Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της κοινωνίας μας, την αντιμετώπιση των καρκινοπαθών, θίγει σήμερα σε ανάρτησή του ο Βουλευτής Λάρνακας του ΑΚΕΛ, Ανδρέας Πασιουρτίδης.
Πιο συγκεκριμένα, ο κ. Πασιουρτίδης αναφέρεται στους καρκινοπαθείς εκπαιδευτικούς, οι οποίοι, λόγω μη εφαρμογής των «εύλογων προσαρμογών» —αφού, όπως φαίνεται, το Υπουργείο Οικονομικών του κ. Κεραυνού δεν έχει εγκρίνει τα απαραίτητα κονδύλια— αναγκάζονται να εργάζονται κανονικά, χωρίς να τους παραχωρούνται ώρες μη διδακτικού χρόνου, όπως επιβάλλει η κατάστασή τους.
Το κράτος, δηλαδή, ζητά από άτομα που υποβάλλονται σε χημειοθεραπείες και διανύουν την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής τους να συνεχίζουν κανονικά την εργασία τους. Επιπλέον, οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας (π.χ. νευροπάθεια, κόπωση, ορμονικές διαταραχές κ.ά.) μπορεί να επιμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά το τέλος της θεραπείας. Όλα αυτά, ωστόσο, φαίνεται να είναι «ψιλά γράμματα» για το κράτος μας.
Ζητάμε από τους εκπαιδευτικούς να διδάξουν στα παιδιά μας την ενσυναίσθηση, να υπηρετούν την παιδεία και τον πολιτισμό, αλλά εμείς δείχνουμε αναλγησία στον πόνο τους.
Πού είναι το Υπουργείο Παιδείας να απαιτήσει τα αυτονόητα για τους εκπαιδευτικούς του; Πού είναι η ΠΟΕΔ να διεκδικήσει για τους συναδέλφους της;
Ντροπή μας. Ντροπή να αναγκαζόμαστε να διεκδικούμε τα αυτονόητα!
Προπάντων, ντροπή της ΠΟΕΔ, η οποία έπρεπε ήδη να είναι στους δρόμους για τους εκπαιδευτικούς της, να γίνει η φωνή και η δύναμή τους!
Τι περιμένει η ΠΟΕΔ και το Υπουργείο Παιδείας για να απαιτήσουν τα αυτονόητα; Πρέπει οι καρκινοπαθείς εκπαιδευτικοί —που, ειρήσθω εν παρόδω, τα κρούσματα καρκίνου στην Κύπρο έχουν αυξηθεί γενικότερα, περισσότερα εδώ — να παρουσιάσουν το δράμα τους στα ΜΜΕ για να «συγκινηθούν» κάποιοι; Οι εκπαιδευτικοί αυτοί έχουν αξιοπρέπεια, σιωπούν και δεν ζητούν ούτε λύπηση ούτε “χάρη”· ζητούν μόνο τα αυτονόητα από μια ευρωπαϊκή χώρα, από ένα Υπουργείο που υποτίθεται ότι είναι ταγμένο να υπηρετεί τον πολιτισμό και την παιδεία.
Αλλά το μέγα ερώτημα είναι ποιου είναι η τελική ευθύνη για αυτούς τους ανθρώπους; Της συντεχνίας των εκπαιδευτικών της ΠΟΕΔ; Του Υπουργείου Παιδείας; Του Υπουργείου Οικονομικών; Και ποιος θα αναλάβει να διεκδικήσει τα αυτονόητα για τους καρκινοπαθείς εκπαιδευτικούς;
Πού είναι η παιδεία μας όταν στους εκπαιδευτικούς μας συμπεριφερόμαστε με αυτόν τον τρόπο;
Τα πιο πάνω είναι θέση και άποψη του SkalaTimes, η ανάρτηση κ. Πασιουρτίδη πιο κάτω.
Αυτούσια η ανάρτηση του κ. Πασιουρτίδη:
Το τελευταίο διάστημα λαμβάνω μηνύματα από καρκινοπαθείς εκπαιδευτικούς, οι οποίοι νιώθουν πως στην πιο δύσκολη περιπέτεια της ζωής τους το κράτος τους γυρίζει την πλάτη.
Όπως προκύπτει, δεν τους δίνονται οι απαραίτητες διευκολύνσεις, ώστε να μπορέσουν να ανακουφιστούν από τις παρενέργειες των χημειοθεραπειών και της ίδιας της ασθένειας.
Το Υπουργείο Οικονομικών, ενώ κομπάζει για τα πλεονάσματά του, δεν έχει διαθέσει τα απαραίτητα κονδύλια για αυτές τις διευκολύνσεις και το Υπουργείο Παιδείας δεν διεκδικεί για τους εκπαιδευτικούς του αυτό το αυτονόητο δικαίωμα.
Φαίνεται ότι το «ευχαριστώ» μας σε ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο λειτούργημα της εκπαίδευσης, είναι να τους αντιμετωπίζουμε σαν αριθμούς. Με αναλγησία και έλλειψη στοιχειώδους ενσυναίσθησης. Ζητούμε από εκπαιδευτικούς που υποβάλλονται σε χημειοθεραπείες, από γυναίκες που διανύουν την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής τους, που αναγκάζονται να φορούν περούκα λόγω της ασθένειας, και συχνά μέσα σε αίθουσες χωρίς κλιματισμό, να εργάζονται κανονικά!
Δεν πρόκειται να σφυρίξουμε αδιάφορα γι αυτή την απάνθρωπη μεταχείριση. Είναι καθήκον μας να προστατεύσουμε τους ανθρώπους αυτούς. Ήδη αναλάβαμε πρωτοβουλία ώστε να εγγραφεί το θέμα ως αυτεπάγγελτο στην Επιτροπή Παιδείας της Βουλής.
