Έλενα Τσιγαρίδου: “Στα έργα μου θέλω φως και δεν εννοώ τα χρώματα πάνω στο πίνακα”
Με την -επίσημα- Δημιουργό της Χρονιάς, Έλενα Τσιγαρίδου, η οποία πρόσφατα ψηφίστηκε ως Δημιουργός της Χρονιάς στα Βραβεία “Madame Figaro”, συναντηθήκαμε ένα απόγευμα Απριλίου, στη Λαϊκή Γειτονιά της Λάρνακας, για κρασι και κουβέντα.
Το Skala Times έχει τη χαρά και τιμή να φιλοξενεί την πρώτη συνέντευξη της Έλενας Τσιγαρίδου μετά τη σημαντική βράβευση της ως “Δημιουργός της Χρονιάς”, μια συνέντευξη μέσα από την οποία επιβεβαιώνεται πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Με την βαθιά αγάπη της Έλενας για τα εικαστικά, το ταλέντο της και προπάντων με την προσωπικότητα της, είναι σχεδόν βέβαιο πως μόνο φωτεινός μπορεί να είναι ο δρόμος της. Άλλωστε το δηλώνει και η ίδια, αγαπά το φως!
Της Γιώτας Δημητρίου
Την ώρα που έμαθα ότι θα ήμουν υποψήφια στα Βραβεία Madame Figaro νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα….(γέλια) Τους λέω “σίγουρα πήρατε το σωστό όνομα; Εγώ είμαι η Τσιγαρίδου….” “Ναι” μου λένε, “εσύ, είσαι”. Με ρώτησαν αν αποδέχομαι την υποψηφιότητα, φυσικά απάντησα θετικά και ένιωσα μεγάλη χαρά και τιμή. Το αρχικό συναίσθημα ήταν αυτό της χαράς. Στη συνέχεια ήρθαν όλα τα άλλα συναισθήματα και σκέψεις: η ευγνωμοσύνη, η ευλογία, ότι αναγνωρίζεται ο κόπος και η δουλειά μου…
Αλλά το πρώτο συναίσθημα ήταν η μεγάλη χαρά. Έκλεισα το τηλέφωνο και φώναξα μόνη μου ένα δυνατό “yes” (Γέλια!)
Άλλωστε πρόκειται για ένα πολύ γνωστό θεσμό τον οποίο όλοι γνωρίζουμε και ήταν μεγάλη τιμή το να είμαι υποψήφια σε ένα τέτοιο σημαντικό, για τις Γυναίκες του τόπου μας, θεσμό.
Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας ήταν η πρώτη φορά που μπήκα στη διαδικασία να προβάλω με κάποιο τρόπο τον εαυτό μου. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι καθόλου καλή σε αυτό (να προωθώ τον εαυτό μου), αλλά αυτή τη φορά ένιωσα πως ήταν καθήκον μου να γνωστοποιήσω το γεγονός, έτσι όσοι επιθυμούν να με ψηφίσουν. Παραδέχομαι πως δεν ήταν κάτι εύκολο για την δική μου προσωπικότητα, διότι μεγάλωσα μέσα σε μία οικογένεια που μας έμαθαν να είμαστε πολύ ταπεινοί, με αποτέλεσμα κάποτε να συγχέουμε το “ταπεινός” με το “προβάλλω τη δουλειά μου”.
Θα σου εξομολογηθώ πως αυτό είναι κάτι που ακόμα το παλεύω….Τελοσπάντων, κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας αποφάσισα να το χειριστώ όπως πρέπει και να βρω την σωστή ισορροπία. Έτσι έκανα ποστ κάποια πράγματα και γνωστοποίησα το γεγονός ότι ήμουν υποψήφια. Η αλήθεια είναι πως την μεγαλύτερη δουλειά κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας την έκαναν οι φίλοι και γνωστοί με shares στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και οι μαθητές μου! Πρέπει να σου πω για τους μαθητές μου…..Πήρα απίστευτη αγάπη από τους μαθητές μου, με είχαν εκπλήξει και συγκινήσει με την αγάπη και στήριξη τους.
