Καλοκαίρι….

Της Γιώτας Δημητρίου
(Αρχισυντάκτρια SkalaTimes)

Τα καλοκαίρια στην αυλή της γιαγιάς μύριζαν χαρά και ευτυχία. Ανακατεμένες μυρωδιές από καρπούζι, τριαντάφυλλα, γιασεμιά, βασιλικούς και τα βράδια μυρωδιές από το ούζο του παππού.
Κι όλα αυτά κάτω από μια κληματαριά που έμοιαζε σαν αγκαλιά.

Τα καλοκαίρια στην αυλή της γιαγιάς έγραψαν μερικές από τις πιο όμορφες παιδικές μας αναμνήσεις και ευτυχώς που οι παιδικές μας αναμνήσεις τα μόνα τραύματα που κουβαλούν είναι κάτι χτυπήματα από το ποδήλατο, και από το “μήλο” που παίζαμε στην γειτονιά.
Ευτυχώς που η γιαγιά και η μάμα και η ζωή μας χάρισαν παιδικές ηλικίες γεμάτες χαμόγελα, αγάπη, και αγκαλιές. Γιατί αυτές οι αναμνήσεις και γεγονότα έπλασαν τον χαρακτήρα μας κι αν τελικά “βγήκαμε” με αυξημένη συναισθηματική νοημοσύνη και αγαπάμε εύκολα και βαθιά, και αν συμπονούμε και διακατεχόμαστε από ευαισθησίες, χαλάλι. Μόνο έτσι κερδίζει κανείς το φως της ψυχής του σε ένα κόσμο που βυθίζεται ολοένα και σε πιο βαθιά σκοτάδια.

Τελικά, γίναμε, ό,τι κι αν γίναμε, αυτό που μας χάρισαν τα παιδικά μας χρόνια.

Και στις βαρυχειμωνιές της ζωής εμείς κρατάμε τα τραγούδια της μάμας τα απόγευμα στο σπίτι το παλιό, τις αγκαλιές της γιαγιάς μετά το παιχνίδι και τις καραμέλες από την ποδιά της, το γλυκό σύκου που έφτιαχνε στην αυλή και εκείνη την αρχοντιά και λεβεντιά του παππού που έμοιαζε λες και ήταν ο βασιλιάς του κόσμου.
Το καλοσυνάτο χαμόγελο του παπά που δεν ήξερε να λέει όχι.

Τα καλοκαίρια στην αυλή της γιαγιάς θωράκισαν για πάντα τη ζωή μας.
Σε ένα κόσμο με παιδικά τραύματα και ενήλικες που δεν έμαθαν να ακολουθούν το φως αλλά να βυθίζονται σε χαώδες σκοτάδια, κάποιοι ευτυχήσαμε να κουβαλάμε ασπίδες προστασίας την αγάπη και τις όμορφες αναμνήσεις της παιδικής μας ηλικίας.

Και γίναμε, ό,τι κι αν γίναμε τελικά, αυτό που μας έδειξαν οι παιδικές μας αναμνήσεις.

Τα καλοκαίρια δεν θα μας πληγώνουν ποτέ, ό,τι κι αν κουβαλούν, ούτε θα γράφουμε λυπημένα και θλιμμένα ποιήματα, κόντρα στα σεκλέτια της μοίρας, εμείς θα βγάζουμε την γλώσσα στα γραφτά της ζωής, σαν ζαβολιάρικα πεντάχρονα και θα ξεφυλλίζουμε νοερά τα κιτάπια της ευτυχίας μας που ζήσαμε ως παιδιά.

Γιατί η γιαγιά μπορεί να έφυγε μα η αγάπη της είναι εδώ.
Γιατί μπορεί να μεγαλώσαμε, μα θα κουβαλάμε για πάντα  μέσα μας εκείνο το ζαβολιάρικο κοριτσάκι που θα περιμένει τον Αύγουστο για να γιορτάσει τα γενέθλια του.

Τα καλοκαίρια στην αυλή της γιαγιάς σημάδεψαν για πάντα τις ζωές μας, η αγάπη, τα χαμόγελα, η απλότητα, η καλοσύνη, που βασίλευαν στην αυλή της και αιωρούνταν πάνω από τα πολύχρωμα παρτέρια της θα διώχνουν μακριά, (σε όλη της διάρκεια της ζωής μας), μάγισσες και δράκους και εμείς θα τρέχουμε όπως και τότε στον λόφο με τις νεράιδες.

Καλό καλοκαίρι σε όλους!
Οδεύουμε στον δεύτερο μήνα του καλοκαιριού!

Υ.Γ1 Αφιερωμένο σε όσες ευτύχησαν να είναι εγγονές της Παναγιώτας, της μετέπειτα Μοναχής Μακαριάς.

Υ.Γ 2 https://www.youtube.com/watch?v=tyCpNwU7XpM