Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Ανάρτηση Κώστα Βαβεξάνη
Έχουμε πραξικόπημα στη Βουλή; Ο Μητσοτάκης προχώρησε σε μια ακόμη μεθόδευση για να αποφύγει τις εκπλήξεις στο εσωτερικό της δικής του Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Έδωσε εντολή να απουσιάζουν οι βουλευτές του ώστε να μην καταγραφεί η πραγματική βούληση και η εικόνα της προσωπικής του αποδόμησης.
Ναι, αυτό είναι ένα πραξικόπημα. Υπάρχουν πολλά επίθετα για να περιγράψεις την εκτροπή, αλλά το θέμα είναι η ουσία.
Ο Μητσοτάκης κάνει όσα κάνει, όχι γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική πολιτική πρόταση , αλλά γιατί δημιούργησε, κατασκεύασε αυτή την κατάσταση.
Όσα χρόνια είναι στην εξουσία έκανε δύο βασικά πράγματα για να το πετύχει:
⭕️Δημιούργησε την πεποίθηση ότι πολίτες κάνουν ανάθεση εξουσίας με την ψήφο τους και τίποτα άλλο. Ότι έχει 41% και από κει και πέρα δεν υπάρχει κανένας έλεγχος της εξουσίας. Φρόντισε μάλιστα να εκφυλίσει τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και να τις καταστήσει στα μάτια του κόσμου αχρείαστες. Κανένας έλεγχος, καμιά λογοδοσία. Σε αυτή την επιλογή δεν είχε αντίδραση. Η Αντιπολίτευση συμφώνησε ηττοπαθώς ότι ήταν κυρίαρχος λόγω εκλογικού αποτελέσματος. Παραδόθηκε.
⭕️Ταυτόχρονα ο Μητσοτάκης έσυρε την Αντιπολίτευση συνένοχη στην τακτική του. Ιδίως κατά την περίοδο του Covid κατάφερε να δημιουργήσει στην Αντιπολίτευση (κυρίως στο ΣΥΡΙΖΑ που ήταν ο πραγματικός αντίπαλος) την άποψη οτι πρέπει να είναι κάτι «υπεύθυνα συνοδευτικό» στην πολιτική του. Να μην αντιδρά «εκτός ορίων» και να ψάχνει συναινετικές και θετικές λύσεις αποδεικνύοντας μετριοπάθεια. Οποιος διατύπωνε άλλη άποψη ήταν προκαταβολικά ένοχος, ως ανεύθυνος, και λαϊκιστής. Η Αντιπολίτευση έχασε το ρόλο της, από πολιτική δύναμη που πρέπει να αντιδρά και να διαφωνεί για το καλό του κοινωνικού συνόλου (έτσι απαιτεί το Σύνταγμα) και έγινε μια συμπληρωματική δύναμη σαβουάρ βιβρ και θετικότητας του Μητσοτάκη. Έπαψε να είναι λοιπόν αναγκαία στα μάτια του κόσμου και ο Μητσοτάκης φαίνεται αναντικατάστατος ακόμη και τώρα που παραπέει.
Ο Μητσοτάκης θα υποστεί ήττα με τον χειρότερο τρόπο, αλλά τα πράγματα δεν θα πάνε απαραίτητα καλύτερα ακολουθώντας την κατεύθυνση ενός μονόδρομου. Οι πολιτικές δυνάμεις που σήμερα αντιδρούν στον Μητσοτάκη, ακούν την ηχώ τους στο δωμάτιο. Παράγουν πολιτική θερμοκηπίου που δεν μπορεί να σταθεί σε κανονικές συνθήκες. Αλλά ίσως αυτό ακριβώς το τέλμα να οδηγήσει στην λύση. Η ζωή έχει τη διαλεκτική της.
Post by Kostas Vavetsanis
Do we have a parliamentary coup? Mitsotakis proceeded with yet another maneuver to avoid surprises within his own Parliamentary Group. He ordered his MPs to be absent so that the real will and the image of his personal unraveling would not be recorded.
