Σε υψηλούς τόνους και με σαφείς αιχμές προς την Υπουργό Γεωργίας, ο Μιχάλης Ππεκρής παρεμβαίνει δημόσια για τη διαχείριση της κρίσης του αφθώδους πυρετού. Το μέλος του Συμβουλίου Παρακολούθησης Κυβερνητικού Έργου του ΔΗΣΥ και υπεύθυνος του Συμβουλίου για το Υπουργείο Γεωργίας, θέτει καίρια ερωτήματα για ευθύνες και «πολιτικές παρεμβάσεις» στις οποίες είχε αναφερθεί η Υπουργός. Ο κ. Ππεκρής ζητά τεκμηριωμένες απαντήσεις. Παράλληλα, αναδεικνύει ζητήματα βιοασφάλειας και άνισης εφαρμογής πρωτοκόλλων, τονίζοντας την ανάγκη για διαφάνεια και ουσιαστική λογοδοσία.
Αυτούσια η ανάρτηση του:
Η δημόσια τοποθέτηση της Υπουργού Γεωργίας στον Αντ1 για τον Αφθώδη πυρετό εγείρει σοβαρά ερωτήματα, τα οποία απαιτούν σαφείς και τεκμηριωμένες απαντήσεις.
Πρώτον, γίνεται αναφορά σε «πολιτικές παρεμβάσεις» που επηρέασαν τη διαχείριση της κρίσης. Οφείλει να διευκρινιστεί:
Ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι παρεμβάσεις και πότε έγιναν;
Διότι πριν την εκδήλωση της κρίσης, η ευθύνη για την πρόληψη και την εφαρμογή των μέτρων βιοασφάλειας ανήκε αποκλειστικά στο Υπουργείο. Γιατί δεν εφαρμόστηκαν έγκαιρα τα αναγκαία και προβλεπόμενα μέτρα όταν εμείς προειδοποιούσαμε έντονα για σοβαρή απειλή; Και πώς τεκμηριώνεται ότι ευθύνονται τρίτοι για παραλείψεις που προηγήθηκαν της κρίσης;
Η επίκληση αόριστων «παρεμβάσεων» δεν μπορεί να υποκαθιστά την τεκμηρίωση — ούτε να λειτουργεί ως βολικό άλλοθι για καθυστερήσεις ή λανθασμένες επιλογές.
Επιπλέον, πώς εξηγείται η εμφάνιση κρούσματος σε χοίρους σε περιοχή περίπου 30 χιλιόμετρα μακριά από τις επηρεαζόμενες ζώνες; Ποια συγκεκριμένη «πολιτική παρέμβαση» μπορεί να δικαιολογήσει μια τέτοια επιδημιολογική εξέλιξη;
Δεύτερον, η αναφορά σε «σφοδρή κριτική» δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις. Σε μια δημοκρατία, η κριτική αποτελεί θεσμικό εργαλείο ελέγχου — όχι προπέτασμα καπνού. Η ευθύνη για την αξιολόγηση των αποφάσεων και των αποτελεσμάτων ανήκει πρωτίστως στην ίδια την εκτελεστική εξουσία.
Η διαχείριση μιας τόσο σοβαρής κρίσης δεν μπορεί να βασίζεται σε γενικόλογες αναφορές ή στη μεταφορά ευθυνών. Η κοινωνία δικαιούται σαφήνεια και όχι υπαινιγμούς.
Τέλος, είναι πλέον επιτακτικό το Υπουργείο να προχωρήσει σε τεκμηριωμένη εκτίμηση κινδύνου, λαμβάνοντας υπόψη μια κρίσιμη παράμετρο που μέχρι σήμερα αποφεύγεται: στα κατεχόμενα εδάφη δεν εφαρμόζονται τα ίδια πρωτόκολλα με αυτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η πραγματικότητα αυτή δημιουργεί συνθήκες άνισου ανταγωνισμού αλλά και αυξημένου υγειονομικού κινδύνου. Οι κτηνοτρόφοι δικαιούνται να γνωρίζουν την πλήρη εικόνα ούτως ώστε να λάβουν αποφάσεις για το μέλλον τους με βάση δεδομένα και όχι αβεβαιότητα.
Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά στην ίδια χώρα, όταν διακυβεύεται η επιβίωση ενός ολόκληρου κλάδου.
Η διαχείριση κρίσεων κρίνεται στην πράξη· και όταν τα αποτελέσματα διαψεύδουν τις επιλογές, η ευθύνη δεν μετακυλίεται αλλά αναλαμβάνεται.
Η κοινωνία δεν ζητά υπαινιγμούς ούτε δικαιολογίες — ζητά λογοδοσία.
