“…δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που πρέπει να λέμε τα αυτονόητα: Και το αυτονόητο είναι ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει, ότι τα παιδιά μας έχουν το δικαίωμα να πιστεύουν στον Τριαδικό Θεό, να φορούν σταυρουδάκια ή κομποσχοίνια, και αυτό δεν εξαρτάται από την απόφαση κανενός εκπαιδευτικού ή άλλου. Η θρησκευτική έκφραση είναι δικαίωμα των παιδιών, αν το επιθυμούν“
Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Γιώτας Δημητρίου
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Ζούμε σε γκρίζες εποχές, όπου αναγκαζόμαστε να λέμε και να εξηγούμε τα αυτονόητα. Αν όμως κοιτάξει κανείς πίσω στους αιώνες, θα δει ότι κάθε εποχή είχε τις δικές της δυσκολίες και προκλήσεις. Το ζήτημα είναι πώς αντιμετωπίζει κανείς αυτές τις δυσκολίες και, κυρίως, σε ποια πλευρά της ιστορίας στέκεται: στη σωστή ή στη λάθος;
Σήμερα, το δικαίωμά μου να πιστεύω στον Τριαδικό Θεό χλευάζεται, δέχεται μπούλινγκ και θεωρείται «χαμηλού μορφωτικού επιπέδου» όταν μια δημοσιογράφος γράφει για τον Χριστό. Αν υπάρχει κάτι που πραγματικά θα έπρεπε να θεωρείται χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, είναι όσοι δεν σέβονται το δικαίωμα του άλλου να έχει τη θρησκεία και τον Θεό του και να εκφράζεται όπως επιθυμεί.
Κάποιοι από εμάς δεν πηγαίνουμε σε ψυχολόγους, γιατί βρίσκουμε ψυχολογική στήριξη στον πνευματικό μας. Κάποιοι δεν χρειάζεται να δούμε Αγίους ή θαύματα, γιατί έχουμε συναντήσει την αγιότητα στα πρόσωπα πατέρων, που με μια κουβέντα τους φώτισαν την ψυχή και την ύπαρξή μας. Κάποιοι σεβόμαστε όλες τις θρησκείες και κάθε άθεο, γιατί ο δικός μας Χριστός μίλησε για ελεύθερη βούληση και είπε: «Όσοι πιστοί, προσέλθετε».
Μερικοί από εμάς έχουμε διαβάσει τα πάντα: από τη “Θιβετιανή Βίβλο των Νεκρών” μέχρι το “Ο νέος, ο γκουρού και ο πατέρ Παισιος” και δεκάδες άλλα πνευματικά και θρησκευτικά βιβλία. Και όλα αυτά συγκλίνουν σε μια ιδέα που περιγράφει ο Χόρχε Μπουκάι στο βιβλίο του “Ο Δρόμος της Πνευματικότητας” , αναφερόμενος σε ένα πείραμα που έγινε στο Χάρβαρντ στο Ινστιτούτο Mind and Body, από έναν άθεο καθηγητή: η πίστη σε σώζει.
(Το σχετικό απόσπασμα εδώ, το είχαμε δημοσιεύσει στο SkalaTimes το 2022).
Τις τελευταίες μέρες, για λόγους επαγγελματικούς και πολιτικούς, που δεν θα μοιραστώ δημόσια, (Άλεξ, ας τα γράψουμε σε ένα βιβλίο), σκεφτόμουν μια ρήση του Πατέρα Παΐσιου: «Θα τρελαινόμουν με την αδικία αυτού του κόσμου, αν δεν ήξερα πως τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός».
Χθες το βράδυ, μια φίλη αναγνώστρια, εκπαιδευτικός, επικοινώνησε μαζί μου για ένα δημοσιογραφικό ζήτημα και πάνω στη κουβέντα μας μου είπε: «Γιώτα μου, τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός».
Για τους περισσότερους μπορεί να μην σημαίνει τίποτα. Για εμένα, όμως, που χρησιμοποιούσα αυτή τη φράση τις τελευταίες ημέρες ως παρηγοριά στον εαυτό μου, ήταν ένα σημάδι. Τα σημάδια υπάρχουν για όσους θέλουν να τα δουν. Ήταν ένα σημάδι ότι, ναι, τον τελευταίο λόγο τον έχει Αυτός.
Και όσο παράξενο κι αν φαίνεται στις μέρες μας να γράφει κανείς για τον Θεό, όσο προσωπικό κι αν είναι το θέμα της πίστης, δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή που πρέπει να λέμε τα αυτονόητα: Και το αυτονόητο είναι ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει, ότι τα παιδιά μας έχουν το δικαίωμα να πιστεύουν στον Τριαδικό Θεό, να φορούν σταυρουδάκια ή κομποσχοίνια, και αυτό δεν εξαρτάται από την απόφαση κανενός εκπαιδευτικού ή άλλου. Η θρησκευτική έκφραση είναι δικαίωμα των παιδιών, αν το επιθυμούν.
Το δικαίωμα της θρησκευτικής έκφρασης είναι θεμελιώδες για κάθε δημοκρατική κοινωνία. Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πιστεύει ό,τι επιθυμεί, να ανήκει σε θρησκεία ή να μην πιστεύει καθόλου, χωρίς να υφίσταται διακρίσεις, χλευασμό ή περιορισμούς.
Άλλωστε η Ευρωπαϊκή Ένωση προστατεύει το δικαίωμα στη θρησκευτική έκφραση μέσα από το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).
Και ναι, στα «παιχνίδια» που παίζουν κάποιοι, έμμεσα ή άμεσα, τον τελευταίο λόγο θα τον έχει ο Θεός.
(Αργά, ή γρήγορα)
Καλή μας βδομάδα!
