Γράφει η Ρία Λοϊζου
-Μπορεί η ιστορία να ξαναρχίσει; Να ξαναρχίσει παρακαλώ.-Και γιατί δεν ξεκινάς μια καινούρια ιστορία; Ίσως αν έβαζες τα ίδια άτομα να παίξουν σε διαφορετικούς ρόλους, σε ρόλους τελοσπάντων πιο ταιριαστούς για αυτά.
-Κανένας ρόλος δεν είναι ταιριαστός… Οι χαρακτήρες πάντα θα κλαίνε και πάντα θα γελούν όταν πλέον δεν μένει τίποτα χειρότερο να κάνουν. Πάντα θα πονάνε όπου και να τους βάλεις να σταθούν. Ο άνθρωπος κουβαλά πολλά μέσα του και τα περισσότερα από αυτά δεν μπορούμε καν να τα δούμε ότι κι αν κάνουμε.
– Για αυτό γοητευόμαστε απ´ τη ζωή!
-Είμαι από χαρτί. Όσο και να με τσαλακώσεις, μη με πετάξεις. Γράφονται πιο όμορφα τα πράγματα πάνω μου
όταν το μελάνι χώνεται στις σχισμές, όταν το ρουφά το ταλαιπωρημένο χαρτί. Είμαι χάρτινη, για αυτό με πετάει ο αέρας από εδώ και από εκεί όποτε θέλει, χωρίς καμιά δικαιολογία.
Με σκορπάει, μα δεν μπορεί να με διαλύσει. Κανείς.
