Της Γιώτας Δημητρίου
Φωτογραφίες: Skala Times
Δεν ξέρω αν τα άστρα συνωμοτούν για τα χρόνια,τους μήνες, τις μέρες μας, γενικότερα για τις ζωές μας, αλλά αυτή η χρονιά με το που μπήκε φρόντισε να ρίξει μαυρίλα γύρω μας, να μας τραβολογά στα νοσοκομεία και στις εντατικές, με ένα πατέρα που σύμφωνα με τους γιατρούς ήταν “ξεγραμμένος” (μόνο 64 ετών).
Μετά από 3-4 μήνες αγωνίας και πρωτόγνωρων συναισθημάτων (από αυτά που γεννά ο πόνος και η λύπη) ο “ξεγραμμένος” αναστήθηκε και έμειναν μόνο οι άσχημες αναμνήσεις από εντατικές, νοσοκομεία, δάκρυα και ένα σύστημα υγείας που… να μη σου τύχει.
Κι εκεί που λες να μην χρίσουμε τη χρονιά ως “χάλια” αφού ως γνωστό “τέλος καλό όλα καλά”, έρχεται ένας θάνατος καλοκαιριάτικα, ενός ανθρώπου που είχα τη τύχη, τη χαρά, την τιμή, να γνωρίσω πριν τρία χρόνια και να γίνουμε φίλες, ενός ανθρώπου που θαύμαζα πάντα, ενός σπάνιου, καλλιεργημένου ανθρώπου που ήταν γεμάτος ζωή και φως….και έτσι η χρονιά η δικιά μου, μαζί με 2-3 άλλους θανάτους (συγγενείς φίλων) χρίστηκε από μόνη της “μια χάλια χρονιά”.
Όλα αυτά βέβαια δεν σε αφορούν αγαπητέ αναγνώστη, εκτός και αν ταυτίζεσαι με τα πιο πάνω, με κάποιο τρόπο….
Η ιστορία όμως που ήθελα να μοιραστώ είναι η πιο κάτω:
Πριν λίγες μέρες περπατούσα στο γνωστό Camden Town, μια αγαπημένη μου Λονδρέζικη περιοχή, όταν σταμάτησα για να παραγγείλω φρέσκο χυμό από ένα περίπτερο στη μαρκέτα του δρόμου. Μια κοπέλα δίπλα μου (θα ήταν δεν θα ήταν 25 χρονών) ρώτησε τον πωλητή που βρίσκεται το άγαλμα της Amy Winehouse. “Θα πας ευθεία, μετά δεξιά, μετά αριστερά, μετά ξανά δεξιά εκεί που είναι η μαρκέτα με τα φαγητά και θα το δεις…Βρίσκεται εκεί και παρακολουθεί τον κόσμο, νομίζω χαίρεται και το απολαμβάνει που έρχονται να την δουν…” της απάντησε αυτός με σοβαρό και βαθυστόχαστο ύφος.
Η κοπέλα χαμογέλασε απάντησε με ένα “αλήθεια;” είπε ένα ευχαριστώ και έφυγε.
Εγώ -φυσικά- δεν άντεξα και τον ρώτησα: “πως γίνεται να χαίρεται που έρχονται να την δουν; Είναι πεθαμένη”.
Γύρισε και με κοίταξε (αρχικά για λίγα δευτερόλεπτα όπως θα κοιτούσε κανείς ένα ούφο, στη συνέχεια χαμογέλασε με συμπάθεια) “τι σημαίνει αυτό; Η ψυχή της μπορεί να πάει όπου θέλει και εγώ πάω στοίχημα πως είναι εδώ, η Amy το αγαπούσε το Camden ξέρεις”.
Δεν ήθελα να διαφωνήσω, ούτε θέλω να πιστέψω κάτι άλλο. Αυτό θέλω να πιστεύω κι εγώ, πως όσοι “φεύγουν” μπορεί να είναι ακόμη εδώ.
Χαμογέλασα και έφυγα, προχώρησα προς το άγαλμα της Amy.
Ναι, η Amy μπορεί να κόβει βόλτες στο Camden και όσοι αγαπήσαμε και “έφυγαν” μπορεί να βρίσκονται ακόμα -με κάποιο τρόπο – ανάμεσα μας…
Στο κάτω κάτω, αποκλείεται ότι καλύτερο έχει να μας προσφέρει ο Δημιουργός να είναι αυτός ο τόσο (αλήθεια) “χαλασμένος” κόσμος….
Και δεν ξέρω αν η χρονιά αυτή μπορεί να καταχωρηθεί ως “χάλια” στο δικό μου προσωπικό ημερολόγιο, αλλά σίγουρα η πολύ καλή μου φίλη η Γεωργία, που μετακόμισε πριν λίγες μέρες πίσω στην Ελλάδα, έχει απόλυτο δίκαιο….”ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν”.
