Text Follows in English
Текст следует на русском языке
SkalaTimes
Στην Κύπρο του 2025, το ζητούμενο δεν είναι πλέον ούτε η ιδεολογία, ούτε η πολιτική πρόταση, ούτε καν το όραμα. Το ζητούμενο – και σπανίζει τραγικά – είναι το πολιτικό επίπεδο. Αναζητείται, λοιπόν, επειγόντως. Γιατί αυτό που βιώνουμε, ως πολίτες και θεατές ενός καθημερινού θεάτρου παραλόγου, δεν είναι πολιτικός διάλογος. Είναι μια κακοστημένη φάρσα γεμάτη προσωπικές εμπάθειες, αλαζονεία, φτηνό θεατρινισμό και ξεκατινιάσματα τύπου reality.
Στην αίθουσα της Βουλής, εκεί όπου θα έπρεπε να συνδιαμορφώνεται το μέλλον του τόπου, ακούμε φωνές, ειρωνείες, χλευασμούς και φτηνές ατάκες για τα likes. Βλέπουμε πολιτικούς να συμπεριφέρονται σαν έφηβοι σε προαύλιο λυκείου, με προσωπικές επιθέσεις, αγένεια και, το χειρότερο όλων, με αδιαφορία για το τι εκπροσωπούν. Οι τηλεοπτικές κάμερες λειτουργούν σαν ντοπαμίνη για τον κάθε wannabe “εθνικό σταρ”, που δεν διστάζει να μετατρέψει το δημόσιο βήμα σε ρινγκ – λες και είμαστε σε εκπομπή με τίτλο “Ποιος θα ταπεινώσει ποιον on air;”
Ας μιλήσουμε, όμως, για την αλαζονεία. Μια αλαζονεία που στάζει από κάθε λέξη, από κάθε ύφος και βλέμμα πολιτικών που θεωρούν ότι τους ανήκει η χώρα. Που αντιμετωπίζουν τους πολίτες είτε σαν ηλίθιους, είτε σαν πελάτες, είτε σαν οπαδούς έτοιμους να φωνάξουν «ζήτω ο ηγέτης μας» κάθε φορά που σηκώνει το φρύδι του μπροστά στις κάμερες. Πολιτικοί που παριστάνουν τους προστάτες των αδυνάτων, ενώ έχουν χρόνια να περπατήσουν σε συνοικία χωρίς συνοδεία, που μιλούν για την ακρίβεια ενώ δεν γνωρίζουν την τιμή του ψωμιού, που δίνουν μαθήματα ηθικής ενώ κουβαλούν σκάνδαλα στους ώμους τους.
Και όταν δεν καταφέρνουν να πείσουν, καταφεύγουν στο γνωστό: λάσπη, ψέμα, αντιπερισπασμός. Χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ σαν μηχανές παραγωγής σκόνης. Καπνός και καθρεφτάκια για τον λαό. Ο κόσμος πνίγεται από την ακρίβεια, οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό, τα δημόσια νοσοκομεία ασφυκτιούν, η διαφθορά τρώει σαν σαράκι τα θεμέλια του κράτους — αλλά η είδηση της ημέρας είναι ότι δύο βουλευτές τσακώθηκαν επειδή ο ένας αποκάλεσε τον άλλον «μικρόνοο».
Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και η υποκρισία να ολοκληρώσει την εικόνα. Οι ίδιοι που στα τηλεοπτικά πάνελ σκίζουν τα ρούχα τους για τη «δημοκρατία» και το «συλλογικό καλό», είναι εκείνοι που πίσω από τις κλειστές πόρτες παζαρεύουν καρέκλες και διορισμούς, ανταλλάσσουν εξυπηρετήσεις και ποζάρουν με επιτήδευση δίπλα στον εκάστοτε «λαϊκό ήρωα» για να κερδίσουν εντυπώσεις και ψήφους.
Η πολιτική, η έννοια του να υπηρετείς τον λαό με ευθύνη και ήθος, έχει μετατραπεί σε επάγγελμα προσωπικής προβολής. Λίγοι είναι αυτοί που θυμίζουν τι σημαίνει πραγματικός πολιτικός λόγος: νηφάλιος, τεκμηριωμένος, με συναίσθηση της ευθύνης. Οι υπόλοιποι είναι απλώς παίκτες σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως θεό και τη δημόσια εικόνα ως μοναδικό ζητούμενο.
Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς; Παρακολουθούμε, σχολιάζουμε, γελάμε ή εξοργιζόμαστε, αλλά τελικά συμβιβαζόμαστε. Αντιμετωπίζουμε το θέαμα ως φυσιολογικό. Εθιστήκαμε στην ασχήμια, θεωρούμε το χαμηλό επίπεδο ως δεδομένο. Κι έτσι, ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.
Ζητείται, λοιπόν, πολιτικό επίπεδο. Όχι για να έχουμε απλώς «καλύτερους πολιτικούς», αλλά για να ξαναβρούμε τον σεβασμό στους θεσμούς. Για να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια χώρα όπου η πολιτική είναι υπόθεση ευθύνης και όχι show. Για να ξαναπιστέψουμε ότι η πολιτική μπορεί να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι να τον εξευτελίζει.
Αν συνεχίσουμε έτσι, το μόνο που θα μας μείνει είναι το hashtag: #Ζητείται_Επίπεδο. Και κανείς δεν θα απαντά!