Η βραδιά της βράβευσης ήταν για μένα από την αρχή μια μαγική βραδιά χωρίς να με ενδιαφέρει ιδιαίτερα το αποτέλεσμα. Πήγα στο κομμωτήριο, στην μακιγιέζ, ντύθηκα ωραία, ένιωσα γυναίκα (αφού ήταν μια γιορτή για τη γυναίκα) και είπα πως ότι και αν γίνει εγώ θα απολαύσω αυτή τη βραδιά. Όταν έφτασα στο κόκκινο χαλί και είδα τους φίλους μου εκεί μαζεμένους (μια καθημερινή νύχτα και όχι Σαββατοκύριακο, όλοι έφυγαν από τις δουλειές τους, πλήρωσαν 45ευρώ και ήρθαν εκεί για να είναι δίπλα μου) ήταν μια σκηνή που χαράκτηκε έντονα μέσα μου. Είχα ίσως τους περισσότερους φίλους εκεί, δίπλα μου. Ένιωσα την αγάπη και τα χαμόγελα τους και αυτό για μένα ήταν μια τεράστια ευλογία. Δεν μπορώ να την περιγράψω με λόγια. Αγωνιούσαμε όλοι για τα αποτελέσματα κατά τη διάρκεια της βραδιάς. Όταν ανακοινώθηκε το όνομα μου, έβλεπες μια σειρά από ανθρώπους (οι φίλοι μου, οι δικοί μου άνθρωποι) να κλαίνε, να χειροκροτούν, εγώ δεν κατάλαβα τι έγινε, πως κατάφερα να βγω στη σκηνή…..Η αδρεναλίνη είχε τρομερή επήρρεια πάνω μου. Μετά που είδα το βιντεάκι έλεγα “ποια είναι αυτή;” Πραγματικά σαν να μην ήμουν εγώ!
Εντάξει, τον Μαραβέγια και τον Μουζουράκη τους φίλησα γιατί είχα υποσχεθεί στη φίλη μου την Μαρία πως αν κέρδιζα και ανέβαινα στη σκηνή θα τους φιλούσα. Ε , και το έκανα! (Γέλια)
Από τα χρόνια των σπουδών μου στην Ιταλία μέχρι σήμερα ήταν μια πορεία με τα πάνω και τα κάτω της, ήταν μια πορεία με σταθμούς που αποτελούσαν πολλές φορές το σπρώξιμο για να συνεχίσω παρακάτω. Ένας σταθμός σίγουρα ήταν και η πρώτη μου ατομική έκθεση με τίτλο “Κύκλοι από Κύβους” στην Κυπριακή Γωνιά στη Λάρνακα. Ήταν μια πορεία πλούσια σε εμπειρίες…. Σίγουρα το περιβάλλον και ο συναισθηματικός κόσμος και ψυχισμός επηρεάζει το έργο ενός καλλιτέχνη.
Μέσα στα έργα μου ίσως να βγαίνει αυτό που με απασχολεί, που είναι το ψάξιμο της ταυτότητας. Στην έκθεση μου “Κύκλοι από Κύβους” είχαν προηγηθεί και κάποιες συνεδρίες ψυχοθεραπείας και ο αγώνας μου ήταν να καταφέρω να πάω πίσω και να έρθω στο σήμερα πιο γεμάτη ως άνθρωπος. Στα έργα μου δεν γίνεται, δεν μπορεί, να μην υπάρχει συναίσθημα. Κάθε έργο είναι κομμάτι από τον χρόνο, αλλά και τη ζωή του δημιουργού.
Στα έργα μου θέλω φως! Λέγοντας αυτό εννοώ πολλά πράγματα και σίγουρα δεν εννοώ τα χρώματα πάνω στον πίνακα. Αγαπώ το φως!
Η τέχνη στις μέρες μας...είναι μια δύσκολη κουβέντα αυτή και πολύ προσωπική. Καταρχάς τι είναι τέχνη; Για μένα τέχνη είναι και ο τρόπος που βλέπει κανείς το ηλιοβασίλεμα, τέχνη είναι και το πως κινείται ένα μωρό, τέχνη είναι πολλά πράγματα. Αν μείνουμε όμως μόνο στα εικαστικά, θα σου πω ότι η τέχνη στις μέρες μας βαδίζει πολύ καλά στο τόπο μας, βλέπω να γίνονται σημαντικά και αξιόλογα πράγματα, ειδικά τα τελευταία χρόνια η Κύπρος άρχισε να αποκτά το επίπεδο του εξωτερικού και αυτό μας δίνει μεγάλη χαρά επειδή σημαίνει πως βρίσκει και αρκετούς υποστηρικτές. Ξέρεις, είναι ένας κύκλος, ο καλλιτέχνης οφείλει να πάρει τη τέχνη κάποια βήματα μπροστά, αλλά πρέπει να βρεθεί και ο θεατής, οι θεατές, ο κόσμος που θα το αγκαλιάσει για να μπορέσει και ο καλλιτέχνης να πάει παρακάτω. Βλέπω πως είμαστε σε μια πολύ καλή πορεία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουμε ακόμα αρκετό δρόμο μπροστά μας για να βελτιώσουμε αρκετά ζητήματα γύρω από τις τέχνες γενικότερα.
