Το youtube και τα παιδιά μας

Το πιο κάτω κείμενο είναι αναδημοσίευση από το https://www.ethnos.gr

Πρέπει να καταλάβουμε πως είμαστε μπροστά σε ένα ψηφιακό χάσμα γενεών το οποίο όχι μόνο κάποιοι γονείς δεν το έχουμε αντιληφθεί, όχι μόνο δεν ξέρουμε πώς θα καταλήξει, αλλά ακόμα το ψηλαφίζουμε.

«Αγάπη μου, πού είναι το παιδί;».

Στο κομπιούτερ-λάπτοπ-ταμπλέτα-κινητό.

«Τι κάνει;».

-Βλέπει Youtube…

Ένας από τους πλέον συνηθισμένους διαλόγους σε ελληνικές οικογένειες, μια στιχομυθία την οποία μπορούν να κάνουν και οι χωρισμένοι γονείς, με τον εαυτό τους – και να είναι ήσυχοι. Το να «παρκάρεις» το παιδί στον μαγικό κόσμο του Διαδικτύου -όταν εσύ έχεις άπειρες δουλειές να κάνεις μέσα και έξω στο σπίτι- κάποιες φορές είναι λυτρωτικό, σου λύνει τα χέρια. Έτσι κι αλλιώς τα παιδιά αγαπούν το internet, αλλά μην τρελαθούμε, δεν θα μπουν να διαβάσουν για το λιώσιμο των πάγων στην Αρκτική. Θα μπουν «ξερά», όπως λένε τα ίδια, στο YouTube επειδή εκεί μπορούν να δουν αστεία βίντεο ή να δημοσιεύσουν κομμάτια από τη δική τους ζωή, τις «φάσεις με τους συμμαθητές» τους. Αν σκεφτεί κάποιος πως κάθε λεπτό ανεβαίνουν -κατά μέσο όρο- 300 ώρες βίντεο, κάθε μέρα προβάλλονται περίπου 5 δισεκατομμύρια βίντεο! Έτσι, το δημοφιλές κανάλι δεν περιέχει μόνο διασκεδαστικά βίντεο και παιχνίδια, αλλά και καρέ τα οποία δεν είναι όλα κατάλληλα για την ευαίσθητη ψυχοσύνθεση του σπλάχνου σου.

Εννοείται πως ουδείς νορμάλ άνθρωπος δαιμονοποιεί αυτή την πλατφόρμα, υπέροχη είναι, αφού το πρόβλημα δεν εντοπίζεται μόνο στο YouTube, αλλά γενικότερα. Σύμφωνα με τελευταία έρευνα, έξι στα δέκα Ελληνόπουλα με πρόσβαση στο Διαδίκτυο είναι κάτω των 10 ετών – συγκεκριμένα, το 59% των παιδιών. Όσον αφορά στην υπόλοιπη ηλικιακή κατανομή, από τα Ελληνόπουλα που έχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο, το 34% είναι παιδιά ηλικίας από δέκα έως δεκαπέντε ετών, ενώ μόλις το 7% των ανήλικων χρηστών είναι άνω των δεκαπέντε ετών.

Μάλιστα, βάσει της ίδιας έρευνας -που διενήργησε η devolo Hellas, σε συνεργασία με το infokids.gr- το 48% των γονέων ανησυχεί για την ανομία, στην οποία εκτίθενται τα παιδιά, όταν ανοίγουν το Ίντερνετ. Όμως, το 20% των μαμάδων και πατεράδων δεν γνωρίζει τίποτα για τα ηλεκτρονικά «αποτυπώματα» των τέκνων τους, αφού αυτά «σερφάρουν» ανεξέλεγκτα, με δικούς τους κωδικούς. Με λίγα λόγια, όλο αυτό αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο τα παιδιά αυτά να κινδυνεύουν ή να θέτουν σε κίνδυνο άλλους (τους γονείς τους με τους κωδικούς των οποίων έχουν πρόσβαση), μέσα στο ψηφιακό ταξίδι τους στον κυβερνοχώρο.

Πέραν αυτών των σημαντικών, το θέμα είναι πως οι περισσότεροι γονείς ούτε καν έχουν γνώση για το τι βλέπει το παιδί τους ούτε καν θέλουν να μάθουν ποιες ιστοσελίδες επισκέφθηκαν. Το πρόβλημα, εν προκειμένω, είναι πως -καθημερινά- διαμορφώνεται ψυχικά και νοητικά ένας άνθρωπος με όλα αυτά που βλέπει, με τον οποίο δεν έχεις καμία επαφή. Τα περισσότερα παιδιά μιλούν μια άλλη «γλώσσα» από τους γεννήτορές τους, έχουν στο στόμα άλλους κώδικες από τη γενιά που τα γέννησε. Κάπως έτσι, δημιουργείται και συντηρείται το υπαρκτό χάσμα γενεών, απλώς η διαφορά είναι ότι τώρα μιλάμε για “digital natives” και “digital immigrants” και κάπου εκεί ο μπαμπάς κι η μαμά, με τους «ψηφιακούς γηγενείς» και τους «ψηφιακούς μετανάστες», θέλει να κάνει control–alt–delete.

Ολόκληρο το ρεπορτάζ:
https://www.ethnos.gr/apopseis/58831_agapi-moy-youtube-mas-megalose-ta-paidia-katalabes