Της Γιώτας Δημητρίου
Η επιχειρηματολογία σε αυτή την προεκλογική, όχι μόνο στα social media αλλά και στα πάνελ με τους υποψήφιους βουλευτές, είναι μια επιχειρηματολογία για κλάματα, που θα μας κάνει να ξεχασουμε και ό,τι ξέρουμε για την πολιτική.
Αντιλαμβάνομαι τον πανικό κάποιων είτε να μπουν στη Βουλή είτε να αυξήσουν τα ποσοστά τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παίζουν με τη νοημοσύνη του κόσμου – γιατί ναι, υπάρχει ακόμη κόσμος που χρησιμοποιεί και νοημοσύνη και κριτική σκέψη.
Για να δούμε το επιχείρημα “ψηφίζω νέα κόμματα, νέα μυαλά”.
Δεν είναι όλα τα νέα κόμματα άξια για να μπουν στη Βουλή και δεν είναι όλα τα νέα -σε ηλικία- μυαλά ικανά να μπουν στη Βουλή. Θέλετε παραδείγματα; Δεν ξέρω πόσο δημοσιογραφικά ορθό είναι να πω ονόματα, αλλά σε ένα άρθρο γνώμης θα προσπαθήσω να εκφράσω τη γνώμη μου όσο πιο σωστά γίνεται: όταν άνθρωποι νέοι σε ηλικία διεκδικούν μια θέση στη Βουλή, αλλά τους βλέπεις στα social media να μην διαθέτουν τη στοιχειώδη σοβαρότητα, τότε ναι, με φοβίζει η είσοδος παλιάτσων στη Βουλή, γιατί η Βουλή είναι ο ναός της δημοκρατίας από τη μια (“άρα, Γιώτα μου, μπορεί να μπει κι ο παλιάτσος, καλή μου”), αλλά από την άλλη εκεί λαμβάνονται αποφάσεις που αφορούν τις ζωές μας, την καθημερινότητα μας, το μέλλον των παιδιών μας, το αύριο της πατρίδας μας. Πώς μπορώ με ελαφρά την καρδία να ψηφίσω τον τάδε κλόουν επειδή “είναι κάτι φρέσκο στην πολιτική”; Χωρίς γνώσεις! “Θα μάθουν στην πορεία”. Επειδή τους αρέσει η πολιτική (ή ο μισθός βουλευτή συνήθως) πρέπει να μπουν στη Βουλή εις βάρος του λαού;
Και εμένα μου αρέσει η κβαντική φυσική, αλλά δεν θα με πάρει το Columbia να διδάσκω τη θεωρία των χορδών για να φέρω κάτι διαφορετικό στην πανεπιστημιακή κοινότητα!
Το βιντεάκι του Φειδία με το “What are you looking at?” το έχετε δει; Φοβερός στα social ο τύπος. Ρεζιλίκια, προσβολές, έφερε κόσμο σε δύσκολη θέση, τους πρόσβαλε, αλλά οκ, “ήταν νέος, φρέσκος” και κατάφερε να πιάσει πολλά views και να γίνει πλούσιος και διάσημος στα social.
Υπάρχουν νέα κόμματα στην πολιτική σκακιέρα του τόπου που αξίζουν;
Φυσικά.
Είναι τα κόμματα χωρίς προσωπολατρίες, που έχουν θέσεις, άποψη και τοποθετήσεις, οι οποίες φαίνεται πως θα βοηθήσουν τον τόπο. Νέα κόμματα με σοβαρότητα.
Υπάρχουν νέοι άνθρωποι, νέα πρόσωπα στην πολιτική που αξίζουν;
Φυσικά!
Εδώ μπορώ να σας πω ονόματα, και μάλιστα Σκαλιώτικα: η Δέσπω Παπαδοπούλου (ΔΗΠΑ), ο Μιχάλης Καλοπαίδης (VOLT), η δικηγόρος Ελένη Τζιωνή (ΑΚΕΛ), ο νεαρός Ευρυπίδης Φράγκος (ΔΗΣΥ), ο αντιπρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Ορμήδειας Δημήτρης Δημητρίου (ΔΗΚΟ). Και σίγουρα πολλά άλλα!
Αλλά δεν αξίζουν επειδή είναι νέα πρόσωπα στην πολιτική ή νέοι σε ηλίκια! Αλλά επειδή έχουν κάτι να δώσουν, να προσφέρουν ως βουλευτές, με σοβαρότητα και επειδή δεν είναι “αλεξιπτωτιστές” στα κοινά.
Εξ ορισμού, όμως, δεν είναι καλό ένα κόμμα επειδή είναι “νέο” ή ένας υποψήφιος επειδή “είναι φρέσκος στην πολιτική”.
Πάμε τώρα στα “παραδοσιακά κόμματα”, που “είναι η καταστροφή του τόπου”, που “μας έφεραν ως εδώ” κι άλλα διάφορα, λες και τίποτα καλό δεν έχουν κάνει τα λεγόμενα παραδοσιακά κόμματα. (Μηδενισμός; Στο έπακρον).
Τα παραδοσιακά κόμματα (είτε αριστερά, είτε δεξιά, είτε στο κέντρο) έχουν μια ιστορία πίσω τους, στην οποία μπορούμε να βρούμε ψεγάδια άμα θέλουμε, αλλά σίγουρα μπορούμε να βρούμε και επιτεύγματα, ιστορικές στιγμές, δράσεις και αγώνες υπέρ του λαού.
Κάθε “παραδοσιακό κόμμα” διαθέτει και νέα, φρέσκα πρόσωπα, στις υποψηφιότητες του, διαθέτει και παλιά, με απαρχαιωμένα ενδεχομένως μυαλά.
Κάθε “παραδοσιακό κόμμα” έχει ιδεολογία, θέσεις και αρχές και βάσει αυτών πρέπει να κρίνεται και όχι με την “ηλικία του”.
Και από πότε η εμπειρία στην πολιτική και η ιστορία στην πολιτική είναι “ψεγάδι”;
Εκλογές είναι, θα περάσουν.
Τα αποτελέσματα όμως θα μείνουν για μια πενταετία!
Χρειάζεται κριτική σκέψη, μακριά από ατάκες.
Το να βάζουμε όλα τα “παραδοσιακά κόμματα” σε ένα καλάθι και όλα τα “νέα κόμματα” σε άλλο είναι γελοίο και λανθασμένο.
Μου θυμίζει κάτι ατάκες-συνθήματα που είχαμε στο δημοτικό, τα κορίτσια κατά των αγοριών και τα αγόρια κατά των κοριτσιών.
Παιδιάστικα πράγματα.
Στο δημοτικό, την ώρα του διαλείμματος, είναι οκ.
Στην πολιτική σκακιέρα μιας μοιρασμένης, λαβωμένης χώρας, δεν είναι.
Εν κατακλείδι, ψηφίζουμε με βάση το τι εκπροσωπεί ένα κόμμα και ένας υποψήφιος. Όλα τα άλλα είναι λάθος και τα λάθη τα πληρώνει πάντα ο λαός και, όπως ξέρετε, αυτόν τον λογαριασμό (των πολιτικών λαθών) τον έχει πληρώσει πολύ ακριβά ο λαός της Κύπρου.
Ας πάμε στις κάλπες διαβασμένοι και σίγουροι για την επιλογή μας, ότι πράξαμε ό,τι καλύτερο για την επαρχία μας, για τον τόπο μας, μα πρωτίστως για τις ζωές μας και για τις επόμενες γενιές!
