Text follows in English
Την ώρα που στο Δημοκρατικό Συναγερμό δεν λένε να κλείσουν οι πληγές που άφησε πίσω της η προεδρική αναμέτρηση του 2023, ένα νέο βιβλίο αφιερωμένο σε ένα πολιτικό του συγκεκριμένου χώρου, τον Τάσο Μητσόπουλο, μέσα από δικά του κείμενα και παρεμβάσεις- πάντα επίκαιρες- έρχεται να υπενθυμίσει την ανάγκη για επιστροφή σε αρχές και αξίες, που ούτε φθίρονται ούτε ξεθωριάζουν παρά μόνο μένουν φωτεινοί φάροι για όσους θέλουν και μπορούν να κρατήσουν σταθερά την πορεία προς την αποτελεσματικότητα που τόσο έχει ανάγκη σήμερα η κυπριακή κοινωνία.
«Τάσος Μητσόπουλος-Έμπνευση Ψυχής»- Είναι το νέο βιβλίο αφιέρωμα σε ένα πολιτικό που έφυγε πολύ νωρίς αλλά άφησε πίσω του παρακαταθήκες που δεν φθείρονται. Το βιβλίο ετοίμασε με πολλή αγάπη η οικογένεια του: Η σύζυγος του Κατερίνα, τα παιδιά του Χαρά και Άρης, η αδελφή του Ευαγγελία και συνέδραμε ο Επίσκοπος Καρπασίας Χριστοφόρος, ο οποίος σημειώνει στον πρόλογό του: «Θεωρώ ότι μόνο η επιγραφή και η παράθεση του ονόματός του είναι ικανή από μόνη της να αποδώσει το μεγαλείο και την ποιότητα της ψυχής του. (…) Η λέξη έμπνευση είναι σύνθετη από το εν και πνέω , που στην κυριολεξία σημαίνει πνέω- μεταδίδω μέσα στον άλλο από το δικό μου εσωτερικό-καρδιακό περιεχόμενο. Είναι περισσότερο μετάγγιση, παρά μετάδοση. Είναι άγγιγμα ψυχής, καρδιακής κοινωνίας, και όχι ψυχρής εγκεφαλικής λογικής επικοινωνίας. Είναι αλήθεια, αδιαπραγμάτευτη, πως ό,τι κανείς εκφράζει προς τα έξω ως αυθεντικό περιεχόμενο της προσωπικότητάς του, είναι εκείνο το οποίο βιώνει και κρύβει μέσα του. Θα έλεγα ότι ο λόγος, οι πράξεις, η συστολή και η διαστολή του εαυτού μας μέσα στον κόσμο και γενικά η παρουσία μας, είναι ο αδιάψευστος καθρέφτης του τι ακριβώς είμαστε, όσο και αν εμείς προσπαθούμε να φαινόμαστε».(…) Δεν έχουμε καμιά δικαιολογία τώρα να μην αγωνιζόμαστε όπως αγωνιζόταν εκείνος. Δεν μπορούμε να αφήσουμε το λαό της πατρίδας μας χωρίς ελπίδα και προοπτική. Δεν μπορούμε αντί την αρετή να προβάλλουμε τα πάθη μας και τις αρρωστημένες φιλοδοξίες μας. Γιατί ο Τάσος τα κατάφερε και ήταν ο πνευματικός και ολοκληρωμένος άνθρωπος; (…) Για να μην είναι ο λόγος μας υποκριτικός, όταν επαινούμε και διακηρύττουμε την πνευματική κατάσταση ενός ανδρός όπως ήταν ο Τάσος Μητσόπουλος, πρέπει να έχουμε και εμείς την ίδια διάθεση και θέληση να αγωνιστούμε, να προσπαθήσουμε να καλλιεργηθούμε πνευματικά και να τον μιμηθούμε. Διαφορετικά κινδυνεύουμε μα απαξιώνουμε και πάλιν κάθε θεσμό έναντι των ανθρώπων, που μας ακούνε να κάνουμε διαπιστώσεις και διακηρύξεις ορθές και στη συνέχεια να πορευόμαστε λανθασμένα. Το χειρότερο, στερώντας στον λαό μας την ελπίδα…»
