Τα βιβλία του λατρεμένου Βασιλικού στο πάτωμα, οι μουσικές με στίχους του Γκάτσου πλανιόνται στον αέρα και οι σκέψεις τριγυρίζουν σε όσα η μοίρα έκανε παρελθόν.
Δεν έμαθα πολλά, ήταν ωραίο όμως το ταξίδι.
Που πάνε οι ψυχές;
Γιατί τελειώνουν οι μεγάλες αγάπες;
Ποιος θεός αφήνει τα άδικα να υπάρχουν;
Τι είναι τελικά σωστό και τι λάθος, να είσαι το θύμα ή ο θύτης;
Δεν έμαθα πολλά, ήταν ωραίο όμως το ταξίδι.
Οι άνθρωποι λίγο πριν την σφαγή του πόνου αναθεωρούν την ζωή τους.
Τα λόγια του ποιητή για την λάθος ζωή φαντάζουν σαν να γράφτηκαν γι αυτούς («πήραμε την ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή») μόνο που δεν έχουν όλοι την πολυτέλεια του χρόνου για να αλλάζουν ζωή. Κάποτε η ζωή τελειώνει πάνω που ετοιμάζεσαι για τις μεγάλες αλλαγές.
Ετεροχρονισμένες δικαιοσύνες και ετεροχρονισμένες αγάπες μέσα σε ιστορίες απίστευτα ,ειρωνικά, δραματικές.
Δεν έμαθα πολλά, ήταν ωραίο όμως το ταξίδι.
Η αθανασία του Γκάτσου είναι μεγάλη υπόθεση….μα κι αν την βρίσκαμε την αθανασία θα ήμασταν καλύτεροι άνθρωποι; Θα αντέχαμε καλύτερα τα άδικα; Τι θα κερδίζαμε μέσα από τη αθανασία;
Δεν έμαθα πολλά, ήταν ωραίο όμως το ταξίδι.
“Αμπελοφιλοσοφίες” έλεγε η φίλη μου και γελούσε. Η διαδρομή με το τραίνο μας ενέπνεε πάντα. “Όχι αμπελοφιλοσοφίες, φιλοσοφίες είναι”, απαντούσα εγώ και γελούσα.
Δεν έμαθα πολλά, ήταν ωραίο όμως το ταξίδι.
Οι άντρες που αγάπησα ήταν πάντοτε τρελά ερωτευμένοι μαζί μου, μα ίσως να μην με αγάπησαν ποτέ, διότι με άφηναν –πάντα- να φεύγω.
Οι άντρες που γύριζαν πίσω, στη ζωή μου, το έκαναν πάντοτε σε λάθος χρόνο.
Δεν έμαθα πολλά, ήταν ωραίο όμως το ταξίδι.
Τα βιβλία του λατρεμένου Βασιλικού στο πάτωμα, οι μουσικές με στίχους του Γκάτσου πλανιόνται στον αέρα και οι σκέψεις τριγυρίζουν σε όσα η μοίρα έκανε παρελθόν. Σε όσα το πεπρωμένο έσβησε, σε όσα η καρδιά λάτρεψε.
Δεν έμαθα πολλά, το ταξίδι όμως, της ζωής, ήταν πολύ ωραίο.
Βεατρίκη Δάντη
