Text follows in English
Του Στυλιανού Ιωάννου*
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο αποκαλυπτική παραδοχή για τη θέση του πολιτισμού στις προτεραιότητες της κυβέρνησης απ’ εκείνη που έδωσε το ίδιο το Υφ. Πολιτισμού την περασμένη εβδομάδα.
Κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού του για το 2026, σε ερώτηση βουλευτών του ΑΚΕΛ για τους λόγους απόρριψης του αιτήματος της Δέσποινας Μπεμπεδέλη για επιχορήγηση της τελευταίας της παράστασης στο πλαίσιο του σχεδίου «ΘΥΜΕΛΗ», προτού αυτή αποσυρθεί, οι παρευρισκόμενοι, εμβρόντητοι, ενημερώθηκαν από υψηλόβαθμο στέλεχος του Υφυπουργείου ότι δεν απορρίφθηκε «ακριβώς», απλά «το κονδύλι είχε εξαντληθεί».
Βλέπετε, μπορεί στη Γερμανία να έχουν ονομαστεί θέατρα προς τιμήν του Μπρεχτ, στην Ισπανία του Λόρκα ή στην Ελλάδα του Μάνου Κατράκη και της Κατίνας Παξινού, όμως στην Κύπρο το ζήτημα είναι αυστηρώς λογιστικό.
Άλλωστε, είναι με λογιστικούς όρους που το ίδιο το Υφυπουργείο συνόψισε τη στρατηγική του, στο πλαίσιο του Κρατικού Προϋπολογισμού. Πώς, διαφορετικά, να αντιμετωπίσει το αίτημα της Μπεμπεδέλη ένα Υφυπουργείο «Πολιτισμού», που περιγράφει ανερυθρίαστα ως αποστολή του την εφαρμογή στρατηγικής με άξονα τη «βιωσιμότητα» και την «οικονομική ανάπτυξη»;
Πέραν από τις πλασματικές αυξήσεις που παρουσιάζονται στους αριθμούς, πίσω από τις πομπώδεις διακηρύξεις για επένδυση στην καλλιτεχνική δημιουργία και τον πολιτισμό, ένα μέρος της κοινωνίας δεν «αγοράζει» τη φανταχτερή βιτρίνα του Υφυπουργείου:
Είναι οι καλλιτέχνες, των οποίων το καθεστώς εργοδότησης παραμένει για χρόνια μετέωρο.
Είναι αυτοί που βλέπουν τις αιτήσεις τους στα διάφορα χορηγικά προγράμματα του Υφυπουργείου να απορρίπτονται με λογής-λογής προφάσεις.
Είναι οι συνταξιούχοι εργάτες του πνεύματος και της τέχνης, που πρόσφεραν για δεκαετίες στην πολιτιστική ανάπτυξη του τόπου, αλλά είδαν το συμβολικό, τιμητικό επίδομά τους να αποκόπτεται, γιατί κάποιοι είχαν τη φαεινή ιδέα να συνδέσουν τα κριτήρια του με αυτά του ΕΕΕ.
Είναι οι εργαζόμενοι στην Κυπριακή Βιβλιοθήκη, που αναγκάζονται να δουλεύουν σε απαράδεκτες συνθήκες εργασίας.
Είναι οι μουσικοί της Συμφωνικής Ορχήστρας, για χρόνια χωρίς μόνιμη στέγη που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες μιας σύγχρονης συμφωνικής ορχήστρας.
Είναι και χιλιάδες άλλοι που επηρεάζονται από την παθητική, αμέτοχη στάση του Υφυπουργείου σε σειρά ζητημάτων που ταλανίζουν τον δύσμοιρο χώρο του πολιτισμού.
Μπορεί στην αρχαία Ελλάδα οι τέχνες και ο πολιτισμός να θεωρούνταν ακρογωνιαίοι λίθοι της παιδείας, της ηθικής καλλιέργειας, της κοινωνικής συνοχής και της πνευματικής ανάπτυξης, όμως εδώ στην Κύπρο το Υφυπουργείο και η κυβέρνηση ξέρουν καλύτερα: με δημοσιονομική προσοχή και πειθαρχία στις οικονομικές οροφές, να μοιράσουμε την πείνα μας.
*Κοινοβουλευτικός συνεργάτης ΑΚΕΛ
Ministry of Culture, Limited Liability
By Stylianos Ioannou
There could hardly be a more revealing admission of the place of culture in the government’s priorities than the one made last week by the Deputy Minister of Culture himself.
During the discussion of the Ministry’s 2026 budget, in response to a question from AKEL MPs regarding the reasons for rejecting Despina Bempedeli’s request for funding for her latest performance under the “THYMELI” scheme, attendees—astonished—were informed by a senior official of the Ministry that it had not been “exactly” rejected; rather, “the funds had simply run out.”
You see, while in Germany theaters may be named after Brecht, in Spain after Lorca, and in Greece after Manos Katrakis or Katina Paxinou, in Cyprus the issue is strictly accounting.
Indeed, it is in accounting terms that the Ministry itself summarized its strategy within the framework of the State Budget. How else could Bempedeli’s request be treated by a “Ministry of Culture” that unabashedly defines its mission as implementing a strategy centered on “sustainability” and “economic growth”?
Beyond the illusory increases shown in the numbers, behind the pompous declarations about investing in artistic creation and culture, a part of society does not “buy into” the Ministry’s flashy showcase:
- It is the artists, whose employment status has remained in limbo for years.
- It is those who see their applications to the Ministry’s various grant programs rejected under a variety of pretexts.
- It is the retired workers of the spirit and the arts, who contributed for decades to the cultural development of the country, only to see their symbolic, honorary stipend cut because someone had the brilliant idea of linking its criteria to those of the social insurance scheme.
- It is the employees of the Cyprus Library, forced to work under unacceptable conditions.
- It is the musicians of the Symphony Orchestra, for years without a permanent home that meets the needs of a modern symphony orchestra.
- And it is the thousands of others affected by the passive, disengaged stance of the Ministry on a series of issues that plague the struggling cultural sector.
In ancient Greece, the arts and culture were considered cornerstones of education, moral cultivation, social cohesion, and intellectual development. Here in Cyprus, however, the Ministry and the government know better: with fiscal prudence and discipline to the financial ceilings, let us ration our hunger.
Parliamentary associate, AKEL
