Text follows in English
Της Γιώτας Δημητρίου
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Τι να γράψει κανείς σε ένα editorial όταν πια όλη “η σοφία”, σε copy-paste version ή chatgpt version, σερβίρεται με τόση ευκολία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
Τι να γράψει μια δημοσιογράφος όταν πια όλοι έγιναν “δημοσιογράφοι” των μέσων κοινωνικής δικτύωσης;
Και προπάντων, τι να πούμε σε μια εποχή που η προπαγάνδα και το ψέμα σαρώνουν με ευκολία, ενώ η αλήθεια περιθωριοποιείται;
Στην εποχή της εικόνας, όπου οι παλιατσοί γίνονται σταρ της πολιτικής σκακιέρας, τι να μας πουν τα τεκμηριωμένα άρθρα και η κοινή λογική;
Ωστόσο, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και οι μόνοι αγώνες που χάνουμε είναι εκείνοι που δεν δώσαμε, είπε ο θείος Μπρεχτ. Άρα εμείς θα συνεχίσουμε να δίνουμε τους αγώνες μας για όσα πιστεύουμε πως είναι για το κοινό καλό και θα εξακολουθήσουμε να γράφουμε τα editorials μας, κι ας αγγίζουν έστω και…. μόνο δύο άτομα!
Στο πρώτο editorial του χρόνου, ενώ οι περισσότεροι είναι ακόμα με hangover (κάποιοι είμαστε με αντιβίωση και αναγκαστικά μπήκε ο χρόνος χωρίς Prosecco – Oh, mondie!), να υπενθυμίσουμε πως η νέα χρονιά μπήκε, το 2025 έγινε 2026, αλλά τα προβλήματα του τόπου παραμένουν τα ίδια, ενώ την ίδια ώρα η έναρξη της προεκλογικής περιόδου ανοίγει τη σκηνή με κάθε λογής θεατρινους που επιδιώκουν να κερδίσουν την ψήφο μας, πολλές φορές με έλλειψη ειλικρίνειας και με δόσεις υποκρισίας. (Χαλαρώστε, συμβαίνει και στα καλύτερα κόμματα.)
Ναι, το 2025 έγινε 2026, αλλά τα προβλήματα του τόπου παραμένουν, ενώ εμείς πανηγυρίζουμε με την πρώτη ευκαιρία σε ό,τι μας πουν ότι αξίζει χειροκρότημα. (Ναι, χωρίς να το ψάξουμε, φτάνει να το λέει “δικός μας”).
Και όταν λέμε προβλήματα, δεν εννοούμε μόνο το μοιρασμένο νησί μας, που τείνει να γίνει ξεχασμένο πρόβλημα στο συρτάρι, ενώ οι νέοι κάτω των 20 το αγνοούν σε μεγάλο βαθμό.
Εννοούμε προβλήματα που επηρεάζουν την ευημερία μας, τις ζωές μας και προπάντων το αύριο των παιδιών μας, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις πρόκειται για κατάπατηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων (βλέπε εκποιήσεις πρώτης κατοικίας). Εννοούμε προβλήματα που σίγουρα θα εμποδίσουν την νέα χρονιά να είναι “Καλή”.
Για να δούμε 6 (αριθμός εμπνευσμένος από το 2026) από τα πολλά σοβαρά προβλήματα που συνεχίζουν να υπάρχουν στο τόπο μας:
- Η Έλλειψη χρονομέτρων στα φανάρια και η αύξηση των προστίμων δημιουργούν ανασφάλεια και κοινωνική δυσαρέσκεια. Κάποιοι εργάζονται μόνο για να πληρώνουν τα πρόστιμα. Πού πάνε τα λεφτά; Ποιον συμφέρει αυτή η αδικία κατά του εργαζόμενου λαού;
- Ακρίβεια / Υψηλό κόστος ζωής: οι τιμές σε βασικά αγαθά, τρόφιμα, καύσιμα και ενοίκια συνεχώς αυξάνονται, πιέζοντας ιδιαίτερα τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, ενώ οι μισθοί παραμένουν στα ίδια χαμηλά επίπεδα.
