Έλλη Αυξεντίου: “H δημοσιογραφία γενικά νοσεί λίγοι είναι οι πραγματικοί δημοσιογράφοι”

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που επιλέγουν συνειδητά να υπηρετούν την αλήθεια, την όποια αλήθεια, πέρα από τα δικά τους “οφέλη”. Υπάρχουν συναδέλφοι που υπενθυμίζουν μέσα από τη δουλειά τους πως η δημοσιογραφία πρέπει πρωτίστως να είναι λειτούργημα, σε οποιοδήποτε πόστο (πολιτικό, πολιτιστικό, είτε lifestyle, κ.α).
Η σημερινή μας συνεντευξιαζόμενη κατάγεται από τη Λάρνακα, αλλά έχει εργαστεί για χρόνια ως δημοσιογράφος στην Ελλάδα. Πρόσφατα κατάφερε να θέσει ένα τέλος στον αγώνα που έδινε για καταβολή των δεδουλευμένων της από το κανάλι του ΕΨΙΛΟΝ.
Με την δημοσιογράφο Έλλη Αυξεντίου βρεθήκαμε ένα Ανοιξιάτικο απόγευμα σε καφετέρια της πόλης μας και μιλήσαμε για πολλά. Για την δημοσιογραφία και την κοινωνία, για την δική της πορεία, τη φιλία της με την Ρούλα Κορομηλά, την αγάπη της για την Αθήνα, τη δύναμη των social media, αλλά και για την ζωή γενικότερα.

Της Γιώτας Δημητρίου

Έλλη η δημοσιογραφική σου καριέρα σε οδήγησε εκτός Κύπρου αν και αρχικά είχες εργαστεί στο ΣΙΓΜΑ στη Λευκωσία, στη συνέχεια βρέθηκες στην Αθήνα, δίπλα από σημαντικά ονόματα όπως η Ρούλα Κορομηλά, αλλά και στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία στην ιστοσελίδα του Μιχάλη Ιγνατίου. Μίλησε μας λίγο για τη πορεία σου.
Ξεκινήσα να «μπουσουλάω» μέσα από το τηλεοπτικό σταθμό Σίγμα… εργάστηκα για δύο χρόνια, σε καθημερινό τηλεοπτικό πρόγραμμα, και στα περιοδικά του ομίλου, μαζί με τη Χριστίνα Πελεκάνου…μέσα από τα ρεπορτάζ, τα ταξίδια, τον αγαπημένο Άντη Χατζηκωστή, αλλά και από άλλους αξιόλογους συναδέλφους, που μέχρι και σήμερα έχω επαφή, έμαθα να εργάζομαι ατελείωτες ώρες, να νοιώθω αλλά και να βιώνω τον πόνο του άλλου… Βλέπεις, το πρώτο δικό μου, ρεπορτάζ, έτυχε να μην ήταν απλό, αλλά το αεροπορικό του «Helios»… είδα οικογένειες να ξεκληρίζονται, γονείς να χάνουν τα παιδιά τους και παιδιά να μένουν ορφανά… εκεί ένοιωσα, ότι τα είδα όλα… τον πρώτο μήνα, έκλαιγα, κάθε μέρα… H μητέρα μου, τότε, μου είπε κι ήταν από τις λίγες φορές που επηρέαστηκα, ή θα δουλέψω ή θα τα παρατήσω… κι έτσι αποφάσισα να κολύμπησω κι όπου «βγω» … Μετά από δύο χρόνια, επέλεξα συνειδητά να φύγω, τόσο από το Σίγμα, όσο και από την Κύπρο γενικότερα. Είχα την ανάγκη, να διευρύνω τους ορίζοντες μου, να αναζητήσω έναν άλλο δρόμο, ίσως πιο μοναχικό και πιο αυτόνομο και έτσι μετακόμισα στην Αθήνα… το «εισιτήριο» γι αυτή τη διαδρομή, μου το έδωσε η Ζήνα Κουτσελίνη, εργάστηκα στην εκπομπή της Ράνιας Θρασκιά « Κοιτάω Μπροστά» μέσα από τη συχνότητα του Άλτερ, για δύο χρόνια και αργότερα συνέχισα στην εταιρεία που δημιούργησε η Ζήνα Κουτσελίνη «entertv». Το 2013, ξεκίνησε η συνεργασία μου, με την τότε ιστοσελίδα του Μιχάλη Ιγνατίου, mignatiou.com  που ολοκληρώθηκε πρόσφατα, αφήνοντας μου την πιο γλυκιά επίγευση… Μέσα, από τη συγκεγκριμένη σελίδα, άρχισα να μαθαίνω τον γραπτό λόγο, να εκφράζομαι, να μη φοβάμαι, τόσο τον εαυτό μου και να υπογράφω και πολιτικά κείμενα. Στόχος της στήλης μου, ήταν ο άνθρωπος και προσωπικός μου στόχος, ήταν μέσα από κάθε βιωματικό αφήγημα, να βρει λύση ή βοήθεια, έστω και ένας αναγνώστης… οφείλω να σου πω, ότι αυτά τα πέντε χρόνια, συνάντησα, αληθινούς ήρωες που αξίζει, να υποκλιθεί κανείς μπροστά στο μεγαλειο ψυχής τους… Αφήνω τελευταία, τη συνεργασία μου, με τη Ρούλα, με την οποία η φιλία μας, μετράει πολλά χρόνια, παρά τη συνεργασία μας, μέσα από την τηλεόραση του Έψιλον, ως βοηθός αρχισυντάκτης, στο Μπράβο Ρούλα, αρχικά με τον Βαγγέλη Περρή και στη συνέχεια με τη Μαρία Δρούζα, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας… τώρα για τη Ρούλα, τι  να σου πω; Την αγαπώ, αληθινά… είναι ένας ανθρωπος, όχι μόνο χαρισματικός αλλά και γεμάτος αγάπη… έχει βοηθήσει πάρα μα πάρα πολλούς ανθρώπους, και επαγγελματικά και προσωπικά… έχει δημιουργήσει, το ψυχαγωγικό της ιδιωτικής τηλεόρασης, πάνω σε μια πλατφόρμα, που δεν έχει αλλάξει, μέχρι σήμερα … (ως προς το τομέα της ψυχαγωγίας) … για μένα η Ρούλα είναι μέλος της επιλεκτικής μου οικογένειας και ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου…

