Γράφει ο Χριστάκης Παπαδόπουλος
Πρώην Διευθυντής Αστυνομίας Λάρνακας
Θυμάμαι τις δεκαετίες ’60 , ’70 και τις συγκρίνω με το σήμερα και νιώθω ευλογημένος που έζησα εκείνη την εποχή, πραγματικά.
Θυμάμαι πόσο αξία είχαν, μία βόλτα, μία κουβέντα, ένα βλέμμα, ένα γεια από φίλο, μία μικρή αγορά για οτιδήποτε, ένα πιάτο φαΐ, πραγματικοί άνθρωποι, πραγματικοί φίλοι, αυθεντικές γυναίκες με δική τους αληθινή ομορφιά, ένα φιλί, όλα όμορφα τριγύρω, τότε που περίσσευε η αγάπη και η εκτίμηση και ο σεβασμός.
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά διαπιστώνω πως τίποτα δεν υπάρχει τώρα απ’ όλα αυτά, είναι όλα σχεδόν ψεύτικα, παραποιημένα και πλασματικά.
Τι βλέπουμε τώρα; Ή μόνη έγνοια είναι πώς να κερδίσουμε χρήματα και μάλιστα ξεγελώντας τους άλλους.
Οι δε μεγάλες δυνάμεις κατασκευάζουν πυρηνικά όπλα, αεροπλάνα και όλων των ειδών σύγχρονα μέσα για να κυριαρχήσουν, να είναι οι άρχοντες και να ζήσουν στην χλιδή εις βάρος των άλλων. Να κατακτήσουν εδάφη, να σκοτώσουν και να κυριεύσουν τον κόσμο.
Δεν έδωσαν καμιά σημασία σε μία πιθανή λοίμωξη που ενδεχομένως να ερχόταν και θα καθήλωνε την ανθρωπότητα. Και ήρθε! Δεν έκαναν μελέτες για αντιμετώπιση αυτού του ενδεχομένου πράγμα που θα στοίχιζε πολύ λιγότερα λεφτά από τούς εν λόγω εξοπλισμούς.
Τώρα τρέχουν να βρουν λύσεις για αντιμετώπιση τού κορωνοϊου, αλλά είναι πολύ αργά, το κακό έχει ήδη γίνει και το έχουν πληρώσει με τις ζωές τους άνθρωποι και εξακολουθεί η ανθρωπότητα να το πληρώνει ακριβά με καραντίνα, θανάτους κτλ.
Τι θα κάνετε τώρα «κύριοι» που έχετε ξοδεύσει τρισεκατομμύρια για να τα φτιάξετε πυρηνικά και άλλα όπλα;
Δεν θα σας χρειαστούν διότι δεν θα υπάρχουν εχθροί να πολεμήσετε με όπλα, ο εχθρός είναι άλλος και είναι παγκόσμιος και πολεμά την υγεία και ζωή μας.
Αλήθεια, πόσο ωραία πραγματικά ήταν εκείνα τα χρόνια τα παλιά που όλα ήταν πιο απλά και πιο αληθινά….