- Εκποιήσεις και στεγαστική ανασφάλεια: πολλοί πολίτες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο απώλειας της κατοικίας τους λόγω χρεών ή δανείων. Ακόμη και ασθενείς, συνταξιούχοι και άνθρωποι που μια ζωή εργάζονταν κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς στέγη.
- Παιδεία: προβλήματα στην ποιότητα της εκπαίδευσης, έλλειψη υποδομών και ένα σύστημα που θυμίζει σκουριασμένο χθες. Το κερασάκι στην τούρτα; Τα παιδιά μας κουβαλούν τσάντες διπλάσιες σε βάρος από τα ίδια, με αποτέλεσμα να έχουν προβλήματα με τη μέση τους, ενώ όλοι σφυρίζουμε αδιάφορα, λες και “δεν είναι τίποτα”.
- Περιβαλλοντικά ζητήματα: υπερκατασκευή παράκτιων περιοχών, ανεξέλεγκτη χρήση φυσικών πόρων, προβλήματα διαχείρισης απορριμμάτων.
- Φτώχεια: το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού είναι περίπου 17,1% το 2024. Αυτό σημαίνει ότι περίπου 164.000 άτομα στην Κύπρο αντιμετωπίζουν οικονομική δυσκολία που τους φέρνει κάτω από το όριο φτώχειας ή σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού.
Όλα αυτά δεν είναι για να μιζεριάζουμε την πρώτη μέρα του χρόνου πάνω από τα μελομακάρονα και τις ευχές που ανταλλάσσουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι για να θυμηθούμε πως ο νέος χρόνος θα είναι καλός, αν κι εμείς είμαστε αγωνιστές για το καλό. Και δεν εννοούμε μόνο το δικό μας καλό, αλλά το συλλογικό. Η μεγάλη αποτυχία του ανθρώπου είναι όταν δεν σκέφτεται με το ΕΜΕΙΣ και κλείνεται στο ΕΓΩ.
Και ναι, το γράφω συχνά: “για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει πολλή δουλειά”, και πρέπει να είμαστε πολλοί, για να γυρίσουμε τον ήλιο.
Αυτά λοιπόν για το πρώτο editorial του 2026!
Και επειδή στο τέλος η αγάπη μόνο θα μας σώσει, κλείνω με αποσπάσματα από τα Γράμματα του Σεφέρη προς την αγαπημένη του Μάρω:
«…Σου είπα ένα σωρό πράγματα, αλλά εκείνο που ήθελα να πω και μ’ έκανε να μουντζουρώσω τόσο χαρτί δεν το είπα: είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη…»
«Κι αν σου γράφω έτσι που σου γράφω, δεν είναι για να με καταλάβεις, αλλά για να με νιώσεις λίγο πιο κοντά σου, όπως αν ήταν βολετό να σε χαϊδέψω. Τίποτε άλλο.»
«Δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω τώρα, παρά αυτές τις ανόητες λέξεις. Και πάλι, δε θα σου τις έγραφα, αν δε με παρακινούσε η ελπίδα πως κάποτε, έστω και για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δύο άνθρωποι μέσα σ’ αυτόν τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους, έξω απ’ όλα – κάποτε, όταν αυτά που λέμε τώρα πάρουν μια ανθρώπινη υπόσταση και πάψουν να τριγυρνούν σα φαντάσματα.»
Καλή χρονιά!
Οι ευχές μου για όλους μας: Υγεία (πάνω απ’ όλα), Αγάπη και φωτισμένα μυαλά, όσο περισσότερο γίνεται φωτισμένα.
Καλό 2026!