Where is POED and the Ministry of Education for teachers with cancer? / Today’s post by Andreas Pasiourtides on the issue
One of the most serious problems in our society—the treatment of people with cancer—is addressed today in a post by the Larnaca MP of AKEL, Andreas Pasiourtides.
Specifically, Mr. Pasiourtides refers to teachers with cancer who, due to the non-implementation of “reasonable adjustments”—since, apparently, the Ministry of Finance under Mr. Keraunos has not approved the necessary funds—are forced to work normally, without hours off for rest, as their condition requires.
In other words, the state asks individuals undergoing chemotherapy and facing the most difficult period of their lives to continue working as usual. Moreover, the side effects of chemotherapy (e.g., neuropathy, fatigue, hormonal disorders, etc.) can persist for a long time after treatment ends. All this, however, seems to be “fine print” for our state.
We ask teachers to teach our children empathy, to serve education and culture, yet we show no compassion for their pain.
Where is the Ministry of Education to demand the obvious for its teachers? Where is POED to fight for its colleagues?
Shame on us. Shame that we are forced to demand the obvious!
Above all, shame on POED, which should already be on the streets for its teachers, to be their voice and strength!
What are POED and the Ministry of Education waiting for to demand the obvious? Must teachers with cancer—by the way, cancer cases in Cyprus have generally increased, more so here—present their drama in the media to “move” someone? These teachers have dignity, remain silent, and ask neither pity nor “favor”; they only ask for the obvious from a European country, from a Ministry that is supposed to serve culture and education.
Where is our education when we treat our teachers this way?
SkalaTimes
Full post by Mr. Pasiourtides:
Recently, I have been receiving messages from teachers with cancer, who feel that in the most difficult adventure of their lives, the state is turning its back on them.
It appears that they are not given the necessary accommodations to alleviate the side effects of chemotherapy and the disease itself.
The Ministry of Finance, while boasting about its surpluses, has not allocated the necessary funds for these accommodations, and the Ministry of Education does not claim this obvious right for its teachers.
It seems that our “thank you” to people who have dedicated their lives to the teaching profession is to treat them as numbers. With indifference and a lack of basic empathy. We ask teachers undergoing chemotherapy, women facing the most difficult period of their lives, who are forced to wear wigs due to the disease, often in classrooms without air conditioning, to work normally!
We will not remain silent about this inhumane treatment. It is our duty to protect these people. We have already taken the initiative to register the issue ex officio with the Parliamentary Education Committee.
Где ПОЭД и Министерство образования для учителей с раком? / Сегодняшняя публикация Андреаса Пасиуртидиса по этому вопросу
Одна из самых серьёзных проблем нашего общества — отношение к людям с раком — затронута сегодня в публикации депутата от Ларнаки от АКЕЛ, Андреаса Пасиуртидиса.
Конкретно, господин Пасиуртидис говорит о учителях с раком, которые из-за неприменения «разумных приспособлений» — так как, по-видимому, Министерство финансов во главе с господином Керауносом не выделило необходимые средства — вынуждены работать в обычном режиме, без часов отдыха, которые требует их состояние.
Другими словами, государство требует от людей, проходящих химиотерапию и находящихся в самый трудный период своей жизни, продолжать работать как обычно. Более того, побочные эффекты химиотерапии (например, нейропатия, усталость, гормональные нарушения и др.) могут сохраняться долгое время после окончания лечения. Всё это, однако, кажется «мелким шрифтом» для нашего государства.
Мы просим учителей учить наших детей эмпатии, служить образованию и культуре, а сами проявляем бесчувственность к их боли.
Где Министерство образования, чтобы требовать очевидное для своих учителей? Где ПОЭД, чтобы отстаивать права своих коллег?
Стыдно нам. Стыдно, что мы вынуждены требовать очевидное!
Прежде всего, стыд ПОЭД, который уже должен быть на улицах за своих учителей, быть их голосом и силой!
Что ждут ПОЭД и Министерство образования, чтобы требовать очевидное? Должны ли учителя с раком — к слову, случаи рака на Кипре в целом увеличились, особенно здесь — показывать свою драму в СМИ, чтобы кого-то «тронуло»? Эти учителя имеют достоинство, молчат и не просят ни жалости, ни «милости»; они требуют лишь очевидного от европейской страны, от Министерства, которое должно служить культуре и образованию.
Где наше образование, когда мы так относимся к нашим учителям?
SkalaTimes
Полный текст публикации господина Пасиуртидиса:
В последнее время я получаю сообщения от учителей с раком, которые ощущают, что в самый трудный период своей жизни государство отворачивается от них.
Очевидно, им не предоставляются необходимые условия, чтобы облегчить побочные эффекты химиотерапии и самой болезни.
Министерство финансов, похваляясь своими излишками, не выделило средства на эти условия, а Министерство образования не отстаивает это очевидное право для своих учителей.
Кажется, что наше «спасибо» людям, посвятившим жизнь профессии учителя, заключается в том, чтобы обращаться с ними как с цифрами. С бесчувственностью и отсутствием элементарной эмпатии. Мы просим учителей, проходящих химиотерапию, женщин, находящихся в самый трудный период своей жизни, вынужденных носить парики из-за болезни и часто в классах без кондиционеров, работать в обычном режиме!
Мы не будем безразличны к этому бесчеловечному обращению. Наш долг — защитить этих людей. Мы уже предприняли инициативу зарегистрировать этот вопрос по собственной инициативе в Парламентском комитете по образованию.