Είναι αλήθεια πως ήσουν ανάμεσα στους δημοσιογράφους που το ΕΨΙΛΟΝ άφησε απλήρωτους; Πώς ήταν αυτό ως εμπειρία;
Kοίτα, το συγκρεκριμένο θέμα, είναι λεπτό και ευαίσθητο, γιατί αρκετά άτομα, της εκπομπής, τα περισσότερα δηλαδή, βρίσκονται ακόμα στα δικαστήρια με την προηγούμενη διεύθυνση του Έψιλον  και δίνουν αγώνες ως προς την καταβολή των δεδουλευμένων τους, έτσι δεν θα ήθελα να πω κάτι… μπορώ να σου μιλήσω όμως, για το πρόσωπο μου και να σου πω ότι πληρώθηκα, τον προηγούμενο μήνα, από τη νέα διεύθυνση του σταθμού … Μια μέρα, αποφάσισα ότι θα πάρω την κατάσταση στα χέρια μου, έτσι ώστε να μπει η τελεία και σε αυτόν τον κύκλο, επικοινώνησα με το αρμόδιο τμήμα, και οι άνθρωποι τακτοποίησαν άμεσα το θέμα μου, ως άριστοι επαγγελματίες… ήδη η τηλεόραση του έψιλον άρχισε να αλλάζει, όχι μόνο ως προς τις οφειλές της  αλλά παράλληλα, ενέταξε στο πρόγραμμα της, νέες ενημερωτικές εκπομπές, πιο εναλλακτικές, ψύχραιμη ενημέρωση…

Σε ενδιαφέρει να εργαστείς ξανά Αθήνα ή προτιμάς Κύπρο;
Η αγάπη μου, για την Αθήνα, είναι πολύ μεγαλη…

Υπάρχουν διαφορές ΕλλάδαςΚύπρου, ως προς το επάγγελμα μας,του δημοσιογράφου;
Σαφώς και υπάρχουν διαφορές αλλά αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα….

