και ψυχολογική στήριξη, εκπαιδευτική συνέχεια, αξιοπρέπεια και ένα περιβάλλον που να του επιτρέπει, όσο είναι δυνατόν, να παραμένει παιδί.
Η οικογένεια χρειάζεται πρακτική βοήθεια, ενημέρωση, οικονομική ανακούφιση όταν η ασθένεια ανατρέπει την καθημερινότητα και ένα κράτος που να μην την αφήνει να χαθεί μέσα σε διαδικασίες, αιτήσεις, καθυστερήσεις και γραφειοκρατία. Κανένας οργανισμός της κοινωνίας των πολιτών δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποκαταστήσει το κράτος.
Τα ιδρύματα και οι εθελοντές μπορούν να στηρίξουν, να συμπληρώσουν και να κινητοποιήσουν την κοινωνία. Δεν μπορούν όμως να σηκώσουν μόνοι τους ένα βάρος που ανήκει θεσμικά στην Πολιτεία. Σας καλώ, λοιπόν, να δείτε την παιδιατρική όχι ως περιθωριακό ζήτημα υγείας, αλλά ως ζήτημα κοινωνικής ευθύνης, παιδικών δικαιωμάτων και θεσμικής αξιοπρέπειας.
Σας καλώ να στηρίξετε πολιτικές που ενισχύουν τις δημόσιες δομές υγείας, την ψυχοκοινωνική φροντίδα, την εκπαιδευτική υποστήριξη των παιδιών που νοσηλεύονται ή απουσιάζουν από το σχολείο, τη στήριξη των γονέων και τη συνεργασία μεταξύ κράτους, νοσοκομείων, σχολείων και οργανώσεων. Ιδιαίτερη θέση σε αυτή τη συζήτηση πρέπει να έχει και η ανάγκη για ένα σύγχρονο, ολοκληρωμένο Παιδιατρικό Νοσοκομείο στην Κύπρο.
Το Νοσοκομείο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΙΙΙ και οι άνθρωποι που υπηρετούν καθημερινά την παιδιατρική φροντίδα προσφέρουν εδώ και δεκαετίες ανεκτίμητες υπηρεσίες. Η προσφορά τους πρέπει να αναγνωρίζεται με σεβασμό. Ακριβώς όμως επειδή η αποστολή τους είναι τόσο σημαντική, οφείλουμε να κοιτάξουμε μπροστά.
Η Κύπρος χρειάζεται έναν σύγχρονο παιδιατρικό νοσοκομειακό σχεδιασμό, αντάξιο των αναγκών των παιδιών, των οικογενειών και των επαγγελματιών υγείας.
Ένα νέο Παιδιατρικό Νοσοκομείο δεν πρέπει να είναι απλώς ένα νέο κτήριο.
Πρέπει να είναι ένα κέντρο ολιστικής φροντίδας του παιδιού, με σύγχρονες παιδιατρικές ειδικότητες, κατάλληλους χώρους για γονείς, ψυχολογική και κοινωνική στήριξη, εκπαιδευτική υποστήριξη, χώρους παιχνιδιού και ειδικές συνθήκες προστασίας για παιδιά που είναι ιδιαίτερα ευάλωτα. Δεν αρκεί να αντιμετωπίζονται τα προβλήματα αποσπασματικά. Χρειάζεται ολοκληρωμένος, μακροπρόθεσμος και εθνικός σχεδιασμός για την παιδιατρική υγεία στην Κύπρο. Δεν ζητώ προεκλογικές υποσχέσεις.
Ζητώ δημόσια ευθύνη.
Ζητώ να συμφωνήσουμε στο αυτονόητο: ότι κανένα παιδί που δίνει μάχη για τη ζωή του δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του και καμία οικογένεια δεν πρέπει να εγκαταλείπεται στη μοναξιά της.
Μετά τις εκλογές, οι αφίσες θα κατέβουν, τα συνθήματα θα ξεχαστούν και οι δηλώσεις θα περάσουν. Όμως τα παιδιά θα συνεχίσουν τη θεραπεία τους. Οι γονείς θα συνεχίσουν να αγωνιούν. Οι οικογένειες θα συνεχίσουν να χρειάζονται στήριξη. Οι επαγγελματίες υγείας θα συνεχίσουν να δίνουν καθημερινά μάχη.
Και η Πολιτεία θα συνεχίσει να κρίνεται από το αν στάθηκε στο ύψος της ευθύνης της.
Σας καλώ, με σεβασμό αλλά και με απόλυτη σαφήνεια, να τοποθετήσετε τα παιδιά αυτά ψηλά στην ατζέντα σας. Όχι μόνο για την προεκλογική περίοδο, αλλά για την επόμενη μέρα.
Με εκτίμηση, Αρτέμης Αρτεμίου
Υ.Γ.: Οφείλω να αναγνωρίσω ότι, κατά την προηγούμενη βουλευτική περίοδο, υπήρξαν Βουλευτές που στάθηκαν δίπλα σε αυτά τα ζητήματα και βοήθησαν ουσιαστικά. Η παρούσα επιστολή δεν παραγνωρίζει την προσφορά τους· αντίθετα, καλεί να συνεχιστεί και να ενισχυθεί.