Yes, this is a coup. There are many adjectives to describe this deviation, but the point is the essence.
Mitsotakis does what he does not because there is no alternative political proposal, but because he created, fabricated this situation.
During the years he has been in power, he has done two main things to achieve this:
⭕️He created the belief that citizens delegate power through their vote and nothing more. That with 41% support, there is no control over power beyond that. He even made sure to degrade parliamentary procedures and render them unnecessary in the eyes of the public. No control, no accountability. He faced no reaction to this choice. The Opposition passively agreed that he was dominant because of the electoral result. It surrendered.
⭕️At the same time, Mitsotakis dragged the Opposition into being complicit in his tactics. Especially during the Covid period, he managed to instill in the Opposition (mainly SYRIZA, which was his real opponent) the idea that it should act as a “responsible companion” to his policy. That it should not react “outside the bounds” and should seek consensus and positive solutions, demonstrating moderation. Anyone who expressed a different opinion was preemptively guilty — irresponsible and populist.
The Opposition lost its role as a political force that must react and disagree for the good of society (as the Constitution requires) and became a complementary force of savoir-vivre and positivity toward Mitsotakis. Thus, it ceased to be necessary in the eyes of the people, and Mitsotakis appears irreplaceable even now that he is faltering.
Mitsotakis will suffer defeat in the worst way, but things will not necessarily improve by following a one-way road. The political forces currently opposing Mitsotakis are hearing their own echo in the room. They produce greenhouse politics that cannot stand under normal conditions.
But perhaps this very impasse will lead to the solution. Life has its own dialectics.
Публикация Костаса Вавексаниса
У нас в парламенте произошёл переворот? Мицотакис вновь прибег к манипуляции, чтобы избежать сюрпризов внутри своей собственной парламентской группы. Он дал указание своим депутатам отсутствовать, чтобы не зафиксировалась реальная воля и не стала видимой его личная деградация.
Да, это переворот. Существует много эпитетов, чтобы описать этот отклоняющийся курс, но суть — в содержании.
Мицотакис делает всё это не потому, что нет альтернативного политического предложения, а потому что он сам создал и сконструировал эту ситуацию.
Находясь у власти все эти годы, он сделал две основные вещи, чтобы достичь цели:
⭕️Он сформировал убеждение, что граждане делегируют власть только через голосование и на этом их участие заканчивается. Что с 41% голосов дальнейший контроль над властью не нужен. Он также позаботился о деградации парламентских процедур, сделав их в глазах народа ненужными. Никакого контроля, никакой подотчетности. И на это не последовало реакции. Оппозиция малодушно согласилась с тем, что он является доминирующей фигурой из-за результатов выборов. Она капитулировала.
⭕️Одновременно Мицотакис втянул оппозицию в соучастие в своей тактике. Особенно в период Covid ему удалось навязать оппозиции (прежде всего СИРИЗА, которая была его реальным противником) мнение, что она должна быть «ответственным сопровождением» его политики. Что она не должна «выходить за рамки» и должна искать консенсусные и позитивные решения, проявляя умеренность. Любой, кто высказывал иное мнение, заранее считался виновным — безответственным и популистом.
Оппозиция потеряла свою роль как политическая сила, которая должна реагировать и выражать несогласие ради общего блага (как того требует Конституция), и превратилась в дополнение к вежливости и позитиву Мицотакиса. В глазах общества она больше не была необходимой, и Мицотакис продолжает казаться незаменимым даже сейчас, когда он терпит крах.
Мицотакис потерпит поражение самым худшим образом, но это не значит, что всё наладится, если идти по единственному пути. Политические силы, которые сейчас выступают против Мицотакиса, слышат лишь собственное эхо. Они создают тепличную политику, которая не может существовать в нормальных условиях.
Но, возможно, именно этот тупик приведёт к решению. У жизни есть своя диалектика.