Με τα social media ασχολείσαι αρκετά. Γιατί;
Ασχολούμαι με τα social media, είναι μέρος της δουλειάς μας κι αυτό,  αλλά δε θα ανοιξω την πόρτα του σπιτιού μου… δινώ δηλαδή, τόσο, όσο…  ανέβάζω φωτογραφίες, γιατί αγαπώ τη φωτογραφία, θα ήθελα σε κάποια στιγμή της ζωής μου, να ταξιδεύω σε μέρη όχι και τόσο κοσμοπολίτικα, με μία φωτογραφική μηχανή… δε θα ανεβάσω όμως, ούτε το  που είμαι, ούτε με ποιους είμαι… είμαι πολύ αντίθετη, στις αναρτήσεις, που αφορούν παιδιά, δεν έκανα ποτέ ανάρτηση με το βαπτηστήρι μου ή με το παιδάκι της κολλητής μου… δεν απαντώ επίσης σε ανθρώπους που δεν γνωρίζω και έχουν προσωπικές απορίες αλλά δε μπαίνω και σε διάλογο με τους συνδρομητές  του «ψόφα»… κι αυτό το συνάντησα, αρκετές φορές, εκφράζοντας την αποψη μου, για το προσφυγικό είτε μέσα από κείμενα, είτε μέσα από μια απλή κοινοποίηση… είναι εύκολο κάποιος, να εκφράσει μία άποψη, πίσω από το παραβάν του υπολογιστή, μαγκιά είναι, να μπορεί κανείς να υποστηρίξει αυτή την άποψη και μάλιστα επώνυμα… θεωρώ, πάντως, ότι αν μπορούσαμε να χρησιμόποιήσουμε θετικά, τη δύναμη των social media, θα είχαν βελτιωθεί πολλά… κι αυτό το έχουμε συναντήσει, το έχουμε δει να γίνεται, δηλαδή, δεν είναι κάτι ουτοπικό… για αρκετά παιδιά πχ, μαζεύτηκαν χρήματα, για να μπορούν να βρουν θεραπεία στο εξωτερικό, μέσα από τα social media…

Ποια η γνώμη σου για τη δημοσιογραφία στη Κύπρο σήμερα;
H δημοσιογραφία, γενικά νοσεί, λίγοι είναι οι πραγματικοί δημοσιογράφοι… αυτοί που καταθέτουν τη ψυχή τους, τόσο ως προς την αλήθεια όσο και ως προς τον τηλεθεατή ή τον αναγνώστη…. γενικά, το κοινωνικό μας οικοδόμημα, όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στον παγκόσμιο χάρτη, μέρα με τη μέρα αποδεκνύεται, όλο και πιο σαθρό και σε αυτό, φέρουμε μεγάλη ευθύνη… κι αυτό φαίνεται και μέσα από τις επιλογές μας…

Η μέχρι σήμερα πορεία σου τι σε έχει διδάξει σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο;
Το τι με δίδαξε, δεν ξέρω αν μπορώ να στο απαντήσω τώρα, αν διαθέτω δηλαδή αυτή την ικανότητα,  αυτή τη γνώση… πολλές φορές λέμε έχω πάρει το μάθημα μου, αλλά πέφτουμε και πάλι στην ίδια λούμπα, κάνουμε τα ίδια λάθη  κι αποδεικνύεται πως τίποτα δεν έχουμε μάθει… αν έχω διδαχτεί λοιπόν, έστω και κάτι, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο, θα φανεί στο τέλος, όταν θα περάσω στο ταμείο… αν το δέντρο της ζωής μου θα είναι καρποφόρο με γερές ρίζες ή κούφιο  και ρημαγμένο… 

Από την μέχρι τώρα ζωή σου, στην Αθήνα τι κρατάς ως αγαπημένη ανάμνηση;
Αυτό που κρατάω, από τη μέχρι τώρα ζωή μου, στην Αθήνα, είναι κάποιους ανθρώπους, τους οποίους κουβαλάω μέσα μου…

Από τη Λάρνακα μας τι θα ήθελες να δεις να αλλάζει;
Από τη Λάρνακα κι από την Κύπρο γενικότερα, θα ήθελα να αλλάξει η νοοτροπία μας… να αποκτήσουμε περισσότερη ενσυναίσθηση ως προς τους συμπολίτες μας, περισσότερη ομαδικότητα… όταν υπάρχει αγάπη και ειρήνη στις ψυχές μας, σιγά, σιγά έρχονται και τα υπόλοιπα…. χτίζονται.

Ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο μότο ζωής;
Δεν έχω κάτι σταθερό, εναπόκειται σε τί περίοδο της ζωής μου βρίσκομαι… έχω όμως καποια κλειδιά, κάποια φυλακτά… αγάπη, ειρήνη στη ψυχή, αυτοβελτίωση, μην καταπατάς το νόμο της «αβλάβειας» , κάθαρση, μην τα παρατάς, ελευθερία, εξέλιξη, αλληλεγγυή, ενσυναίσθηση κι αυτό που προσπασθώ τελοσπάντων, είναι να τα πηγαίνω «καλά» με το κάρμα μου, να μην το επιβαρύνω δηλαδή, βλέπεις, είναι ο   καθρέφτης και ο παρατηρητής των πράξεων μας…