SkalaTimes
Στις 7 Ιουνίου 2002 έφυγε από αυτό το κόσμο το ατίθασο κορίτσι, η όμορφη γυναίκα, η σπουδαία δημοσιογράφος, η αυθεντική προσωπικότητα, η τρελή της TV, η μάγισσα των λέξεων, η ευφυέστατη Μαλβίνα Κάραλη.
Σε όσους έχουν την ψευδαίσθηση της ατάκας “ουδείς αναντικατάστατος” να υπενθυμίσουμε ότι 19 χρόνια μετά το θάνατο της Μαλβίνας, καμία μα καμία δεν κατάφερε να αντικαταστήσει την Μαλβίνα στην TV, στις στήλες της στα περιοδικά, στο γράψιμο της, στα βιβλία της!
Μοναδική και αυθεντική εις τους αιώνας, έγραψε τη δική της ιστορία.
“Συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και παρουσιάστρια. Χαρισματική και πολυπράγμων, με μια δυναμική αλλά και γεμάτη ευαισθησίες προσωπικότητα, με χιούμορ γεμάτο σπιρτάδα, ακριβώς όπως ο προφορικός και ο γραπτός της λόγος”.
Τα βιβλία της: «Αθώος σαν αγαπημένος», «Τα κορίτσια της Σαβάνα» , «Πιο πολύ, πιο πολλοί» , τη συλλογή δημοσιευμάτων «Ο έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες» από την περίοδο 1989-1996, την μυθιστορηματική βιογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη «Γλυκό κορίτσι» και σειρά πέντε βιβλίων μαγειρικής «Η κουζίνα της Μαλβίνας-Μαλβινέζικα».
Ως σεναριογράφος, τιμήθηκε με δύο κρατικά βραβεία σεναρίου για τις ταινίες «Ξένια» (1989) του Πατρίς Βιβάνκος και «Κρυστάλλινες Νύχτες» (1992) της Τώνιας Μαρκετάκη. Συνυπέγραψε επίσης τα σενάρια στις ταινίες «Αρχάγγελος του Πάθους» (1987) και «Ζωή Χαρισάμενη» (1993) του Πατρίς Βιβάνκος.
Στις 7 Ιουνίου του 2002, μετά από μέρες χημειοθεραπείας στη Νέα Υόρκη έχασε τη μάχη με τον καρκίνο σε ηλικία μόλις 50 ετών.
Γράφει σε ένα από τα τελευταία της άρθρα (Βιβλίο “Σαββατογεννημένη”):
“Εγώ γλίτωσα και δεν είμαι πλέον σαν κι εσάς.
Και χόρτασα.
Και λεφτά. Και οικογένεια κι αγάπη.
Κυρίως αγάπη.
Στο μέτωπο αγγίγματα-φιλιά. Και πλάι στα χείλη.
Εγώ, που μέχρι πέρυσι,
αν με άγγιζες ακόμα και εξ αποστάσεως,
ούρλιαζα “πίσω μου σ έχω σατανά”.
Εγώ χόρτασα.
Ένα χειμώνα αγάπη.
Μια άνοιξη ελπίδα.
Κι ένα καλοκαίρι προοπτική.
Ολόκληρο προοπτικές.
Εγώ, η ξεγραμμένη.
Χρειάστηκε να ξεγραφτώ για να μπορέσω
και να συμμορφωθώ
και να αγαπήσω
και να αγγίξω
και να ανταποδώσω
και τα πάντα.
Εγώ.
Όχι πια ορφανή.
Γεμάτη. Επαρκής. Μισοσίγουρη.
Και “ωραία”, όπως με ήθελα.
Με μακριά μαλλιά.
Να ερεθίζουν ώμους και πλάτη.”
