Γράφει η Μαλβίνα Ιωάννου
Είναι στιγμές που δεν με χωράει ο κόσμος σας.
Ο κόσμος σας με πνίγει ασφυκτικά. Τα κουτσομπολιά, οι κακίες και οι μικρότητες σας με κάνουν να κλείνω με απέχθεια τα μάτια. Τι κάνω εγώ εδώ μαζί σας; Δεν το παίζω υπεράνω. Διότι ίσως και να ‘μαι! Δεν με αφορούν τίποτα απ’ όσα αραδιάζετε, γραμματείς και Φαρισσαίοι. Τα χτυπήματα σας κάτω απ΄την μέση μου ματώνουν την ψυχή. Πώς γίνεται στ’ αλήθεια υπάρξεις που κάποτε θεωρούσες ανθρώπους να μεταλλάσονται σε ανθρωποειδή τέρατα;
Κλείνομαι λοιπόν στο καβούκι μου.
Εδώ δεν μ’ αγγίζουν τα βέλη κακίας σας. Ούτε να σας βλέπω!
Μόνη έννοια μου ο έρωτας, τα βιβλία και οι κόσμοι εντός μου. Α! Κι ο Θεός που πολύ τον πιστεύω!
Δεν μπορείτε να με πληγώσετε αν δεν το θέλω εγώ.
Αν δεν μαριναριστώ έτοιμη στο πιάτο σας να με φάτε.
Αμ δε! Το χατήρι δεν θα σας το κάνω! Λαμόγια! Σας βγάζω απ’ το σύμπαν μου. Σας βλέπω αραιά και που! Τα νέα μου γιατί να τα μοιραστώ μαζί σας; Θα χαρείτε; Μ’ αγαπάτε; Από κουτσομπολίστικη κακία τρώγεστε να μάθετε τα βήματα μου. Σας λέω βρίσκομαι στο Βορρά, μα είμαι καλά βολεμένη στον Νότο.
Νομίζετε πως είμαστε από την ίδια κάστα.
Δεν είμαστε!
Καταβάθος το ξέρετε.
Το είδατε στα μάτια μου όταν σαν αγριεμένο γατί έτρεξα μακριά απ΄τον κουτσομπολίστικο, όλο κακία, κόσμο σας.
Εσείς χάνετε ενέργεια μιλώντας για άλλους. Εγώ χάνω ενέργεια αγαπώντας τους άλλους.
Στο καβούκι μου.
Ασφαλισμένη και προστατευμένη.
Αγαπημένη, για λίγους, εκλεκτούς.
Με μόνη έννοια τον έρωτα, ένα καλό καπουτσίνο, τα καλοκαίρια κι ένα σαμπανιζέ ροζέ κρασί.
Χωρίς εμπάθεια για εσάς. Μόνο λύπη. Για την κατάντια σας.
Δεν συζητώ την κατάντια σας (αλλιώς θα ήμουν ίδια με εσάς), απλά σας την γράφω. Κι αν πιάσετε το μήνυμα το πιάσατε.
Αλλιώς….χαιρετίσματα!
