Ο πόνος, οι συμφορές, οι αδικίες, είναι τόσο παλιά θέματα γραμμένα στα κιτάπια της ζωής, ανέκαθεν. Εκατομμύρια άνθρωποι στο κόσμο κάθε μέρα, βιώνουν το δικό τους Γολγοθά…. “καὶ ἐλθόντες εἰς τόπον λεγόμενον Γολγοθᾶ, ὅ ἐστι λεγόμενος κρανίου τόπος”. Και δεν έχουν όλοι την γνωστή κατάληξη της Ανάστασης, και δεν είναι για όλους το ίδιο, κάθε ιστορία είναι τόσο διαφορετική και η ζωή έχει πολλές τέτοιες ιστορίες να διηγηθεί (η λογοτεχνία να δεις!).
Το θέμα είναι, πως πάντα θα υπάρχουν οι Πόντιοι Πιλάτοι, οι Γραμματείς και Φαρισαίοι, οι ληστές, oι αχάριστες μάζες που άδικα θα ουρλιάζουν “άρον άρον σταύρωσον σταύρωσον αυτόν” και ένας Ιησούς να κουβαλά τον Σταυρό, άλλοτε με μια ανάσταση να ακολουθεί, μα κάποιες άλλες φορές με ένα θάνατο.
Καλούμαστε να πάρουμε τον ρόλο μας καθημερινά.
Να αποφασίσουμε με τις πράξεις μας ποιος / ποια θα είμαστε σε αυτό το τόσο σύντομο (μπροστά στην αιωνιότητα) ταξίδι που λέγεται ζωή.
Το ποιοι είμαστε δεν το ορίζουν τα βαρύγδουπα λόγια, ούτε τα ψέματα, ούτε οι ατάκες.
Το ποιοι είμαστε θα το ορίζουν πάντοτε οι πράξεις μας και ίσως αναλόγως θα έχουμε (ή όχι) μια ανάσταση.
Κάποιοι το λένε Κάρμα.
Κάποιοι ρομαντισμό και ελπίδα για δικαίωση.
Τι να σας πω; Ως εθισμένη στην λογοτεχνία, χρόνια τώρα, ρομαντική εκ φύσεως, το πιστεύω εκείνο το αρχαίο “άτις-ύβρις-νέμεσις-τίσις” (και αν είσαι τυχερός και μια κάθαρση για το τέλος). “Η ηθική νομοτέλεια που διέπει τον κόσμο από την απαρχή του”, λέει η φίλη μου, και αρθρογράφος του SkalaTimes, Μιράντα. Ναι, αυτό.
Της Γιώτας Δημητρίου Τη Νάσια Τζώρτζη τη γνωρίζω από τότε που ήμασταν παιδιά. Υπήρξαμε και οι δύο Οδηγοί, Ναυτοδηγοί και μετέπειτα Αρχηγοί Οδηγών στην ομάδα
Με βαθιά συγκίνηση και εθνική υπερηφάνεια πραγματοποιήθηκε η τελετή ονοματοδοσίας της οδού «Νίκου Κυριάκου Κακή», προς τιμήν του ήρωα της τουρκικής εισβολής του 1974. Την
Πιο κάτω αυτούσια η ανάρτηση της διευθύντριας του σχολείου κ. Αγγέλας Καϊμακλιώτη 6 ΑΡΓΥΡΑ ΚΑΙ 8 ΧΑΛΚΙΝΑ 🥈🥈🥈🥈🥈🥈🥉🥉🥉🥉🥉🥉🥉🥉 Από τα Περιβόλια της Γνώσηςστις Κορυφές της