The Last Word Belongs to Him…
By Yiota Dimitriou
Editor-in-Chief, SkalaTimes
We live in gray times, where we are forced to say and explain the obvious. Yet, if one looks back through the centuries, it is clear that every era had its own difficulties and challenges. The question is how one faces these difficulties, and, most importantly, on which side of history one stands: the right or the wrong?
Today, my right to believe in the Triune God is ridiculed, bullied, and considered “low-educated” when a journalist writes about Christ. If there is something that truly should be considered low-educated, it is those who do not respect the right of others to have their religion and God and to express themselves as they wish.
Some of us do not go to psychologists because we find psychological support in our spiritual guides. Some do not need to see saints or miracles because we have encountered holiness in the faces of fathers who, with a single word, illuminated our soul and being. Some of us respect all religions and every atheist because our Christ spoke of free will and said: “All who believe, come forward.”
Some of us have read everything—from the Tibetan Book of the Dead to The Young Man, the Guru, and Father Paisios, and dozens of other spiritual and religious books. And all of these converge on an idea described by Jorge Bucay in his book The Path of Spirituality, referring to an experiment at Harvard’s Mind and Body Institute by an atheist professor: faith saves you.
(The relevant excerpt was published in SkalaTimes in 2022. Here)
In recent days, for professional and political reasons I will not share publicly (Alex, we should write about them in a book), I was thinking of a saying by Father Paisios: “I would go mad from the injustice of this world if I did not know that the last word belongs to God.”
Last night, a reader and teacher friend contacted me about a journalistic matter and during our conversation said: “Yiota, the last word belongs to God.”
For most, this may mean nothing. For me, however, who had been using this phrase in recent days as a comfort to myself, it was a sign. Signs exist for those who want to see them. It was a sign that, yes, the last word belongs to Him.
As strange as it may seem today to write about God, as personal as the matter of faith may be, unfortunately, we live in an era where we must state the obvious: and the obvious is that everyone has the right to believe whatever they wish, that our children have the right to believe in the Triune God, to wear crosses or prayer beads, and this does not depend on the decision of any teacher or anyone else. Religious expression is a right of children if they wish it.
The right to religious expression is fundamental to any democratic society. Every person has the right to believe what they wish, to belong to a religion, or not believe at all, without facing discrimination, ridicule, or restrictions.
After all, the European Union protects the right to religious expression through the EU Charter of Fundamental Rights and the European Court of Human Rights (ECHR).
And yes, in the “games” that some play, directly or indirectly, the last word will belong to God.
(Sooner or later.)
Lets all have a good week!
Последнее слово принадлежит Ему…
Автор: Йота Димитриу
Главный редактор SkalaTimes
Мы живем в серые времена, когда приходится говорить и объяснять очевидное. Но если оглянуться на века, становится ясно, что у каждой эпохи были свои трудности и вызовы. Вопрос в том, как человек справляется с этими трудностями и, главное, на чьей стороне истории он стоит: правильной или неправильной?
Сегодня мое право верить в Троичного Бога высмеивается, подвергается травле и считается «низкообразованным», когда журналист пишет о Христе. Если есть что-то, что действительно следует считать низкообразованным, это те, кто не уважает право других иметь свою религию и Бога и выражать себя так, как они хотят.
Некоторые из нас не ходят к психологам, потому что находят психологическую поддержку у своего духовного наставника. Некоторым не нужно видеть святых или чудеса, потому что мы встретили святость в лицах духовных отцов, которые одним словом озаряли нашу душу и существование. Некоторые из нас уважают все религии и каждого атеиста, потому что наш Христос говорил о свободной воле и сказал: «Все верующие, приходите».
Некоторые из нас прочитали всё: от Тибетской книги мертвых до Молодой человек, гуру и отец Паисий, и десятки других духовных и религиозных книг. И все они сходятся к одной идее, описанной Хорхе Букаем в книге Путь духовности, ссылаясь на эксперимент в Гарвардском Институте «Разум и Тело», проведённый атеистом-профессором: вера спасает.
(Соответствующий отрывок был опубликован в SkalaTimes в 2022 году.)
В последние дни, по профессиональным и политическим причинам, которыми я не буду делиться публично (Алекс, нам стоит написать об этом в книге), я думала о высказывании отца Паисия: «Я бы сошел с ума от несправедливости этого мира, если бы не знал, что последнее слово принадлежит Богу».
Вчера вечером ко мне обратилась читательница и преподаватель по поводу журналистского вопроса и во время нашего разговора сказала: «Йота, последнее слово принадлежит Богу».
Для большинства это может ничего не значить. Для меня же, которая использовала эту фразу в последние дни как утешение для себя, это был знак. Знаки существуют для тех, кто хочет их видеть. Это был знак того, что да, последнее слово принадлежит Ему.
Как бы странно это ни казалось сегодня — писать о Боге, как бы личной ни была тема веры, к сожалению, мы живем в эпоху, когда приходится говорить очевидное: а очевидное заключается в том, что каждый имеет право верить во что хочет, что наши дети имеют право верить в Троичного Бога, носить крестики или четки, и это не зависит от решения какого-либо учителя или другого человека. Религиозное выражение — это право детей, если они этого желают.
Право на религиозное выражение является фундаментальным для любого демократического общества. Каждый человек имеет право верить во что угодно, принадлежать к религии или не верить вовсе, не подвергаясь дискриминации, насмешкам или ограничениям.
В конце концов, Европейский Союз защищает право на религиозное выражение через Хартия основных прав ЕС и Европейский суд по правам человека (ЕСПЧ).
И да, в «играх», которые играют некоторые, прямо или косвенно, последнее слово будет за Богом.
(Рано или поздно.)
Хорошей недели!
