Γράφει η Ρία Λοϊζου
loizouria@gmail.com
3, 2, 1…
Μετράω τον χρόνο μας αντίστροφα χωρίς να ξέρω πράγματικα τι περιμένω να τελειώσει. Το υλικό κατασκευής μου δεν είναι ανθεκτικό στην αναμονή και στο καλούπι του χρόνου. Οι αντοχές μου λιγοστεύουν και η υπομονή μου έχει πια τελειώσει. Τα τείχη γύρω μου πελώρια, δεν μπορείς πια να πλησιάσεις.
Αντέχω όμως. Στέκομαι και πάλι εδώ, έτσι όπως ποτέ σου δεν θα ήθελα να με δεις, λίγο πριν το μεγάλο βήμα για εκείνη την χαοτική βουτιά, με αυτά τα τεράστια γράμματα που λένε “ΤΕΛΟΣ”. Η χαριστική βολή.
Κι εγώ σου μιλούσα, σου έλεγα για πράγματα που εσύ δεν καταλάβαινες ή δεν ήθελες να καταλάβεις. Και φυσικά εσύ έγνεφες γεμάτος κατανόηση και κορεσμό όπως πάντα. Δήθεν, πως τάχα ταυτιζόσουν.
Σιγά σιγά πέφτουν οι μάσκες… Δεν υπάρχει άλλος χώρος για τις υποσχέσεις που ποτέ δεν κράτησες και τα τόσα ψέματα σου. Τώρα πια είσαι “ελεύθερος”, έτσι κι αλλιώς χρόνια τωρα αυτό δεν επιθυμούσες; Η ελευθερία όμως δεν φτιάχτηκε για δειλούς και ψεύτες ξέρεις… Να σε δώ τώρα πως θα την χαρείς!
Ελπίζω κάποτε να μπορέσεις να παραλληλίσεις τον εαυτό σου με την κατάσταση μου, με τα αισθηματά μου, με τον θυμό μου. Ελπίζω να μπορέσεις να δεις κάπου, κάποτε και λίγο μέσα από τα μάτια μου. Ξέρεις, η χρηστική αξία των ματιών μου δεν είναι μόνο εκείνη του καθρέφτη σου, αλλά και εκείνη του διάχυτα ανοιγμένου παραθυρόφυλλου. Δε λέω, έχεις θεάρεστη οπτική. Δε λέω, μα ίσως ώρες-ώρες παρά είμαι δεικτική. Κανένα παράπονο…
Λούσου τώρα τις επιλογές σου, ίσως να ‘ναι και το μόνο που σου ´χει απομείνει.
– Άραγε πόσο φοβάσαι να δεις μέσα από τα μάτια μου;
– Μα δεν φοβάμαι. Εγώ δεν φοβάμαι ποτέ.
– Για δες. Σφράγισε μου πρώτα για λίγο τα μάτια, κι εκείνο το αναθεματισμένο το τώρα που ζούμε στο μάταιο πάντα.
– Τι έπαθες;
– Μα σου χαμογελάω…
– Ακόμα και όταν μου χαμογελάς, τα μάτια σου μοιάζουν να κλαίνε.
Μακρυά ακούς; Πολύ μακρυά.