Ο Τάσος Μητσόπουλος έφυγε νωρίς για την αιωνιότητα, αφήνοντας όπως πίσω του ουκ ολίγους οδοδείχτες. Το Νοέμβριο του 2008, ο Τάσος μιλούσε για την λιτότητα των πολιτικών. Την ανάγκη να δίνουν παραδείγματα σεμνότητας και σημείωνε μεταξύ άλλων: «Την περίοδο αυτή τα βλέμματα των απλών πολιτών στρέφονται αναπόφευκτα προς τους πολιτικούς οι οποίοι καλούνται με σοβαρότητα, αποφασιστικότητα και ευθύνη να αναχαιτίσουν τις αρνητικές συνέπειες της κρίσης, να θωρακίσουν οικονομίες από τις ασύμμετρες απειλές και να σχεδιάσουν με όραμα και τόλμη την έξοδο από την κρίση. Ταυτοχρόνως όμως, οι τα πρώτα φέροντες, βαρύνονται με μια ακόμη ευθύνη. Έχοντας πάντοτε την άποψη ότι «το της πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι», τα δημόσια πρόσωπα καλούνται σήμερα να δώσουν αυτά πρώτα το καλό παράδειγμα. Είναι φαίνεται αποδεδειγμένο ότι η πάσης φύσεως εξουσία δηλητηριάζει το ήθος και την ποιότητα των δημοσίων ανδρών και γυναικών. Ενθαρρύνει την ανάπτυξη φαινομένων αλαζονείας και άμετρου πλουτισμού. Και δυστυχώς ο πλούτος και ιδιαιτέρως εκείνος ο οποίος αποκτάται κατά την άσκηση της αποστολής των πολιτικών, διαφθείρει επικίνδυνα τις συνειδήσεις». Ο Τάσος σε εκείνη την παρέμβασή του θύμιζε παραδείγματα λαμπρών πολιτικών οι οποίοι εισήλθαν στην πολιτική φτωχοί για να φύγουν από αυτήν φτωχότεροι. Όπως: Ο Χαρίλαος Τρικούπης, ο οποίος απεβίωσε πάμφτωχος σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στις Κάννες της Γαλλίας. Ο Αριστείδης ο δίκαιος που κηδεύτηκε «δημοσία δαπάνη» αφού δεν είχε λεφτά ούτε καν για την κηδεία του ενώ οι αδελφές του σιτίζονταν από το συσσίτιο του Δήμου. Ο «δικός μας» Γλαύκος Κληρίδης που μπήκε στην πολιτική για να δώσει και όχι για να πάρει…»
Στο κεφάλαιο του βιβλίου για την ενότητα, ο Τάσος Μητσόπουλος επισημαίνει μεταξύ άλλων: « Οχυρωμένοι συνήθως, ο καθένας μας, πίσω από τις αυτονόητες αγωνιστικές του επιτυχίες και περγαμηνές αρκούμαστε στο επαναληπτικό αναμάσημα των ίδιων ακριβώς χιλιοειπωμένων συνθημάτων που με ελάχιστες φραστικές παραλλαγές, επιστρατεύουμε εύχρηστα και βολικά… (…) Κατεξοχήν ζητούμενο και από τους πολίτες και από τους πολιτικούς είναι η ενότητα. Μια ενότητα που δεν καταφέραμε να πετύχουμε ούτε στον επιθυμητό τουλάχιστον βαθμό ούτε πριν αλλά ούτε μετά το 1974.(…) Ούτε ασφαλώς ενότητα μπορεί να θεωρηθεί ο υπερβάλλων λαϊκιστικός ζήλος που διατυπώνει μόνο προβλήματα χωρίς να προτείνει εφικτές λύσεις. Γιατί ο καταγγελτικός λόγος είναι αναγκαίος και χρήσιμος για τη λειτουργία της δημοκρατίας, όταν όμως αρκείται σε αυτό χωρίς την πρόταξη συγκεκριμένης και ρεαλιστικής πρότασης διεξόδου τότε καθίσταται στείρος, άγονος και καταστροφικός».
