Το δικαίωμα στις παγωνιέρες!

Της Αλεξίας Σακαδάκη*

Παλαιότερα είχα γράψει για το δικαίωμα στις παγωνιέρες και τις απαράδεκτες και παράνομες ταμπέλες απαγόρευσης στη μεταφορά παγωνιέρας σε παραλίες. Οι ταμπέλες, όπως παρατηρώ, έχουν μετακινηθεί από τα σημεία στα οποία είχα εντοπίσει, αλλά φέτος επανεμφανίστηκαν σε οργανωμένη παραλία στο Κίτι.
Ως εκ τούτου αναδημοσιεύω το πιο κάτω άρθρο και καλώ την τοπική Αρχή και την Κεντρική Επιτροπή Παραλιών να δράσουν έστω αυτό τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού.
Είναι σημαντικό να ξέρουν οι λουόμενοι ότι έχουν δικαίωμα πρόσβασης στις παραλίες μας και πως η σχετική νομοθεσία (ο περί της Προστασίας της Παραλίας Νόμος, ΚΕΦ. 59) προνοεί ότι «τα σημεία και η τοποθέτηση κρεβατιών θάλασσας και αλεξηλίων (ομπρελών) πρέπει να βρίσκονται σε απόσταση 3 μέχρι 5 μέτρων από το ψηλότερο σημείο του ύδατος σε ώρα πλημμυρίδας, ώστε η παραλία να μπορεί να χρησιμοποιείται ελεύθερα από τους λουόμενους» και πως κανένας δεν έχει το δικαίωμα «να χρησιμοποιεί την παραλία κατά τρόπο που να παρεμποδίζει τη διακίνηση των λουόμενων σε απόσταση τριών έως πέντε μέτρων από τη στάθμη του νερού της θάλασσας, όπως την καθορίζει για κάθε περιοχή η οικεία Αρχή με γνωστοποίηση που αναρτά σε πινακίδα σε περίοπτο μέρος της κάθε περιοχής».
Γιατί το δικαίωμα στην παγωνιέρα είναι τόσο σημαντικό; Υπάρχουν κοινωνικές και οικονομικές πτυχές όσον αφορά στο θέμα «παγωνιέρα». Κατ’ αρχήν, η παγωνιέρα είναι κομμάτι της κυπριακής κουλτούρας και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των βιωμάτων των ανθρώπων του νησιού. Με την παγωνιέρα στο χέρι είθισται να γίνεται η καλοκαιρινή σούβλα στα βουνά, η κατασκήνωση σε αντίσκηνα, η εκδρομή στα χωράφια, η βουτιά στη θάλασσα κοκ. Πολλές εμπειρίες είναι συνδεδεμένες με αυτό το ορθογώνιο κουτί που θυμόμαστε από παιδιά να κουβαλούν οι γονείς μας και ανοίγοντάς το να ξεπροβάλλουν καρπούζια, νερό, χυμοί, σταφύλια, σάντουιτς και πολλά άλλα καλούδια.
Τα σημερινά οικονομικά δεδομένα καθιστούν την παγωνιέρα ως πρωταγωνίστρια στις εξορμήσεις μας, εφόσον το κομπόδεμα έχει στενέψει τόσο πολύ που δεν σηκώνει έξοδα για ακριβοπληρωμένα ποτά και τρόφιμα. Πολλοί συνάνθρωποί μας δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τα βασικά. Γιατί να στερηθούν τις χαρές της κυπριακής φύσης; Δεν είναι δικαίωμα όλων να μπορούν να απολαύσουν τις παραλίες μας χωρίς να αισθάνονται κοινωνική απόκλιση;
Οι παραλίες δικαιωματικά ανήκουν σε όλους ως μέρος του φυσικού μας πλούτου και δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή η ασύδοτη εγκατάσταση πινακίδων, η χωρίς άδεια ανέγερση υποστατικών και η ιδιωτικοποίηση των παραλιών. Επιβάλλεται να γίνει σεβαστό το δικαίωμα της ελεύθερης πρόσβασης όλων των πολιτών στις ακτές και τις παραλίες. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι οι αρμόδιες Αρχές δεν σπεύδουν να πατάξουν τέτοιου είδους συμπεριφορές που προκαλούν ζημιά στον εσωτερικό τουρισμό. Θα ανέμενε κανείς πως ο Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού και η Κεντρική Επιτροπή Παραλιών σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση θα προέβαιναν σε όλα τα διαβήματα για να προστατεύσουν με τον δέοντα ζήλο τις παραλίες μας και το δικαίωμα ανεμπόδιστης πρόσβασης και διακίνησης σε αυτές.

*Κοινωνιολόγος, μέλος Πολιτικής Επιτροπής Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών.