Μια ξεχασμένη κασέτα επαναφέρει στο προσκήνιο μια άγνωστη συνομιλία της Ειρήνης Χαραλαμπίδου με τον Ραούφ Ντενκτάς. Μια συνέντευξη off the record, χωρίς κάμερες, μακριά από τη δημοσιότητα, στην οποία ο Τουρκοκύπριος ηγέτης φέρεται να μίλησε ανοιχτά για πρόσωπα, γεγονότα και τη δική του πολιτική αντίληψη για το Κυπριακό. Χρόνια μετά, η αποκάλυψη της ύπαρξης αυτής της ηχογράφησης ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τον ρόλο των προσώπων πίσω από τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς, αλλά και για τις επιλογές που διαμόρφωσαν την πορεία του Κυπριακού. Στο επίκεντρο, η παραδοχή του Ντενκτάς: «Ήθελα ένα κράτος για τον λαό μου και του το έδωσα».
Αυτούσια η ανάρτηση της Ειρήνης Χαραλαμπίδου:
Σε ένα καλοκαιρινό ξεκαθάρισμα εγγράφων και αρχείων , βρήκα το κασετοφωνάκι που χρησιμοποιούσα για συνεντεύξεις.
Για τις ανάγκες του προγράμματος ” ΤΟ ΣΥΖΗΤΑΜΕ”, είχαμε ζητήσει συνέντευξη από τον Ραούφ Ντενκτάς. Μέρος αυτής είναι και στο βιβλίο μου. Πριν φύγω από το γραφείο του , ζήτησα μια δεύτερη συνέντευξη χωρίς κάμερες , μόνοι οι δυο μας . Αποδέχτηκε. Του είχα πει ότι δεν θα τη δημοσιοποιούσα τότε. Ρώτησα πολλά και απάντησε σε πολλά με συγκεκριμένες αναφορές για πρωταγωνιστές, για δολοφονίες κ.α . Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη μόνη στιγμή που μίλησε ελληνικά για να μου πει ότι ανεξάρτητα με την μόρφωση που είχε , τόνισε ότι σπούδασε στα ίδια πανεπιστήμια με Ελληνοκύπριους , εντούτοις όπως είπε με αντιμετώπιζαν πάντα σαν “μαχαλεπαρι” . Την τελευταία λέξη την είπε στα ελληνικά. Την συνέντευξη του η οποία κράτησε μια ώρα και 40 λεπτά δεν την απομαγνητοφώνησα ποτέ . Πιστεύω ότι για να κατανοήσεις ένα πρόβλημα πρέπει να έχεις όλες τις απόψεις και ίσως να την πήρα περισσότερο για να ικανοποιήσω το δικό μου ένστικτο. Πως σκέφτονται οι κυρίως πρωταγωνιστές είναι σημαντικό. Και εκεινη τη μέρα ίσως γιατί γνώριζε ότι πλησίαζε το τέλος του, ήταν σε προχωρημένη ηλικία ,μίλησε για όλα . Ναι , οι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί είναι γεγονός αλλά για να υλοποιηθούν χρειάζονται και οι κατάλληλοι άνθρωποι με την ανάλογη ιδεολογία . Φεύγοντας από το γραφείο του ένιωσα απίστευτη πικρία γιατί το πιο βασικό δεν μπορούσε να αποδεχτεί ότι υπάρχει κοινό μέλλον για τις δυο κοινότητες. Τελείωσε λέγοντας μου . Ήθελα ένα κράτος για τον λαό μου και του το έδωσα . Η αναγνώριση για τον ίδιο ήταν επουσιώδης λεπτομέρεια.
