Ο φετιχισμός της σημαίας και των συνόρων…

Του Αντώνη Αλεξόπουλου

«Όσο πιο καθυστερημένος είναι ένας λαός, τόσο πιο μεγάλος είναι ο φετιχισμός του με τη σημαία». Πάγκαλος, Θ. (1996 για τα Ίμια αναφερόμενος στους Τούρκους).

Δε θα σχολιάσω το πλαίσιο στο οποίο το είπε ο Πάγκαλος γιατί προφανώς τότε, ειπώθηκε με χροιά ανωτερότητας ως προς τους Τούρκους (ευτυχώς που δεν τους αποκάλεσε και ανοικτά «Μόγγολους» και λοιπά πατριωτικά).
Επίσης δε θα σχολιάσω το παρανοϊκό του γεγονότος ότι και οι Έλληνες ένα φετίχ με τη σημαία την είχαν ανέκαθεν.
Στο σήμερα και με όσα γίνονται στις ΗΠΑ και το NFL, υπάρχουν παρόμοιες παρανοϊκότητες περί εθνικών σύμβολων (βασικά κομματιών από ύφασμα που για λόγους πρωτόγονους κάνουν αρκετούς να νιώθουν περήφανοι για το τυχαίο γεγονός της γέννησης τους κάπου και για πράγματα που δεν έκαναν οι ίδιοι.
Δε πέφτω στη παγίδα να τσουβαλιάσω τους Αμερικανούς αλλά μου φαίνεται πως ο Τράμπ ίσως μπορεί να χαρακτηριστεί με πολλά επίθετα για την εμμονή του με τον εθνικό ύμνο (στη προκειμένη), ενώ έκανε γαργάρα τους φόνους άοπλων μαύρων, πορείες νεοναζί (μάλιστα λέγοντας πως υπήρχαν και καλοί άνθρωποι ανάμεσα τους).
Μήπως είναι καιρός να διαπράξουμε την “ύβρη” και να αποδομήσουμε τα εθνικά σύμβολα;
Μήπως είναι καιρός να μιλάμε ανοικτά για τη βλακεία του πατριωτισμού και εθνικισμού;
Μήπως λέω είναι καιρός να μάθουμε λίγα πράγματα για τους διαχωρισμούς, κομμάτια υφάσματος, και αόριστα μουσικά κομμάτια που στην ουσία χωρίζουν το κόσμο σε όλο το πλανήτη;
Ένα πλανήτη που είχε την τύχη/ ατυχία να έχει σκεπτόμενους μεγαλοπιθήκους οι οποίοι του έβαλαν σύνορα και αλληλοσκοτώνονται για τα σύμβολα αυτών και τους φανταστικούς τους φίλους στον ουρανό;.
Ένα ουρανό που αν είχαν γνώση θα ήξεραν πως η Γη είναι απλά μια μικρή κουκίδα μέσα σε ένα αχανές Σύμπαν. Αυτό και μόνο θα έπρεπε να μας έκανε να σκεφτούμε λιγάκι. Αντί αυτού αγόμαστε  και φερόμαστε από όποια ιδεολογία μας έχουν καρφώσει στο μυαλό κατά τη γέννηση μας και είμαστε περήφανοι αν πεθάνουμε γι αυτά…