Η τέχνη της αφήγησης στα χρόνια της «χολέρας»

Γράφει η Μαίριλυν Ζαννέτου
Εκπαιδευτικός / Συγγραφέας

Εξαιρετική ιδέα και πρωτοβουλία να διαβάζονται παραμύθια, διαδικτυακά, στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε. Η αγάπη προς τα βιβλία είναι δύσκολο να ανθίσει όταν εμείς, ως η γενιά των δυνητικών γονέων, δακτυλοδείχνουμε τους απογόνους μας με το χέρι που δεν υποβαστάζει το κινητό μας τηλέφωνο.

Καταρχάς, κατά την άποψή μου, ελάχιστα παιδιά και ειδικότερα μικρότερα παιδιά, θα καθίσουν να παρακολουθήσουν ένα πρόσωπο που διαβάζει.
Είναι ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ και ΒΑΣΙΚΟΤΑΤΟ το παιδί να βλέπει τις εικόνες και το περιεχόμενο του παραμυθιού. Από τις πενήντα περίπου αφηγήσεις που αποπειράθηκα να παρακολουθήσω μόνο σε δύο είδα το περιεχόμενο του βιβλίου και όχι απλώς ένα πρόσωπο. Και προσωπικά, παρόλη τη φιλότιμη προσπάθεια του αφηγητή ή της αφηγήτριας, έπληξα. Θανάσιμα.

Μια απλή εισήγηση. Στρέψτε την κάμερα στο βιβλίο αντί πάνω στο πρόσωπό σας. 

Επιπλέον, το πρόσωπο που αφηγείται οφείλει να έχει άριστες αναγνωστικές δεξιότητες, κατάλληλο ύφος και επιτονισμό.
Η ανάγνωση παραμυθιών ευτυχώς ή δυστυχώς απαιτεί συγκεκριμένα προσόντα. Αν κάποιο άτομο δεν τα κατέχει, καλό θα ήταν να απέχει από τη δραστηριότητα αυτή.

Όταν υλοποιείται μια πρωτοβουλία, ακόμη και από εθελοντές και εθελόντριες, ιδανικά θα έπρεπε να προσεγγίζεται με επαγγελματισμό.
Δεν υπάρχει ούτε και είναι αποδεκτός οιοσδήποτε άλλος τρόπος.