Text Follows in English
Текст следует на русском языке
ΜΙΚΕΛΕ: Πρέπει να πω ότι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι αγρότες που σκάβουν, σπέρνουν και θερίζουν, δεν έχουν αρκετό ψωμί, κρασί ή κρέας. Γιατί οι οικοδόμοι που χτίζουν σπίτια δεν έχουν μια στέγη πάνω απ’ το κεφάλι τους, γιατί οι τσαγκάρηδες φορούν λιωμένα παπούτσια. Με άλλα λόγια, γιατί εκείνοι που δουλεύουν και παράγουν τα πάντα στερούνται τα αναγκαία, ενώ εκείνοι που δεν κάνουν τίποτα κολυμπάνε στα πλούτη. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς υπάρχουν άνθρωποι που στερούνται το ψωμί, την στιγμή που υπάρχει τόση ακαλλιέργητη γη και τόσοι άνθρωποι που θα ήταν πανευτυχείς να την καλλιεργήσουν. Γιατί υπάρχουν τόσοι άνεργοι οικοδόμοι, όταν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που χρειάζονται σπίτια. Γιατί τόσοι τσαγκάρηδες, ράφτες κ.λπ., είναι άνεργοι, όταν η πλειονότητα του πληθυσμού στερείται παπουτσιών, ρούχων και όλων των αναγκαίων για μια πολιτισμένη ζωή. Μπορείτε σας παρακαλώ να μου πείτε ποιος είναι ο φυσικός νόμος που εξηγεί και δικαιολογεί αυτούς τους παραλογισμούς;
ΠΡΟΣΠΕΡΟ: Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερο και απλούστερο. Για να παράγεις, δεν φτάνει η ανθρώπινη εργασία, χρειάζεσαι γη, πρώτες ύλες, εργαλεία, εγκαταστάσεις, μηχανήματα και, επιπλέον, χρειάζεσαι τα μέσα για να επιβιώσεις καθώς περιμένεις το προϊόν να παραχθεί και να βγει στην αγορά -κοντολογίς, χρειάζεσαι κεφάλαιο. Οι αγρότες και οι εργάτες σας δεν διαθέτουν παρά μόνο την σωματική τους εργασία. Επομένως, δεν μπορούν να δουλέψουν αν δεν το επιθυμούν εκείνοι που κατέχουν την γη και το κεφάλαιο. Καθώς δε είμαστε αριθμητικά λίγοι και έχουμε αρκετά, ακόμα κι αν αφήναμε τη γη μας ακαλλιέργητη και το κεφάλαιό μας ανενεργό για κάποιο χρονικό διάστημα, ενώ οι εργαζόμενοι είναι πολλοί και πάντα πιέζονται από άμεσες ανάγκες, προκύπτει ότι πρέπει να δουλεύουν όταν και όπως θέλουμε και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες μάς βολεύει. Κι όταν δεν χρειαζόμαστε πιά την εργασία τους και εκτιμάμε ότι δεν βγαίνει κέρδος από το να τους κάνουμε να δουλεύουν, αναγκάζονται να μείνουν άεργοι ακόμα κι όταν έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη για τα ίδια ακριβώς πράγματα που θα μπορούσαν να παράγουν. Ικανοποιηθήκατε τώρα; Θα μπορούσα να το εξηγήσω απλούστερα;
-Απόσπασμα από το βιβλίο “Στο Καφενείο”, του Ερρίκο Μαλατέστα, το βιβλίο γράφτηκε το 1883
Της Γιώτας Δημητρίου
Δημοσιογράφος
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Επειδή μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο και τα ψέματα, η προπαγάνδα, οι κομματικές εμμονές και πολλά άλλα, θα έχουν την τιμητική τους μέχρι τον Μάιο, το SkalaTimes και η υποφαινόμενη αρχισυντάκτριά του θα επιχειρούν καθ’ όλη τη διάρκεια του μόνιμου αυτού τσίρκου, (ναι, τσίρκο γιατί κάποιοι θα είναι κλόουν, άλλοι καραγκιόζηδες και λίγοι θα παραμείνουν σοβαροί πολιτικοί), να γράφουν με σοβαρότητα (που τείνει προς εξαφάνιση), αντικειμενικότητα (που αναζητάται εδώ και καιρό) και χωρίς παρωπίδες.
