Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Γράφει η συντακτική ομάδα του SkalaTimes
Ένα απλό, σχεδόν αυτονόητο δικαίωμα ενός παιδιού μετατράπηκε σε παράπονο. Και έφτασε σε εμάς, στο SkalaTimes, με την παράκληση να το δημοσιεύσουμε. Όχι από κάποιον γονέα ή δάσκαλο, αλλά από την ίδια τη 10χρονη που ένιωσε αδικία. Και όταν ένα παιδί νιώθει αδικία, οφείλουμε να ακούμε. Και να σκεφτόμαστε. Και βεβαίως, να μιλάμε.
Το περιστατικό αφορά δύο μαγαζιά στη Λάρνακα – το ένα στην περιοχή Μακένζι και το άλλο στην οδό Στρατηγού Τιμάγια – όπου, σύμφωνα με όσα μας ανέφερε η μικρή, της απαγορεύτηκε να παίξει UNO, ένα απλό επιτραπέζιο παιχνίδι, όσο βρισκόταν εκεί με τη μητέρα της.
Παραθέτουμε το μήνυμά της, που έφτασε στο κινητό μας, χωρίς καμία αλλαγή:
“Όταν είσαι σε ένα cafe και φέρνεις επιτραπέζιο σου θυμώμουν επειδή (δεν ξέρω κάτι για τα λεφτά όπως το τζόκερ) αλλά τα παιδιά δεν παίζουν παιχνίδια με λεφτά για αυτό γιατί να μας θυμώνουν επειδή φέραμε ένα επιτραπέζιο να παίξουμε! Και όταν εννοώ ένα επιτραπέζιο δεν εννοώ κάτι μεγάλο φέραμε uno!
Μπορείς να το γράψεις στο skalatimes να το σταματήσουν και να αφήνουν τα παιδιά να παίζουν επιτραπέζια παιχνίδια;”
Το αθώο ερώτημα της μικρής μάς καλεί να αναλογιστούμε τι είδους κοινωνία ενηλίκων διαμορφώνουμε. Μια κοινωνία ολοένα και πιο προσηλωμένη στο χρήμα, στο προσωπικό συμφέρον και – πάνω απ’ όλα – στην εικόνα, ξεχνώντας όσα πραγματικά έχουν αξία. Και, ειλικρινά, δεν μπορούμε να σκεφτούμε τίποτα πιο πολύτιμο από τα παιδιά.
Τι ενοχλεί, τελικά, σε ένα τραπέζι καφεστιατορίου στο Μακένζι ή καφετέριας στη Στρατηγού Τιμάγια, ένα UNO; Χαλά το image σας;
Σε έναν χώρο που απευθύνεται και σε οικογένειες, γιατί να μην μπορούν τα παιδιά να απασχοληθούν με έναν ήσυχο και δημιουργικό τρόπο, όσο οι ενήλικες απολαμβάνουν τον καφέ ή το γεύμα τους;
Δηλαδή, αν τα παιδιά έπαιζαν UNO στο κινητό (υπάρχει), θα ήταν οκ;
Θέλουμε παιδιά μόνο προσηλωμένα σε κινητά και tablets;
Δεν μιλάμε για έντονο θόρυβο ή για ενοχλητική συμπεριφορά. Μιλάμε για κάτι ήσυχο – και απόλυτα συμβατό με τον χαρακτήρα μιας καφετέριας ή ενός μαγαζιού που απευθύνεται και σε παιδιά. Μάλιστα, το ένα μαγαζί στη Στρατηγού Τιμάγια είναι – υποτίθεται – πόλος έλξης για οικογένειες!
Όσο για το άλλο, στο Μακένζι: αν τα παιδιά δεν είναι ευπρόσδεκτα, ας το ανακοινώσει. Για να μην πατούν παιδιά (και, κατ’ επέκταση, ούτε οικογένειες)!
Το ερώτημα δεν είναι μόνο «γιατί το απαγορεύουν».
Το ερώτημα είναι: γιατί δεν στηρίζουν τέτοιες στιγμές χαλάρωσης μακριά από κινητά;
Μήπως τελικά συγχέουμε το «παιδιά ευπρόσδεκτα» με το «παιδιά σιωπηλά»;
Δηλαδή αν υπάρχουν παιδιά κολλημένα στο κινητό, στο fancy σας μαγαζί στο Μακένζι ή στο υποτίθεται οικογενειακό στέκι στην Στρατηγού Τιμάγια, είναι ΟΚ, αλλά αν τα παιδιά αυτά αφήσουν το κινητό και πιάσουν UNO, τους το απαγορεύεται και μάλιστα θυμωμένα όπως μας είπε η 10χρονη!
Αν ένα παιδί κάθεται στο τραπέζι σας, δεν είναι απλώς “το παιδί του πελάτη”. Είναι και πελάτης. Και ως γνωστόν, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.
Αλήθεια, τι ενοχλεί τα fancy μαγαζιά σας το να παίζουν τα παιδιά UNO;
Μάλλον χάσαμε το μέτρο, εδώ και καιρό!
Υ.Γ. Οι καφετέριες που επιτρέπουν στα παιδιά να παίζουν UNO είναι οι αγαπημένες μας – και θα έχουν δωρεάν προβολή με άρθρο στο SkalaTimes. (Ενημερώστε μας στο info@skalatimes.com)
“They didn’t let us play UNO in the cafés” – A 10-year-old girl’s fair complaint in Larnaca
Written by the editorial team of SkalaTimes
A simple, almost self-evident right of a child turned into a grievance. And it reached us at SkalaTimes with a plea to publish it. Not from a parent or a teacher, but from the 10-year-old herself who felt she had been treated unfairly. And when a child feels injustice, we have a duty to listen. To reflect. And of course, to speak up.
