Της συντακτικής ομάδας του SkalaTimes
Σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, η εικόνα ενός δημάρχου ή ενός δημόσιου αξιωματούχου να ανεβαίνει στο ποδήλατό του και να κατευθύνεται μόνος προς το γραφείο δεν αποτελεί κάτι ασυνήθιστο. Αντί για αυτοκινητοπομπές και οδηγούς, επιλέγουν το ποδήλατο ή ακόμη και τα πόδια, μετατρέποντας την καθημερινή τους μετακίνηση σε ένα απλό αλλά ισχυρό μήνυμα για τη βιώσιμη κινητικότητα και τη ζωή στην πόλη.
Ολλανδία – Μάαστριχτ
Στο Μάαστριχτ, ο δήμαρχος Wim Hillenaar έχει δηλώσει ότι πηγαίνει με το ποδήλατο στο δημαρχείο τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα. Καθώς μάλιστα κατοικεί μόλις περίπου πέντε λεπτά μακριά, επιλέγει συχνά να κάνει και τη διαδρομή με τα πόδια.
Η επιλογή αυτή δείχνει πόσο φυσιολογικό μπορεί να είναι για έναν αιρετό αξιωματούχο να κινείται μέσα στην πόλη όπως και οι υπόλοιποι κάτοικοι.
Ηνωμένο Βασίλειο – Λονδίνο
Στο Λονδίνο, ο δήμαρχος Sadiq Khan έχει επίσης καταγραφεί να πηγαίνει με ποδήλατο στη δουλειά του, χρησιμοποιώντας μάλιστα αναδιπλούμενο ποδήλατο Brompton.
Σε μια από τις μεγαλύτερες και πιο πολυσύχναστες πρωτεύουσες της Ευρώπης, η εικόνα του δημάρχου πάνω σε ένα ποδήλατο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας διαφορετικής αντίληψης για τις καθημερινές μετακινήσεις των πολιτικών.
ΗΠΑ – Σιάτλ
Στο Σιάτλ, ο τότε δήμαρχος Mike McGinn ήταν γνωστός για τη συστηματική χρήση του ποδηλάτου. Η ποδηλασία αποτελούσε μέρος της καθημερινής του μετακίνησης προς το City Hall και ταυτόχρονα ήταν ένα από τα ζητήματα που προωθούσε έντονα κατά τη διάρκεια της θητείας του.
ΗΠΑ – Normal, Illinois
Στην πόλη Normal του Illinois, ο δήμαρχος Chris Koos ήταν επίσης γνωστός για την αγάπη του για το ποδήλατο. Μάλιστα, πριν και κατά τη διάρκεια της ενασχόλησής του με την τοπική αυτοδιοίκηση, διατηρούσε κατάστημα ποδηλάτων σε απόσταση λίγων τετραγώνων από το δημαρχείο.
Η περίπτωσή του δείχνει πώς η ποδηλασία μπορεί να αποτελεί όχι απλώς μέσο μετακίνησης, αλλά μέρος της καθημερινής ζωής και της ταυτότητας ενός τοπικού άρχοντα.
Ταϊβάν – ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα και για τους προέδρους
Η χρήση ποδηλάτου δεν περιορίζεται μόνο στους δημάρχους. Στην Ταϊβάν, ο τότε πρόεδρος Chen Shui-bian είχε μετακινηθεί με ποδήλατο από την προεδρική κατοικία προς το Προεδρικό Γραφείο. Η διαδρομή διαρκούσε περίπου πέντε λεπτά και, για την περίσταση, επέλεξε το ποδήλατο αντί της συνηθισμένης προεδρικής αυτοκινητοπομπής.
Όταν ο αξιωματούχος κινείται όπως ο πολίτης
Μπορεί μια διαδρομή με ποδήλατο μέχρι το γραφείο να φαίνεται ως μια μικρή καθημερινή πράξη. Ωστόσο, όταν την κάνει ένας δήμαρχος ή ένας πολιτικός, αποκτά έναν διαφορετικό συμβολισμό.
Η εικόνα ενός αιρετού που κυκλοφορεί χωρίς πολυτελές αυτοκίνητο, χωρίς οδηγό και χωρίς συνοδεία, ανάμεσα στους κατοίκους της πόλης, στέλνει ένα μήνυμα εγγύτητας και διαφορετικής κουλτούρας στις μετακινήσεις.
Σε πόλεις όπου το ποδήλατο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, η παρουσία των ίδιων των πολιτικών στους ποδηλατόδρομους δεν είναι απλώς συμβολική. Είναι μια υπενθύμιση ότι η πόλη πρέπει να είναι σχεδιασμένη για όλους — ακόμη και για εκείνον που βρίσκεται στο δημαρχείο.
Ένα μήνυμα απλότητας και σεβασμού στα δημόσια χρήματα
Πέρα όμως από την οικολογική διάσταση, υπάρχει και ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα: ότι οι άνθρωποι που διοικούν μια πόλη ή μια χώρα παραμένουν, στην καθημερινότητά τους, «κοινοί θνητοί».
Δεν χρειάζονται απαραίτητα κρατικό αυτοκίνητο, προσωπικό οδηγό ή σοφέρ για κάθε μετακίνησή τους. Επιλέγοντας να πάνε μόνοι τους στη δουλειά με ένα ποδήλατο ή με τα πόδια, δείχνουν ότι δεν θεωρούν αυτονόητο πως κάθε προσωπική τους μετακίνηση πρέπει να επιβαρύνει τον κρατικό ή δημοτικό προϋπολογισμό.
Είναι μια διαφορετική αντίληψη για την άσκηση της εξουσίας: λιγότερη επίδειξη, λιγότερα προνόμια και περισσότερη επαφή με την πραγματική ζωή των πολιτών. Ο δήμαρχος ή ο αξιωματούχος δεν βρίσκεται απομονωμένος πίσω από φιμέ τζάμια και συνοδευτικά αυτοκίνητα, αλλά κινείται στους ίδιους δρόμους, χρησιμοποιεί τις ίδιες υποδομές και αντιμετωπίζει, έστω για λίγα λεπτά, την ίδια καθημερινότητα με τους ανθρώπους που εκπροσωπεί.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δυνατό μήνυμα: η δημόσια θέση δεν σημαίνει ότι ο πολίτης πληρώνει για να μετατρέψει τον εκλεγμένο αξιωματούχο σε VIP.