Political Decency Wanted
SkalaTimes
In Cyprus of 2025, what is no longer sought after is ideology, political proposals, or even vision. What is desperately missing—and tragically so—is political decency. We are in urgent need of it. Because what we experience, as citizens and spectators of a daily theatre of the absurd, is not political dialogue. It’s a poorly staged farce filled with personal grudges, arrogance, cheap theatrics, and reality-show-style catfights.
In Parliament—the very place where the country’s future should be collectively shaped—we hear shouting, sarcasm, ridicule, and petty one-liners designed for social media likes. We witness politicians behaving like teenagers in a schoolyard, engaging in personal attacks, rudeness, and, worst of all, utter disregard for what they represent. TV cameras work like dopamine triggers for every wannabe “national star,” who’s eager to turn the public podium into a boxing ring—as if we were on a show titled “Who Can Humiliate Whom On Air?”
Let’s talk about arrogance. The kind that drips from every word, every tone and look of those politicians who act like the country belongs to them. They treat citizens as either fools, clients, or fans ready to chant “long live our leader” every time they raise an eyebrow in front of the cameras. Politicians who pose as protectors of the weak, though they haven’t walked alone in a neighborhood for years, who speak about inflation but don’t know the price of bread, who preach ethics while carrying scandals on their shoulders.
And when they can’t convince, they resort to the usual tactics: mudslinging, lies, distraction. The media becomes a factory of smoke and mirrors. Meanwhile, people are drowning in the cost of living, young people flee abroad, public hospitals are suffocating, and corruption eats away at the state like termites—yet the news of the day is that two MPs got into a shouting match because one called the other “small-minded.”
As if that weren’t enough, hypocrisy seals the deal. The same people who cry out on TV panels about “democracy” and the “common good” are the ones who bargain for positions and appointments behind closed doors, exchange favors, and pose next to every “popular hero” just to gain votes and applause.
Politics—meant to be a practice of service to the people, grounded in responsibility and ethics—has become a career in self-promotion. Few still remind us of what true political speech sounds like: calm, well-documented, and responsible. The rest are players in a show of impressions, worshipping social media as their god and treating public image as the only goal.
And us? What do we do? We watch, we comment, we laugh or get angry, but eventually we settle. We treat the circus as normal. We’ve grown addicted to the ugliness, we’ve come to accept the low standard as the norm. And thus, the vicious cycle continues.
So yes—political decency is wanted. Not just for the sake of having “better politicians,” but to restore respect for institutions. To raise our children in a country where politics is about responsibility, not spectacle. To believe once again that politics can serve people—not humiliate them.
If this continues, all we’ll be left with is the hashtag: #PoliticalDecencyWanted. And no one will answer.
Требуется политический уровень
SkalaTimes
В Кипре 2025 года больше не ищут ни идеологию, ни политическую программу, ни даже видение будущего. Сегодня острее всего не хватает политической культуры. Она срочно требуется. Потому что то, что мы видим как граждане и зрители ежедневного театра абсурда, — это вовсе не политический диалог. Это плохо поставленный фарс, наполненный личными обидами, высокомерием, дешевым театрализмом и перебранками в стиле реалити-шоу.
В зале парламента, где должно формироваться будущее страны, мы слышим крики, иронию, насмешки и фразы, вырванные как будто для лайков. Мы видим политиков, которые ведут себя как подростки на перемене — с личными нападками, грубостью и, что хуже всего, с полным безразличием к тому, кого и что они представляют. Телекамеры становятся дофамином для каждого, кто мечтает стать «национальной звездой», не стесняясь превращать парламентскую трибуну в ринг. Словно мы участвуем в шоу «Кто кого унизит в прямом эфире».
Поговорим о высокомерии. Оно просачивается в каждое слово, каждый взгляд политиков, которые уверены, что страна им принадлежит. Они смотрят на граждан как на дураков, клиентов или фанатов, готовых скандировать «да здравствует наш лидер» каждый раз, когда тот приподнимает бровь перед камерами. Политики, изображающие защитников слабых, но годами не появлявшиеся в бедных районах без охраны. Они говорят о дороговизне, не зная цены на хлеб, и читают морали, скрывая за спиной скандалы.
А когда аргументов не хватает — включают проверенное: грязь, ложь, отвлечение внимания. СМИ превращаются в фабрики по производству пыли. Дым и зеркала — для народа. Люди задыхаются от инфляции, молодежь уезжает за границу, государственные больницы не справляются, коррупция разъедает основы страны, как термиты — но главной новостью дня становится ссора двух депутатов, потому что один назвал другого «узколобым».
И как будто этого мало — картину завершает лицемерие. Те же самые политики, что на телеэкранах рвут рубашку за «демократию» и «общее благо», за закрытыми дверями торгуют креслами и постами, обмениваются услугами и с позёрством фотографируются рядом с «народными героями» — ради пиара и голосов.
Политика, призванная служить народу с ответственностью и честью, превратилась в ремесло саморекламы. Единицы еще напоминают, что такое настоящий политический дискурс: спокойный, аргументированный, с чувством долга. Остальные — всего лишь игроки в спектакле впечатлений, с соцсетями как богом и имиджем как единственной целью.
А мы? Что делаем мы? Наблюдаем, комментируем, смеемся или злимся — а потом привыкаем. Принимаем это зрелище за норму. Привыкли к уродству, приняли низкий уровень как данность. И порочный круг продолжается.
Требуется политический уровень. Не просто ради «лучших политиков», а чтобы вернуть уважение к институтам. Чтобы растить детей в стране, где политика — это ответственность, а не шоу. Чтобы снова поверить, что политика может служить человеку, а не унижать его.
Если всё останется как есть — от нас останется только хэштег: #Требуется_Уровень. И никто не откликнется.