The First Editorial of the New Year
By Yiota Dimitriou
Editor-in-Chief, SkalaTimes
What can one write in an editorial when all “wisdom,” in copy-paste version or ChatGPT version, is served so easily on social media?
What can a journalist write when everyone has already become a “journalist” of social media?
And above all, what can we say in an era where propaganda and lies sweep through so easily, while the truth is marginalized?
In the age of image, where clowns become stars on the political chessboard, what can evidence-based articles and common sense tell us?
Yet, hope dies last, and the only battles we lose are the ones we didn’t fight, said Uncle Brecht. So we will continue to fight for what we believe is for the common good, and we will continue to write our editorials, even if they reach… only two people!
In the first editorial of the year, while most are still recovering from hangovers (some of us are on antibiotics, and the year started without Prosecco—oh, mondie!), let us remind ourselves that the new year has arrived, 2025 has become 2026, but the country’s problems remain the same, while at the same time the start of the election period opens the stage to all kinds of actors seeking to win our vote, often with a lack of honesty and doses of hypocrisy. (Relax, it happens even in the best parties.)
Yes, 2025 has become 2026, but the country’s problems remain, while we celebrate at the first opportunity whatever we are told deserves applause. (Yes, without questioning it, as long as it comes from “one of us.”)
And when we say problems, we don’t just mean our divided island, which is tending to become a forgotten problem in a drawer, while those under 20 are largely unaware of it.
We mean problems that affect our well-being, our lives, and above all the future of our children, and in some cases involve violations of human rights (see foreclosures of primary residences). We mean problems that will certainly prevent the new year from being “good.”
Let’s look at six (a number inspired by 2026) of the many serious problems that continue to exist in our country:
Lack of timers at traffic lights and the increase of fines create insecurity and social dissatisfaction. Some people work only to pay fines. Where does the money go? Who benefits from this injustice against working people?
High cost of living: Prices of basic goods, food, fuel, and rent continue to rise, putting particular pressure on low- and middle-income households, while salaries remain at the same low levels.
Foreclosures and housing insecurity: Many citizens face the risk of losing their homes due to debts or loans. Even patients, pensioners, and lifelong workers are at risk of being left homeless.
Education: Problems with the quality of education, lack of infrastructure, and a system that feels like a rusty yesterday. The cherry on top? Our children carry backpacks twice their weight, resulting in back problems, while everyone turns a blind eye, as if “it’s nothing.”
Environmental issues: Overdevelopment of coastal areas, uncontrolled use of natural resources, and waste management problems.
Poverty: The percentage of the population at risk of poverty or social exclusion was approximately 17.1% in 2024. This means that around 164,000 people in Cyprus face financial hardship that brings them below the poverty line or into conditions of social exclusion.
All this is not to sulk on the first day of the year over melomakarona and social media greetings. It is to remind us that the new year will be good if we are fighters for what is right. And we don’t mean just our own good, but the collective good. Humanity’s greatest failure is when we don’t think in terms of WE and lock ourselves in the I.
And yes, I often write: “to make the sun turn, a lot of work is needed,” and many of us must work together to make the sun turn.
So, this is the first editorial of 2026!
And since in the end, only love will save us, I’ll close with excerpts from Seferis’ Letters to his beloved Maro:
“…I told you a hundred things, but what I really wanted to say, and what made me scribble so much paper, I didn’t say: life is hard without you and unfair…”
“And if I write to you the way I do, it’s not for you to understand me, but for you to feel me a little closer, as if it were convenient to caress you. Nothing else.”
“I have nothing else to give you now but these foolish words. And still, I wouldn’t write them if not encouraged by the hope that someday, even for a moment, when I hold your hand, two people in this rotten world surrounding us will be able to feel that they finally breathe, outside of everything—someday, when the things we say now take human form and cease to wander like ghosts.”
Happy New Year, my wishes for all of us:
Health (above all), Love, and enlightened minds, as enlightened as possible.
Happy 2026!
