Text follows in English
Ανάρτηση του ‘Ελληνα δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη:
Αριστερά είναι η φωτογραφία με αυτούς που πάνε ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες στον θάνατο. Έχουν ήδη μείνει στο κολαστήριο της Ακροναυπλίας 8 χρόνια χωρίς να λυγίσουν. Δεξιά, στη δεύτερη φωτογραφία, 82 χρόνια μετά, εργαζόμενοι που σέρνονται πίσω από τη λιμουζίνα του «αφεντικού» την ώρα που του αποδίδονται ευθύνες για το θάνατο 5 συναδέλφων τους . Αν δεν υπήρχε η πρώτη φωτογραφία αυτές τις μέρες, ίσως να ήμουν έτοιμος να καταναλώσω επιχειρήματα περί εργαζόμενων που έχουν ανάγκες και επειδή δεν υπάρχει συνδικαλισμός αναγκάζονται δήθεν να προσκυνήσουν. Πολύ βολική άποψη, που ακυρώνει τη συνείδηση, την βούληση του ανθρώπου και την επιλογή της αξιοπρέπειας για να ικανοποιήσει ένα χαζό ιδεολόγημα «φιλεργατισμού». Όποιος δεν μπορεί να σηκώσει το κεφάλι του ψηλά, δεν θα δει ποτέ κανέναν μεγάλο σκοπό, την αλήθεια ή το όραμα. Ο καθένας από αυτούς έχει εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τη στάση του. Και στις δύο φωτογραφίες. Κλείστε λοιπόν το πλυντήριο, τώρα που ακούγεται η βουή της Ιστορίας
ΥΓ: Ναι, η πολιτική δεν είναι το μέτρο της ηθικολογίας ούτε το άθροισμα των προσωπικών ηθικών. Ειναι διαφορετικό όμως να μην συμμετέχει ο εργαζόμενος σε μια απεργία (γιατί δεν υπάρχει σωματείο και συλλογική δράση να τον καλύψει) από το να επευφημεί αυτόν που κάρφωσε φέρετρα
So turn off the washing machine now, while the roar of History can be heard!
Post by journalist Kostas Vaxevanis:
On the left is the photograph of those who walk upright, standing tall as they march toward death. They had already endured eight years in the hell of Akronafplia without breaking. On the right, in the second photograph, 82 years later, workers dragging themselves behind the limousine of the “boss” at the very moment he is being held responsible for the death of five of their colleagues.
If the first photograph did not exist these days, I might have been ready to accept arguments about workers who have needs and who, because there is no union representation, are supposedly forced to bow down. A very convenient view—one that cancels out conscience, human will, and the choice of dignity in order to satisfy a foolish ideology of so-called “pro-workerism.”
Whoever cannot lift their head high will never see any greater cause, the truth, or a vision. Each one of them bears full responsibility for their stance. In both photographs.
So turn off the washing machine now, while the roar of History can be heard.
P.S. Yes, politics is not the measure of moralizing, nor the sum of individual moral codes. But it is one thing for a worker not to participate in a strike (because there is no union or collective action to protect them), and quite another to applaud the one who hammered in the nails of the coffins.
