Πόσο κοστίζει η ευγένεια…

Γράφει η Τάσα Χαμπή
tasa.writer@gmail.com

Καθημερινά συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους. Στο δρόμο, στη δουλειά, στο πάρκο. Κάποια στοιχεία μας ενώνουν, και άλλα μας διαφοροποιούν και μας ξεχωρίζουν. Δεν θα σταθώ στο ύψος, το βάρος, το φύλο, το χρώμα, μα σε κάτι που δύσκολα διακρίνω σε πολλούς του είδους μας. Οχτώ γράμματα , τέσσερις συλλαβές μια λέξη. Ευγένεια. Είναι γνησιότητα, ειλικρίνεια ή υποκρισία; Είναι το μακιγιάζ που κρύβει το πρόσωπο ή μήπως η πρώτη εικόνα που αντικρίζουμε το πρωί στο καθρέφτη.
Ότι όμως και να είναι θα συμφωνήσω με τη Mary Wortley Montague «δεν κοστίζει τίποτα και αγοράζει τα πάντα».

Δεν μας κλέβει χρόνο το ευχαριστώ, ούτε μας φτωχαίνει το καλημέρα πως είστε. Δεν έχει να κάνει με κοινωνική τάξη, μόρφωση, τόπο καταγωγής. Είναι το εσωτερικό πηγάδι των αρετών μας.

Πως όμως να συμπεριφερθούμε με ευγένεια σε ανθρώπους που την έχουν λανθασμένα συνώνυμη με την εκμετάλλευση; Αυτοί βάζουν τον εαυτό τους πάνω από όλους και όλα, μας αποδοκιμάζουν ηθικά και αγνοούν ότι οι άνθρωποι απέναντι τους διακατέχονται από συναισθήματα.

Λοιπόν, εμείς αρνούμαστε να γίνουμε σαν αυτούς. Στην τσάντα των καλών τρόπων μεταφέρουμε πάντα μαζί μας, αξιοπρέπεια, υπομονή, απόσταση και όρια.

Άλλωστε,  «η αληθινή ευγένεια είναι σαν το καθαρό χρυσάφι που δεν σκουριάζει ποτέ» όπως είπε και ο Ουγκώ.