Όταν τα παιδιά, είναι ήδη συγγραφείς…

Τρεις νεαροί συγγραφείς, η Νικολέτα Λουκά (13 ετών), ο Στέφανος Μαυρομιχάλης (10 ετών) και η Άντρια Σωτηρίου (10 ετών) εμπνευσμένοι από την “Κλέφτρα των Βιβλίων” του Μάρκους Ζούσακ γράφουν την δική τους μικρή ιστορία, στο μάθημα δημιουργικής γραφής, του Ιδρύματος Πολιτιστικής Δημιουργίας Λάρνακας.
(Διδασκαλία: Γιώτα Δημητρίου)

ΙΣΤΟΡΙΑ:
Αφηγητής; Ο θάνατος
Χώρα; Γερμανία
Εποχή; Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

*To κείμενο δημοσιεύεται όπως το έγραψαν οι τρεις νεαροί συγγραφείς- χωρίς διορθώσεις.

Ήταν ένα παγωμένο απόγευμα σε μια φτωχογειτονιά στην Γερμανία. Η καταστροφή ήταν κυρίαρχος σε εκείνο το σκοτεινό μέρος. Ήξερα πως στην επιστροφή μου πίσω στο αφόρητο σκοτάδι δεν θα ήμουν μόνος. Θα με συνόδευαν αμέτρητοι κακόμοιροι άνθρωποι.
Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο ευγενικός και πρόσχαρος γίνεται. Δεν υπόσχομαι πως θα είμαι όμορφος, αλλά θα είμαι φιλικός.
Περιπλανιόμουν στα στενά δρομάκια και παρατηρούσα τα κακόκεφα και μίζερα πρόσωπα των ανθρώπων. Ένα κοριτσάκι καθόταν σε ένα ξύλινο παγκάκι δίπλα από μια παλιά εκκλησία και έπαιζε με το λούτρινο αρκουδάκι της. Στο προσωπάκι της ήταν ζωγραφισμένο ένα πλατύ χαμόγελο. Τι κρίμα που θα ήταν η τελευταία φορά που θα ένιωθε το αίσθημα της χαράς! Τι κρίμα που θα άφηνε την τελευταία της πνοή σε τόσο μικρή ηλικία!
Ξαφνικά εμφανίζονται 20 Γερμανοί στρατιώτες με άγρια πρόσωπα σαν θηριά και περιτρυγυρίζουν την γειτονιά κρατώντας όπλα. Σφαίρες πετάνε σαν πουλιά στον αέρα και καρφώνονται με δύναμη στα στήθη των αθώων ανθρώπων. Μια απαίσια σφαίρα χτύπησε στην πλάτη το άτυχο, πεντάχρονο, κοριτσάκι και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου βρέθηκε αγκομαχώντας στην ζεστή μου αγκαλιά.
-Άσε με θέλω να παίξω! Βρόντηξε με δύναμη το κοριτσάκι.
– Λυπάμαι, αλλά πιστεύω πως δε μπορείς, της είπα ήσυχα.
-Άσε με! Είμαι μόνο πέντε χρονών. Δεν έζησα ακόμη τη ζωή μου. Ζω έναν εφιάλτη απ’ τον οποίο δεν μπορώ να ξυπνήσω. Φοβάμαι πως κάθε μέρα είμαι ένα βήμα πιο κοντά σε εσένα. Άσε με τουλάχιστον να πω ένα αντίο στον Τέντι.
-Φοβάμαι πως αυτή είναι η τελευταία φορά που βλέπεις το αρκουδάκι σου.
Το πρόσωπο της πλημμύρισε από δάκρυα. Το ουρλιαχτό της έσκισε τον αέρα.
-Ο Τέντι ήταν η μόνη μου παρηγοριά. Μόλις πέθανε η μαμά έγινε ο καλύτερος μου φίλος. Ήταν το μόνο μου παιχνίδι. Ήταν κάτι σαν τον θησαυρό μου.
Το κοριτσάκι γλίστρησε σαν πούπουλο απ’ τα χέρια μου, άρπαξε τον Τέντι και χάθηκε από τα μάτια μου στο σκοτεινό σοκάκι.
Ήταν η μόνη επιζώντας.