Αγκαζέ με την Ελπίδα

Της Γιώτας Δημητρίου

Δε ξέρω αν ο γενναίες ψυχές περιμένουν με στωικότητα να περάσουν οι καταιγίδες, ή αν πράττουν όπως ορίζει η γνωστή ρήση, δηλαδή μαθαίνουν να χορεύουν μέσα στις καταιγίδες, κρατώντας ζεστή μια ελπίδα για ουράνια τόξα, μετά την καταιγίδα.

Πολύ θα ήθελα να ήμουν σοφή, ή να είχα έναν σοφό δίπλα μου να μου εξηγήσει πως πρέπει να πράττουν οι άνθρωποι τις στιγμές που οι οι καταιγίδες χαλάνε τον κόσμο γύρω τους και οι κυκεώνες λαβώνουν τα όνειρα τους και κάθε ίχνος χαράς.

Όταν η ζωή ρίχνει καρεκλοπόδαρα πόνου και εσύ ανήμπορος ψάχνεις για ομπρέλες, η μοναδική παρηγοριά (ή ίσως μια καλή παρηγοριά) είναι οι άνθρωποι γύρω σου, αυτοί που με αγάπη θα ακουμπήσεις πάνω τους και θα σε βοηθήσουν να φυτέψεις ελπίδα στα άγονα χώματα της καρδιάς και του μυαλού.

Η ζωή με τις τόσες όμορφες λιακάδες της κάποτε μας επιφυλάσσει ξαφνικές μπόρες, εκεί που ο ήλιος βασιλεύει ξεκινούν οι βιβλικές καταστροφές.
Συμβαίνει συχνά. Συμβαίνει σε πολλούς. Συμβαίνει σε διάφορες μορφές (υγεία, θάνατος, χωρισμός, αποτυχία, κτλ).

Ίσως η απάντηση να κρύβεται στο πως στεκόμαστε απέναντι στις καταιγίδες και αν αυτές μας κάνουν σοφότερους, καλύτερους ή όχι.

Ίσως και να μην υπάρχει απάντηση.

Ίσως το μόνο που μένει να κρατάμε ως αρχή μπροστά στο κάθε πόνο και Γολγοθά, είναι εκείνο το γνωστό “η ελπίδα πεθαίνει τελευταία”.

Ναι, αυτό, η ελπίδα πρέπει να υπάρχει ακόμα και όταν το φως στο τούνελ δεν φαίνεται πουθενά, ακόμα και όταν οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος σου.

Γίνονται θαύματα, αλλά γίνονται πάντα αγκαζέ με την ελπίδα, ποτέ με την απόγνωση.