Επικαλούμενος τον τρόπο που τότε πολιτευόταν ο Δημοκρατικός Συναγερμός, ο Τάσος Μητσόπουλος σημείωνε πως « ως παράταξη πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι ο δημόσιος πολιτικός διάλογος διαφέρει από τον «καφενειακό». Επιλέξαμε συνειδητά να καταθέτουμε τεκμηριωμένες αναλύσεις και ολοκληρωμένες εναλλακτικές προτάσεις διαχείρισης του Κυπριακού πλείστες των οποίων αγνοήθηκαν (…) Η ενότητα λοιπόν που αποτελεί μόνιμα σχεδόν στον εθνικό μας βίο είδος εν ανεπαρκεία, δεν οικοδομείται προφανώς με συνθήματα και κορώνες. Προϋποθέτει διάθεση αυτοελέγχου, αυτοκριτικής και αυτοσυγκράτησης. Ετοιμότητα για έναν γνήσιο και επώδυνο πλην όμως καθαρτήριο προβληματισμό. Πρωτοβουλίες ουσίας και όχι επικοινωνίας…»
Στην ενότητα για το Κυπριακό, επιλέγηκε κείμενο του Τάσου Μητσόπουλου που γράφτηκε μετά από τη συνάντηση αντιπροσωπείας του ΔΗΣΥ με τον Ερντογάν, στην οποία μετείχε και ο ίδιος. Υπογραμμίζει μεταξύ άλλων: « (…) Είναι σταθερή μας πεποίθηση πως στη διεθνή σκηνή τίποτα δεν χαρίζεται. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο αύριο για την πατρίδα μας, με συστηματικές προσπάθειες με προβολή της εικόνας μιας δραστήριας ευρωπαϊκής Κύπρου. Η συμμετοχή μας στην ΕΕ είναι το στρατηγικό μας πλεονέκτημα. Πρέπει και μπορούμε να το αξιοποιήσουμε με καλά επεξεργασμένες πρωτοβουλίες , ευρωπαϊκής προοπτικής. Το δικό μας κεντρικό μήνυμα είναι μήνυμα ενότητας, κοινής δράσης, κοινών προσπαθειών. Αυτό ζητούν από εμάς οι πολίτες, και εμείς θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν προς αυτή την κατεύθυνση. Μπορούμε να δουλέψουμε όλοι μαζί, μπορούμε να ωθήσουμε τα συμφέροντα της Κύπρου. Μαζί να αποτρέψουμε την ορατή πια προοπτική της διχοτόμησης και της εδαφικής συρρίκνωσης της πατρίδας μας».
Σε μια εποχή και συγκυρία σκληρά δοκιμαζόμενη η υπόμνηση αρχών και αξιών είναι μεγάλης σημασίας στον κόσμο της εικόνας, των εντυπώσεων, του εφήμερου που εύκολα επιβάλλεται με την σύγχρονη τεχνολογία, την απουσία διαλόγου ουσίας. Κι αυτό το βιβλίο έχει να προσφέρει. Ήρθε για να αφυπνίσει και να εμπνεύσει στο βαθμό που είναι δυνατόν έστω και τους λίγους που μπορούν να σκύψουν και να αγωνιστούν όχι για το «εγώ» που σήμερα κυριαρχεί αλλά για το «εμείς» και τη μοιρασμένη πατρίδα.
Πηγή: Φιλελεύθερος
A Moral Guiding Light: “Tasos Mitsopoulos – Inspiration of the Soul” – The Book That Came to Awaken
At a time when wounds left by the 2023 presidential election remain open within the Democratic Rally, a new book dedicated to a politician from that party, Tasos Mitsopoulos, through his own texts and interventions — always relevant — comes to remind us of the need to return to principles and values that neither fade nor diminish but remain bright beacons for those who want and can steadfastly keep the course toward the effectiveness that Cypriot society so desperately needs today.
