Σαν σήμερα, 7 Ιουνίου (το 2002) “έφυγε” η Μαλβίνα Κάραλη αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στην δημοσιογραφία, στην τηλεόραση, στη κοινωνία. Με το θάνατο της διέψευσε την ατάκα “ουδείς αναντικατάστατος” και απέδειξε περίτρανα πόσο αναντικατάστατη ήταν (και παραμένει).
————————————-
“Όπως σε έργο του Αλμοδοβάρ, ή Στέλλα, ή Κάρμεν, ή Μαίριλυν της οδού Πατησίων, ή Μαντόνα στην Τσιμισκή. Ένα κορίτσι με πράσινα μάτια, δέρμα ρυζιού. Τα παιδιά του Πειραιά.”
“‘Έλαμπε. ΟΙ βλεφαρίδες της είχαν κάτι από το πέταγμα μιας πεταλούδας, ενός αγγέλου σε βιτρίνα ζαχαροπλαστείου παραμονές Χριστουγέννων. Η φωνή της, όταν άρχισε το γύρισμα μακρόσυρτη, ηθοποιού που παίζει το ρόλο του τέλεια, ιερέα που εκμαιεύει τα δύσκολα – χαριτωμένα και αυστηρά. Ερωτική σαν την Μαίριλυν στην Πατησίων, στο λιμάνι του Πειραιά. Ζητούσε να μάθει για σένα και δεν είχε αναστολές. Σαν να σε είχε καλέσει σε ένα χορό όπου ήταν ο καβαλιέρος και συ η ντάμα. Εκεί που ηρεμούσε, ρωτώντας, ξαφνικά ανήρχετο κάνοντας γκέλ με την πρόκληση, το χάος. Ένα παιχνίδι ήταν όλο το γύρισμα. Αυτή, σαν την Βασίλισσα στα παραμύθια, ήταν μέσα από τον καθρέφτη μια φωνή, μια ύπαρξη που την έπεφτε στα αντικείμενα, στα πρόσωπα που την περιέβαλαν, κάνοντας τα λίμπα”.
-Γιώργος Χρονάς
(από το Βιβλίο “Μαλβίνα Κάραλη”, Οδός Πάνος)