Οι συμμετοχές μου σε εκθέσεις στο εξωτερικό, όπως η Νέα Υόρκη, το Ντουπάι, οι Βρυξέλλες, η Ελλάδα, η Ιταλία, έπαιξαν ρόλο στην μετέπειτα πορεία μου. Με ανάγκασαν ως καλλιτέχνη να ψάξω ακόμα περισσότερο μέσα μου, για ένα ακόμα πιο υψηλό επίπεδο δουλειάς, αφού νιώθω πως αποτελεί πρόκληση το να εκθέτεις δουλειά σου εκτός γεωγραφικών συνόρων. Επίσης το να ακούεις σχόλια, εισηγήσεις, ακόμα και κριτική από ένα άλλο κόσμο, εκτός του δικού σου γεωγραφικού πλαισίου, εμπεριέχει ενδιαφέρον και πιστεύω πως βοηθά τον καλλιτέχνη. Επιπλέον, κάθε ταξίδι που κάνει ο καλλιτέχνης στο εξωτερικό εμπλουτίζει το μέσα του για ακόμα περισσότερες εικόνες που ενδεχωμένως να αποτελέσουν κομμάτι σε κάποια από τα επόμενα του έργα. Οι επισκέψεις στα μουσειά, η δουλειά άλλων καλλιτεχνών, σίγουρα βοηθάει ένα καλλιτέχνη. Ξέρεις, είναι αλλιώς να βλέπεις δουλειά σπουδαίων καλλιτεχνών στο διαδίκτυο και αλλιώς να τα βλέπεις “ζωντανά” μπροστά σου. Νιώθω ευλογημένη που κατάφερα να δω από κοντά έργα καλλιτεχνών που θεωρώ ινδάλματα μου.
Τα χρόνια μου στην Ιταλία ως φοιτήτρια ήταν σημαδιακά. Η πραγματικότητα είναι πως την Ιταλία την κουβαλώ πάντα μαζί μου…Την κουβαλώ με ένα touch της Έλενας της Κυπραίας! (Γέλια) Ήμουν δύο χρόνια στο Ουρμπίνο, που βρίσκεται στην κεντρική Ιταλία, είναι μια Μεσαιωνική πόλη η οποία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1998 για την πολιτιστική άνθισή της κατά την Αναγέννηση. Στη συνέχεια έκανα μεταγραφή στη Ρώμη για ακόμη τρία χρόνια.
Η διδασκαλία είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι για μένα. Εδώ και χρόνια διδάσκω στην Αμερικανική Ακαδημία Λάρνακας. Νιώθω ότι η διδασκαλίας και η προετοιμασία GCSE και A-level με κρατάνε δεμένη με την εξέλιξη της τέχνης. Αναγκάζομαι να γνωρίζω τι γίνεται σήμερα, να είμαι updated. Δεν ξέρω αν δεν υπήρχε η διδασκαλία αν θα ήμουν τόσο ενημερωμένη όσο είμαι σήμερα και αυτό είναι σημαντικό για ένα καλλιτέχνη.
Πολλές φορές βλέπω τους μαθητές μου να κάνουν καλύτερα πράγματα από εμένα και μέσα από τις δουλειές τους μαθαίνω. Επίσης όταν είσαι γύρω από νέους “παίρνεις” την ενέργεια τους. Όλα αυτά είναι τα θετικά της διδασκαλίας όπως τα βιώνω εγώ ως Έλενα.
Από την άλλη είναι γεγονός πως αυτό το επάγγελμα σου κλέβει ενέργεια, δίνεις πολλά από τον εαυτό σου και ίσως κάποτε να κλέβει μέρος της δημιουργικότητας σου.
Αν όμως τα βάλω πάνω στη ζυγαριά, για μένα είναι περισσότερα τα θετικά από τα όποια αρνητικά. Αλλιώς, δεν θα μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά.
Η επιβράβευση λειτουργεί θετικά για μένα, σαν ένα φιλικό χτύπημα στη πλάτη που μου λέει “εντάξει, συνέχισε, πάμε καλά”. Δεν κινδυνεύω να καβαλήσω κανένα καλάμι, αντιθέτως είμαι ένας άνθρωπος με πολλές ανασφάλειες.
Οι φίλοι….Μάνα μου οι φίλοι! Πραγματική ευλογία. Κάποια πράγματα τα έχω δουλέψει για να συνειδητοποιήσω τις ευλογίες μου. Στο κομμάτι των φίλων όμως δεν χρειάστηκε καμιά δουλειά. Ήξερα πάντα την αξία και την σημαντικότητα των φίλων.