“Tasos Mitsopoulos – Inspiration of the Soul” is the new tribute book dedicated to a politician who left us too soon but left behind a legacy that does not decay. The book was lovingly prepared by his family: his wife Katerina, his children Chara and Aris, his sister Evangelia, with assistance from Bishop Christoforos of Karpasia, who notes in his foreword:
“I believe that just the inscription and mention of his name alone are enough to convey the greatness and quality of his soul. (…) The word inspiration is derived from the Greek words ‘en’ and ‘pneo,’ literally meaning to breathe into another from one’s own inner, heartfelt content. It is more a transfusion than a transmission. It is a touch of the soul, of heartfelt communion, and not a cold, cerebral logical communication. It is an undeniable truth that whatever one expresses outwardly as authentic content of their personality is what one actually experiences and holds within. I would say that words, actions, the contraction and expansion of ourselves in the world, and generally our presence, are the truthful mirror of what we truly are, no matter how much we try to appear otherwise.” (…)
“We now have no excuse not to fight as he fought. We cannot leave the people of our country without hope and prospects. We cannot replace virtue with our passions and sick ambitions. Why did Tasos succeed and become a spiritual and complete human being? (…) For our words not to be hypocritical when we praise and proclaim the spiritual state of a man like Tasos Mitsopoulos, we too must have the same disposition and will to fight, to try to cultivate ourselves spiritually, and to imitate him. Otherwise, we risk devaluing once again every institution in front of the people who hear us making correct observations and declarations but then proceed wrongly. The worst is to deprive our people of hope…”
Tasos Mitsopoulos left early for eternity, leaving behind countless guiding lights. In November 2008, Tasos spoke about the austerity of politicians—the need for them to set examples of modesty—and remarked, among other things:
“At this time, the eyes of ordinary citizens inevitably turn to politicians who are called upon with seriousness, decisiveness, and responsibility to stem the negative effects of the crisis, to shield economies from asymmetric threats, and to design with vision and boldness the way out of the crisis. At the same time, those in the forefront bear yet another responsibility. Always holding the opinion that ‘the character of the city resembles that of its rulers,’ public figures today must first set a good example. It seems proven that all kinds of power poison the ethics and quality of public men and women. It encourages the growth of arrogance and excessive enrichment. Unfortunately, wealth—especially that acquired while fulfilling the mission of politicians—dangerously corrupts consciences.”
In that intervention, Tasos recalled examples of brilliant politicians who entered politics poor and left it poorer. Like Charilaos Trikoupis, who died destitute in a cheap hotel in Cannes, France. Aristeides the Just, who was buried “at public expense” because he had no money even for his funeral, while his sisters were fed by the municipal soup kitchen. And “our own” Glafkos Clerides, who entered politics to give, not to take…”
In the chapter on unity, Tasos Mitsopoulos points out, among other things:
“Usually fortified behind our obvious combative successes and laurels, each of us settles for the repetitive recycling of the very same oft-spoken slogans, with minimal verbal variations, which we conveniently and readily deploy… (…) The paramount demand from both citizens and politicians is unity. A unity we have failed to achieve, neither to the desired degree before nor after 1974. (…) Nor can excessive populist zeal that only states problems without proposing feasible solutions be considered unity. Because denunciatory rhetoric is necessary and useful for democracy’s function, but when it is content with that alone, without advancing specific and realistic proposals for a way out, it becomes sterile, barren, and destructive.”
Referring to how the Democratic Rally acted politically at the time, Tasos Mitsopoulos noted that “as a party, we believed and believe that public political dialogue differs from ‘coffee-shop’ talk. We consciously chose to present substantiated analyses and comprehensive alternative management proposals for the Cyprus issue, many of which were ignored (…) Therefore, unity, which is almost always in short supply in our national life, is obviously not built with slogans and empty cries. It presupposes a willingness for self-control, self-criticism, and self-restraint. Readiness for a genuine and painful, yet cleansing, reflection. Initiatives of substance and not mere communication…”
In the section about the Cyprus issue, a text by Tasos Mitsopoulos was selected that was written after a Democratic Rally delegation meeting with Erdogan, in which he participated. He emphasized, among other things:
“(…) It is our firm belief that nothing is given for free on the international stage. We can create a better tomorrow for our homeland through systematic efforts and by projecting the image of a proactive European Cyprus. Our participation in the EU is our strategic advantage. We must and can utilize it with well-crafted initiatives of European perspective. Our central message is one of unity, joint action, and common efforts. This is what the citizens demand from us, and we will do whatever is possible in this direction. We can all work together; we can push forward Cyprus’ interests. Together, we can prevent the now visible prospect of partition and territorial shrinkage of our homeland.”
At a time and juncture that are harshly testing us, reminding of principles and values is of great importance in a world of images, impressions, and the ephemeral, easily imposed by modern technology and the absence of substantive dialogue. And this book has something to offer. It came to awaken and inspire, at least those few who can bend down and fight—not for the “I” that dominates today but for the “we” and the shared homeland.
Source: Fileleftheros
