Το μόνο που μας έμεινε εν η ελπίδα του κόκκινου γαρύφαλλου…

Της Θέκλας Μοσφιλιώτη

Το χωρκόν μου η Αραδιππου εδημιουργησεν το 1928 ένα που τα πιο ιστορικά πιστωτικά ιδρύματα την ΣΠΕ Αραδιππου. Ο κόσμος τότε ήταν εξαθλιωμενος κοινωνικά τζε οικονομικά. Η ιδιοκτησία της γης είχε γίνει ολιγοπώλιο. Στην Αραδίππου επικρατούσε φτώχεια τζαι πείνα, γι’ αυτό πολλοί αγρότες αναγκάστηκαν να γίνουν υπόδουλοι των μεγαλογαιοκτημόνων. Ο φτωχόκοσμος ήταν έρμαιο στα χέρια των επιτήδειων τζαι των τοκογλύφων.

Κάτι χωρκανοί φιλοπρόοδοι ήρταν τότε τζαι εδημιούργησαν τη νέα Εταιρεία – Συνεργασία Αραδίππου με σκοπό τη βοήθεια στους φτωχότερους συγχωριανούς τους τζαι για αρχή κατάθεσαν τις λιγοστές οικονομίες που είχαν τζαι εξεκίνησαν κάποιες μορφές χρηματοδότησης.

Δυνατό ποκούμπι του κόσμου στα δύσκολα, οι κόποι των παππούων μας. Οι προκλήσεις των καιρών ανάγκασαν την να συγχωνευτεί στην ΣΠΕ Αλληλεγγύης.

Πέρσι τον Αύγουστο έκλεισε οριστικά ο κύκλος του πιο ιστορικού θεσμού, του Συνεργατισμού, αφού προχώρησε σε ιδιωτικοποίηση.

Αθυυμούμαι τον παπά μου κάθε 8η του Μάρτη να παραγγέλνει κόκκινα γαρύφαλλα. Άφηνε 2 στο σπίτι. Ένα εμένα τζαι ένα της μάμας μου. Τα υπόλοιπα τα εμοίραζε στις κοπέλες της συνεργατικής.

Οι τοκογλύφοι τζαι οι επιτήδειοι εκάμαν τον σκοπό τους.
Το μόνο που μας έμεινε εν η ελπίδα του κόκκινου γαρύφαλλου.
…με αφορμή την ειδοποίηση του τερματισμού της εφαρμογής της Συνεργατικης.

Τέλος.