Γράφει ο Μιχάλης Σεραφείμ
Τελικά όταν περιμένεις κάτι για να το κάνεις την τελευταία στιγμή, καταλήγεις να κάνεις κάτι επιπόλαιο ή βιαστικό ή να αυτοσχεδιάσεις για να μην είσαι άκυρος. Και κάποτε πετυχαίνεις, κάποτε όχι τόσο αλλά εσύ παραμένεις εκεί πιστός στις επιπολαιότητες της τελευταίας στιγμής.
Πού είναι ο προγραμματισμός σου ρε φίλε; Έχει κοντά 4 μήνες τωρά που λαλείς να κάνεις κάτι έγκαιρα αλλά ο πόρτος ο άουρος τωρά άρχισε να δείχνει τι σημαίνει! Θα κάμεις το ένα, θα κάμεις το άλλο, αλλά στο τέλος απλώς καταλήγεις να επαναλαμβάνεις τον εαυτό σου κάθε φορά. Με πίεση χρόνου, με κούραση, μισοδότζιη δουλειές εν μπορούν να γίνονται πάντα.
Κάποια στιγμή θα το χάσεις το τρένο. Και θα σκέφτεσε, ρε γαμώτο πόσο πιο μαλάκας θα μπορούσα να ήμουν, αν είχα προγραμματιστεί λίγο πιο έγκαιρα, λίγο πιο νωρίς, τώρα όλα θα ήταν πιο καλά, πιο ξεκούραστα, πιο εύκολα…Πόσο δύσκολο είναι τέλος πάντων να αφιερώσεις δυο-τρεις ώρες την εβδομάδα παρά να τις συμπιέζεις μέσα σε μια νύκτα; Στη θεωρία είναι εύκολο, όμως στην πράξη επικρατούν οι συνήθειες.
Και οι συνήθειες σου εσένα μάλλον παγιοποιηθήκαν. Και έτσι για κάθε όνειρο που μας πουλάς, θα μας χώνεις και κάποια αντιγραφή. Πώς την είπες εκείνη τη μαλακία που έστειλες πριν 2 βδομάδες; Άσε εν χρειάζεται να ξύνουμε πληγές, εξάλλου τα άκυρα τα βλέπεις στους γύρω σου, τα βλέπεις και μόνος σου. Και για να μην πολυλογούμε η σημερινή ασυναρτησία θα είναι πλέον το μέτρο σύγκρισης για τις επόμενες. Ας ελπίσουμε ότι εν θα την ξεπεράσεις!
