Της Γιώτας Δημητρίου
Είναι ήδη πολύ σκληρές οι εποχές που ζούμε και ύποπτα πλανερές, για να χάνεσαι σε ανούσιες σχέσεις που παραπέμπουν στην οδό της αμφιβολίας, με οδηγό την ανασφάλεια. Είναι που υπερέχει η ανάγκη για αλήθειες και σχέσεις με διαύγεια και ομορφιά.
Γι αυτό, καμιά ανοχή στα ψεύτικα κι εφήμερα, καμιά γοητεία από όσα γεννούν θλιμμένα ερωτηματικά μέσα μας.
Με “τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις”, εσύ ψάχνεις να αποκωδικοποιήσεις τα πιο απλά (σε “πεθύμησα”, “θέλω να σε δώ”) και άλλα τέτοια γλυκά τα οποία κάτω από την σοκολατένια τους γεύση κρύβουν πικρά ψέματα και υποκρισία.
Μην το αναλύεις.
Ο αγώνας της εποχής δεν μας δίνει καμία πολυτέλεια για χρόνο παράτασης. Στα φάουλ του άλλου δώσε κόκκινες κάρτες, τόπο στη οργή, βαθιές αναπνοές και… προχώρα.
Δεν ξέρω ποιος μίλησε για τα αντίθετα που έλκονται, αλλά υπάρχει μεγαλύτερη μαγεία στα όμοια που βλέπουν τον κόσμο με τα ίδια μάτια.
Δεν γίνεται να βλέπεις εσύ με κόκκινο μάτι τον κόσμο, ο άλλος με μαυροκόκκινο και να θες να συμπορευτείς….Κάπου η διαφορά στην όραση θα προκαλέσει σύγχυση και κάποιος θα τρέξει μακριά.
Δεν ξέρω πολλά….Ξέρω την ανάγκη που επιτακτικά ζητά μόνο αλήθειες πλέον. 
Ξέρω πως ο έρωτας δεν μπορεί να ανθίσει σε γλάστρες που ποτίζονται με αμφιβολίες κι ανασφάλειες.
Ξέρω επίσης ότι οι πιο όμορφες μέρες είναι αυτές που κανένας δεν χτίζει λύπη μέσα σου με τις πράξεις ή την αδιαφορία του.
Φυσικά, εσύ θα χαμογελάσεις και θα μου πεις “Μα ο αγαπημένος σου Φερνάντο Πεσσόα έλεγε ότι δεν υπάρχουν κανόνες. Όλοι οι άνθρωποι, έλεγε ο Πεσσόα, είναι εξαιρέσεις σε ένα κανόνα που δεν υπάρχει”.
Μπορεί να είναι κι έτσι.
Μπορεί, όμως, στην Βίβλο του έρωτα και στα ακασικά αρχεία της αγάπης να υπάρχουν κανόνες…..
Τι να σου πω κι εγώ;