Με όποιο κόστος.
Όσοι θέλουν να καταλάβουν, καλώς.
Όσοι δεν θέλουν, δεν πειράζει. There is nothing we can do, που λέμε και στα κυπριακά.
Μετά τον απαραίτητο πρόλογο, πάμε στο κυρίως θέμα.
Χθες διάβασα πολλά προεκλογικά σχόλια Κύπριων ψηφοφόρων στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.
Διάβασα πολλά σχόλιά, κάποιοι έχουν και δικές τους σελίδες στο Facebook -νεα facebook pages- που ασχολούνται μόνο με πολιτική και προεκλογικά θέματα, αλλά δηλώνουν ακομάτιστοι και κατά των κομμάτων… (Είναι απόγονοι του Μαλατέστα; Ονειρεύονται αναρχία; Α μπα, ούτε τον Μαλατέστα ξέρουν, ούτε έχουν διαβάσει ποτέ το Καφενείο).
Όταν δηλώνεις ακομάτιστος αλλά ασχολείσαι με την πολιτική, έχεις άποψη κτλ. (μας γράφεις π.χ. πως “ο Φειδίας θα τους φάει όλους”), τότε πρέπει να μας εξηγήσεις: αν δεν στηρίζεις κανένα κόμμα, πώς εισηγείσαι να προχωρήσει ο τόπος αυτός; Με ποιο πολίτευμα; Διότι η Προεδρική Δημοκρατία, που είναι το σημερινό μας πολίτευμα, υπάρχει μόνο με κόμματα και πολιτικούς. Αν ανήκεις στους αναρχικούς, οκ. Respect. Αν όμως όχι, τότε θα πρέπει να μας πεις, πως το βλέπεις το πράγμα χωρίς κόμματα;
Άλλοι γράφουν πως τα κόμματα και οι ιδεολογίες είναι ξεπερασμένα.
Από την άλλη, το μόνο που θα έπρεπε να είναι ξεπερασμένο εν έτει 2025 είναι η γραπτή δημόσια βλακεία.
Εξηγώ: Κάθε κόμμα έχει αρχές και ιδεολογία· αυτές καθορίζουν τις βασικές του θέσεις σε σημαντικά ζητήματα για τη ζωή μας, όπως θέματα υγείας, οικονομίας, παιδείας, ανάπτυξης και άλλα.
Καμία περίοδος δεν ανέδειξε τόσο καθαρά τη δύναμη των ιδεολογιών όσο ο Ψυχρός Πόλεμος.
Από τη μία πλευρά, οι Ηνωμένες Πολιτείες υπερασπίζονταν το καπιταλιστικό και φιλελεύθερο μοντέλο, και από την άλλη η Σοβιετική Ένωση το σοσιαλιστικό και κεντρικά οργανωμένο κράτος. Αν και η πρώτη μου πτυχιακή στο Frederick είχε εν μέρει αυτό το θέμα, δεν θα το αναπτύξω εδώ.
Κάποιοι ίσως πουν: “έχουν αλλάξει τα πράγματα από τότε που ήταν ο Ψυχρός Πόλεμος”. Ας έρθουμε λοιπόν πιο κοντά στο σήμερα: κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, η στάση κάθε χώρας απέναντι στα lockdowns, στα εμβόλια και στην οικονομική στήριξη των πολιτών επηρεάστηκε έντονα από την πολιτική της ιδεολογία.
