Μια φορά αγάπησα μια πόλη, την λέγανε Νέα Υόρκη. Βρεθήκαμε και συνδεθήκαμε 5-6 φορές, την 
περπάτησα και την γεύτηκα.
Μια φορά αγάπησα έναν δρόμο τον λέγανε Via Matteotti και βρισκόταν στο χωριό του Leonardo Da Vinci. Τον λάτρεψα και μου χάρισε πολλές όμορφες αναμνήσεις.
Μια φορά αγάπησα μια θάλασσα, ήταν κόρη της Νίκαιας στην Ιταλογαλλική ριβιέρα. Την επισκέφτηκα ένα χειμώνα (ενώ όλοι οι άλλοι την συναντούν τα καλοκαίρια). Το φως και η ομορφιά της με ζάλισαν από ευτυχία. Σαν να ήταν μια αγάπη από μια άλλη προηγούμενη ζωή.
Μια φορά αγάπησα μια χώρα, λεγόταν Ισπανία. Η Βαρκελώνη της και ο Gaudi της, η Badalona και το παραλιακό Castelfields, με κέρδισαν κεραυνοβόλα. Και τι γλώσσα τα ισπανικά!
Μια φορά αγάπησα έναν συγγραφέα, λεγόταν Βασίλης Βασιλικός. Ο δεύτερος πιο πολυμεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας (μετά τον Καζαντζάκη). Τα βιβλία του όλα (περισσότερα από 100) ήταν το αλάτι της ζωής μου.
Μια φορά αγάπησα έναν άνθρωπο. Ήταν ένας άντρας με όμορφα μάτια και μιλούσε ιταλικά. Καταγόμασταν από την ίδια πόλη, την Λάρνακα. Δεν συνδεθήκαμε, δεν μου χάρισε τίποτα, δεν με ζάλισε από ευτυχία, δεν με κέρδισε κεραυνοβόλα, δεν έγινε το αλάτι της ζωής μου……Μα έγινε η πιο δυνατή μου αγάπη από όλες. Η πιο σπουδαία μου αγάπη! Και ας μην κράτησε! Ήταν μια αγάπη…. the greatest of all!
Και ήταν μια φορά!
Y.D
15/8/2000
(Στείλτε το δικό σας ποιήμα στο: info@skalatimes.com )
