Γράφει η Γιώτα Δημητρίου
yioda@skalatimes.com
“Oι λέξεις έχουν κι άλλο φλούδι παραμέσα όπως τ’ αμύγδαλα κι η υπομονή” έλεγε ο Ρίτσος. Ο Αναγνωστάκης πάλι έλεγε “Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις, να μην τις παίρνει ο άνεμος” και ο Αντόνιο Σκάρμετα στο βιβλίο του “Ο ταχυδρόμος του Νερούδα” γράφει “εσείς δεν διαβάζετε τις λέξεις, σενιόρα, αλλά τις καταπίνετε. Τις λέξεις πρέπει να τις γεύεται κανείς. Να τις αφήνει να λιώσουν στο στόμα”.
Πιστεύω ότι οι λέξεις πρέπει να είναι η προέκταση των συναισθημάτων και ο καθρέφτης της αλήθειας. Να μην παίζουν κρυφτό πίσω από υποκρισίες ή εγωίσμούς, να μην φλερτάρουν με την απάτη, να είναι καθάριες σαν κρυστάλλενα νερά.
Να εξηγούν τα γεγονότα, να είναι απλές και συνάμα όμορφες, κεντημένες με την χρυσή κλωστή της αξιοπρέπειας, της ουσίας, ενίοτε της καλοσύνης.
Να μένουν διαθήκη στη μνήμη του παραλήπτη και να σκιαγραφούν την προσωπικότητα του αποστολέα.
Οι λέξεις πρέπει να προσδιορίζουν το που στεκόμαστε και όχι να δημιουργούν ερωτηματικά. Να γεννούν μία σιγουριά και να αποπνέουν ειλικρίνεια.
Οι λέξεις πρέπει να δίνουν σάρκα και οστά σ’ αυτά που εννοεί η ψυχή και όχι σε αυτά που γεννούν οι ρηχές προσωπικότητες.
Υπάρχουν βέβαια φορές που ο πόνος απλά χτίζει σιωπές και δεν αφήνει τις λέξεις να βγουν απ΄το στόμα
«Πονούσε τόσο, που δεν μπορούσε να του μιλήσει.
Τριάντα μέτρα πιο κάτω, ο μαέστρος ούρλιαξε στον σαξοφωνίστα: “Tι διάολο, δεν έχεις πνευμόνια μέσα σου;”
“Έχω”, είπε ο σαξοφωνίστας.
“Πού είναι;”
Ένας νεαρός πλησίασε τον Αλέξη. “Θα μου δώσετε αυτόγραφο;” είπε.
Στο ένα χέρι κρατούσε μια αεροπορική τσάντα, στο άλλο τις Ώρες Φυλακής. Πήρε το αυτόγραφο κι έφυγε.
“Είναι αλήθεια ότι θα κάνουν το βιβλίο σου ταινία;” τον ρώτησε.
“Ναι”.
Η Νεφέλη κοίταξε τον νεαρό που ‘χε σταθεί δέκα μέτρα πιο κάτω και διάβαζε την αφιέρωση.
“Σ’ αγαπούν τα νέα παιδιά”, είπε.
“Ναι”.
“Σε πιστεύουν”.
Ο Αλέξης πήρε μια πέτρα από κάτω και σημάδεψε τον ήλιο σαν να ‘θελε να τον τρυπήσει.
“Ναι”, είπε πάλι»
Οι λέξεις πρέπει να περιέχουν ουσία, σαν αυτές στο βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού “Ένα γελαστό απόγευμα”, που χαράζουν μέσα σου για πάντα ένα γελαστό απόγευμα και επανέρχεσαι πάντα σ’ αυτό (το βιβλίο) κάθε φορά που πιστεύεις ότι συνάντησες κι εσύ έναν Αλέξη στη ζωή σου, κι ας μην είσαι η Νεφέλη του βιβλίου.
Οι λέξεις πρέπει να έχουν βαρύτητα, αλήθεια, ουσία, ειλικρίνεια, ομορφιά.
Όλα αυτά βέβαια για τους ωραίους ανθρώπους, σαν εμάς, που θέλουμε να λεγόμαστε τέτοιοι. Ναι;