Οι σκανδιναβικές χώρες, με σοσιαλδημοκρατικές αρχές, έδωσαν έμφαση στην κοινωνική πρόνοια, ενώ οι ΗΠΑ ή το Ηνωμένο Βασίλειο κινήθηκαν πιο φιλελεύθερα, προτάσσοντας την ατομική ευθύνη και την αγορά.
Ακόμη και στον πόλεμο της Ουκρανίας, οι αποφάσεις κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο διαμορφώθηκαν ξεκάθαρα μέσα από τα ιδεολογικά τους φίλτρα.
Όλοι μιλάμε για τις σκανδιναβικές χώρες – όχι μόνο για το μοντέλο παιδείας τους. Η Σουηδία, η Νορβηγία και η Δανία έχουν αποδείξει εδώ και χρόνια ότι μια ιδεολογία μπορεί να διαμορφώσει σταθερά κοινωνικά μοντέλα. Η πίστη τους στο κοινωνικό κράτος και στην ισότητα ευκαιριών δημιούργησε κοινωνίες με υψηλό επίπεδο διαβίωσης και εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
Χαρακτηριστικό και απόλυτα σύγχρονο παράδειγμα ιδεολογικής αντιπαράθεσης αποτελεί η συζήτηση γύρω από τις εκποιήσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις.
Από τη μία, η φιλελεύθερη αντίληψη υποστηρίζει πως η αγορά, όταν αφεθεί να λειτουργήσει χωρίς κρατικές παρεμβάσεις, μπορεί να εξυγιάνει το σύστημα και να οδηγήσει σε ανάπτυξη.
Από την άλλη, η κοινωνικά προσανατολισμένη προσέγγιση προειδοποιεί ότι πίσω από τέτοιες «μεταρρυθμίσεις» κρύβεται η απώλεια του κοινωνικού ελέγχου πάνω σε βασικά αγαθά – τη στέγη, το νερό, την ενέργεια – και η μετατροπή τους σε προνόμιο αντί για δικαίωμα.
Η αντιπαράθεση αυτή δεν είναι θεωρητική· αντικατοπτρίζεται καθημερινά στις πολιτικές αποφάσεις, στα νομοσχέδια, αλλά και στις ζωές των πολιτών που βλέπουν να διακυβεύεται το αυτονόητο: το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια.
Να πάμε στο ιστορικό χθες; Η πολιτική της Μάργκαρετ Θάτσερ τη δεκαετία του ’80 είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς η ιδεολογία μπορεί να καθορίσει την οικονομική και κοινωνική πορεία ολόκληρης μιας χώρας. Η «Σιδηρά Κυρία» δεν κυβέρνησε απλώς -εφάρμοσε με απόλυτη συνέπεια τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που πίστευε ότι το κράτος πρέπει να αποσυρθεί από κάθε παραγωγική δραστηριότητα και ότι η αγορά είναι το μόνο ικανό εργαλείο για την «εξυγίανση» της οικονομίας. Με αυτή τη λογική, η Θάτσερ προχώρησε σε μαζικές ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων – της British Telecom, της British Gas, της British Airways, ακόμα και της British Steel. Επιχείρησε να διαλύσει τα μεγάλα συνδικάτα, ειδικά των ανθρακωρύχων, θεωρώντας τα εμπόδιο στην «ελεύθερη λειτουργία» της αγοράς. Το αποτέλεσμα ήταν να μεταφερθεί ο δημόσιος πλούτος στα χέρια ιδιωτών, να αυξηθεί η ανεργία και να βαθύνουν οι κοινωνικές ανισότητες.
Η εργατική τάξη, που για δεκαετίες αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά της βρετανικής βιομηχανίας, βρέθηκε στο περιθώριο και η Μεγάλη Βρετανία άλλαξε πρόσωπο.