The incident concerns two venues in Larnaca – one in the Mackenzie area and the other on Stratigou Timagia Street – where, according to the child, she was forbidden from playing UNO, a simple board game, while sitting there with her mother.
Here is her message, exactly as we received it on our phone:
“When you are at a cafe and bring a board game, they get angry at you because (I don’t know something about money like joker) but kids don’t play games for money, so why do they get mad at us for bringing a board game to play! And when I say board game, I don’t mean something big, we brought UNO!
Can you write it on SkalaTimes so they stop and let kids play board games?”
The innocent question of this child invites us to reflect on the kind of adult society we are shaping. A society increasingly fixated on money, personal gain and – above all – appearance, forgetting what truly matters. And honestly, we can’t think of anything more valuable than children.
So what exactly is disturbing about a UNO game on a café table at Mackenzie or on Stratigou Timagia? Does it ruin your image?
In a place that caters to families, why shouldn’t children be allowed to engage in a quiet and creative activity while the adults enjoy their coffee or meal?
If the kids were playing UNO on a phone (it exists), would that be okay?
Do we only want children glued to screens and tablets?
We’re not talking about loud noise or disruptive behavior. We’re talking about something quiet – and perfectly compatible with the character of a café or restaurant that claims to welcome families. In fact, the place on Stratigou Timagia is supposedly family-friendly!
As for the Mackenzie location: if children aren’t welcome, just say so. So children (and by extension, families) know not to come!
The real question is not just “why is it forbidden.”
The real question is: why don’t we support moments of screen-free relaxation like this?
Are we confusing “children welcome” with “children silent”?
So if kids are glued to their phones at your fancy café in Mackenzie or the so-called family spot on Stratigou Timagia, that’s fine – but if they put down the phone and pick up a UNO deck, you angrily forbid it, as the 10-year-old told us?
If a child sits at your table, they’re not just “the customer’s kid.” They are a customer. And as we all know, the customer is always right.
Really now, what exactly is it about UNO that bothers your fancy venues?
Maybe we’ve lost our sense of measure long ago!
P.S. Cafés that allow kids to play UNO are our favorites – and will get free promotion through an article in SkalaTimes. (Let us know at info@skalatimes.com)
«Нам не разрешили играть в UNO в кафе» – Справедливая жалоба 10-летней девочки из Ларнаки
Пишет редакционная группа SkalaTimes
Простое, почти само собой разумеющееся право ребёнка превратилось в жалобу. И эта жалоба дошла до нас, в SkalaTimes, с просьбой её опубликовать. Не от родителя или учителя, а от самой 10-летней девочки, которая почувствовала несправедливость. А когда ребёнок чувствует несправедливость – мы обязаны слушать. Обдумывать. И, конечно же, говорить.
Речь идёт о двух заведениях в Ларнаке – одно в районе Маккензи, другое на улице Стратегу Тимайя – где, по словам девочки, ей запретили играть в UNO, простую настольную игру, пока она находилась там с мамой.
Вот её сообщение, которое пришло к нам на телефон, без изменений:
«Когда ты в кафе и приносишь настольную игру, на тебя злятся, потому что (я не знаю, может что-то про деньги, типа джокера), но ведь дети не играют в игры на деньги, так почему они злятся на нас за то, что мы принесли настольную игру, чтобы поиграть! И когда я говорю настольную игру, я не имею в виду что-то большое – мы принесли UNO!
Можешь написать об этом в SkalaTimes, чтобы они перестали и разрешали детям играть в настольные игры?»
Невинный вопрос этой маленькой девочки заставляет задуматься – какое общество взрослых мы формируем? Общество, всё больше зацикленное на деньгах, личной выгоде и – прежде всего – на внешнем виде, забывающее о настоящих ценностях. А если честно, мы не можем представить себе ничего более ценного, чем дети.
Что же такого ужасного в игре UNO за столиком в кафе на Маккензи или на Стратегу Тимайя? Это портит вам имидж?
Если заведение позиционирует себя как подходящее для семей, почему бы детям не заняться чем-то тихим и творческим, пока взрослые наслаждаются кофе или едой?
А если бы дети играли в UNO на телефоне (такое приложение существует), это было бы нормально?
Мы хотим видеть детей только с телефонами и планшетами в руках?
Речь не идёт о шуме или плохом поведении. Речь идёт о спокойной, вполне уместной для кафе активности. Более того, одно из этих заведений на улице Стратегу Тимайя – якобы семейное место!
Что касается другого – на Маккензи: если детям там не рады, пусть повесит объявление. Чтобы туда не приходили ни дети, ни, соответственно, семьи.
Вопрос даже не в том, «почему это запрещают».
Вопрос в том: почему не поощряют такие моменты спокойного досуга без экранов?
Может быть, мы путаем «детям рады» с «дети должны молчать»?
То есть, если ребёнок сидит, уткнувшись в телефон, в вашем fancy-кафе на Маккензи или в якобы семейном заведении на Стратегу Тимайя – это нормально. А если он отложит телефон и возьмёт колоду UNO, ему это запретят, и даже с раздражением, как рассказала нам 10-летняя девочка?
Если за вашим столиком сидит ребёнок, это не просто «ребёнок клиента». Это – тоже клиент. А как известно, клиент всегда прав.
Серьёзно теперь, что такого плохого в том, что дети играют в UNO в ваших «модных» заведениях?
Похоже, мы давно потеряли чувство меры!
P.S. Кафе, где детям разрешают играть в UNO – наши любимые! И они получат бесплатную публикацию в SkalaTimes. (Пишите нам на info@skalatimes.com)
