Της Γιώτας Δημητρίου
Σαράντα τρία χρόνια μετά το πραξικόπημα, μετά την εισβολή, μετά την κατοχή, μετά τους 4.500 – 6.000 νεκρούς και τραυματίες, μετά τους 1619 αγνοούμενους, μετά τους 180 χιλιάδες πρόσφυγες.
Σαράντα τρία χρόνια μετά τα παιχνίδια των ξένων εις βάρος της Κύπρου.
Σαράντα τρία χρόνια μετά τον εφιάλτη που έφερε η εσωτερική διχόνοια και ο φασισμός.
“Αδελφός εναντίων αδελφού”, με αποτέλεσμα αίμα, μεγάλο θανατικό και μια μοιρασμένη πατρίδα.
Σαράντα τρία χρόνια.
Θα ανέμενε κανείς, λογικα, ότι η ιστορία θα έδιδε μαθήματα στον πονεμένο λαό. Πως σαραντα τρία χρόνια μετά θα ήταν πιο σοφός. Θα ήξερε, αν μη τι άλλο, τι έστι φασισμός και εσωτερική διχόνοια.
Η παραποίηση της ιστορίας, οι πολιτικές και κομματικές σκοπιμότητες, ο φανατισμός, ο φασισμός και η αλλοπρόσαλλη εσωτερική διχόνοια δείχνουν πως ο λαός διόλου δεν έγινε πιο σοφός.
Σαράντα τρία χρόνια και αναρωτιέμαι τι θα λέμε στα παιδιά μας, “είχαμε το ριζικό που μας άξιζε”; Ή θα συνεχίσουμε το ποιήμα πως πάντα έφταιγαν οι άλλοι;
Σαράντα τρία χρόνια μετά……
Να μαθαίναμε τουλάχιστον πως ο μεγαλύτερος μας εχθρός είναι η εσωτερική διχόνοια και ο φασισμός, θα έκανε τα πράγματα λίγο πιο δύσκολα για τους όποιους ξένους εχθρούς.