Απέναντι σε αυτή την πολιτική στάθηκαν σθεναρά οι Εργατικοί, που μιλούσαν για κοινωνική δικαιοσύνη, επαναφορά του δημόσιου ελέγχου σε βασικούς τομείς και υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Η αντιπαράθεση Θάτσερ – Εργατικών δεν ήταν απλώς πολιτική· ήταν ιδεολογική μάχη για το ποια αξία θα επικρατήσει: το κέρδος ή ο άνθρωπος.
Έχω διαβάσει πολλά για τις ιδιωτικοποιήσεις. Αν θέλετε ένα εξαιρετικό βιβλίο με στατιστικές, αριθμούς και ιστορικά γεγονότα: “Είναι ο Καπιταλισμός Ηλίθιε” του Νίκου Μπογιόπουλου. (Αναλυτικότερη λίστα με πολιτικά βιβλία-εισηγήσεις, πιο κάτω).
Να σεβόμαστε όλες τις ιδεολογίες και όλα τα κόμματα, αλλά να γνωρίζουμε τη βασική αλφαβήτα κάθε ιδεολογίας και τι εκπροσωπεί κάθε κόμμα, διότι αυτά καθορίζουν την ταυτότητά του, τι ψηφίζει στη Βουλή και πώς το κόμμα αυτό επηρεάζει τη ζωή μας.
Έχω φίλους από όλα τα κόμματα και δείχνω σεβασμό σε όλους, γιατί αυτό οφείλουμε να κάνουμε· να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον.
Ωστόσο, σε μια τόσο κρίσιμη εποχή για τον τόπο, ανέχομαι τα πάντα -όχι όμως τη βλακεία και τα “εγώ εν τζαι”!
Ζούμε μια από τις πιο κρίσιμες εποχές για τον τόπο. Η ακρίβεια σαρώνει νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τα ενοίκια έχουν εκτιναχθεί στα ύψη, οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί και η ΑΤΑ δεν επαρκεί για να εξισορροπήσει τη χαοτική ανισορροπία ανάμεσα στο κόστος ζωής και το εισόδημα. Την ίδια ώρα, η διαφθορά εξακολουθεί να υπονομεύει τους θεσμούς – άνθρωποι δολοφονούνται μέρα μεσημέρι, ενώ η αναξιοκρατία επιβραβεύει γνωριμίες αντί ικανοτήτων, με χαρακτηριστικά παραδείγματα διορισμών συγγενών και φίλων μέσα στο Προεδρικό. Τα σκάνδαλα, όπως αυτό του Βασιλικού, βαθαίνουν το ρήγμα ανάμεσα στην εξουσία και την κοινωνία. Το Κυπριακό παραμένει στάσιμο, ενώ η παιδεία βουλιάζει σε διαχρονικά προβλήματα – από τα κλιματιστικά στις τάξεις μέχρι ένα εκπαιδευτικό σύστημα που μοιάζει εγκλωβισμένο σε παρωχημένες δομές.
Σε μια τέτοια εποχή, με όλα αυτά τα προβλήματα και με το μέλλον να μοιάζει αβέβαιο, δεν αρκεί η αγανάκτηση ούτε οι εξυπνάδες στα social media· χρειάζεται ψήφος με κριτική σκέψη, ευθύνη και επίγνωση ότι το αύριο αυτού του τόπου εξαρτάται από τις επιλογές του σήμερα.
Τα καραγκιοζιλίκια και τα “εν ούλλοι το ίδιο, γι’ αυτό στηρίζω Φειδία και δεν είμαι καλά” είναι επικίνδυνα για τον τόπο. Δεν έχετε καμία δικαιολογία τύπου “δεν ξέρω και δεν ήξερα”.
Όταν περπατάς με τον παλιάτσο που συνάντησες στον δρόμο, μάλλον θα καταλήξετε σε τσίρκο.
Ο τόπος δεν θέλει άλλους καραγκιόζηδες και παλιάτσους, ούτε άλλα θεατρινίστικα σόου και social media tricks.
Χρειαζόμαστε σοβαρότητα, ξεκάθαρες θέσεις, προτάσεις και, ