Της Γιώτας Δημητρίου
Με αφορμή ένα “περίπατο” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το τελευταίο εικοσιτετράωρο, κάποιες σκέψεις:
Ο πόνος του θανάτου είναι πόνος, είτε είσαι ο διάδοχος των jumbo, είτε ο άνεργος φτωχός της διπλανής πολυκατοικίας.
Αν δεν είσαι ειδικός αστυνομικός ή δικηγόρος ή τελοσπάντων αν δεν έχεις λόγο επαγγελματικό, γιατί να θέλεις να παρακολουθήσεις “το αποκλειστικό βίντεο” με τις “σοκαριστικές σκηνές” την ώρα που το αυτοκίνητο καίγεται και άνθρωποι πεθαίνουν; Από βίτσιο; Από κάποια ψυχολογική ασθένεια;
Το ότι όλοι έχουμε βήμα για να εκφέρουμε την άποψη μας (βλέπε μέσα κοινωνικής δικτύωσης) δε μας δίνει το δικαίωμα να καταπατούμε βασικές αρχές που ο κάθε νοήμων άνθρωπος είναι σε θέση να γνωρίζει. Πχ να το παίζουμε δικαστές και ειδήμονες πριν καν μιλήσουν οι ειδικοί! Να αδιαφορούμε για προσωπικά δεδομένα και για το τι θα προκαλέσει ένα βίντεο ντοκουμέντο σε κάποιους ανθρώπους (πχ στους συγγενείς του ανθρώπου που μόλις πριν λίγες ώρες έφυγε απ’ τη ζωή).
Είναι όμως τα περιστατικά κανιβαλίστικης συμπεριφοράς μεμονωμένα; Αμ δε!
Πριν λίγο καιρό πέθανε ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και κάποιοι δεν έχασαν την ευκαιρία (μέσα απ’ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φυσικά) “να την πουν” στην οικογένεια του και να της υποδείξουν πως έπρεπε να χειριστεί το θάνατο του αγαπημένου τους! (Θράσος; Ασέβεια; Αγένεια; Απανθρωπιά; Όλα μαζί στο μίξερ της παραφροσύνης; Δε ξέρω…).
Εν κατακλείδι, διαθέτεις Facebook, twitter ή μια ιστοσελίδα και λες ότι μπορείς να εκφράσεις την άποψη σου “επειδή έχουμε δημοκρατία”. Ναι.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν πάμπολλες φορές που οφείλεις να βγάλεις τον σκασμό και να σεβαστείς τον πόνο του άλλου.
Επίσης οφείλεις να αφήσεις τους ειδικούς να κάνουν την δουλειά τους (αστυνομικούς, δικαστές, σωστούς δημοσιογράφους, κτλ).
Και κάτι τελευταίο χωρίς να θέλω να σε σοκάρω, υπάρχουν και ζητήματα που δε σου πέφτει λόγος και δεν αφορά κανένα η άποψη σου!
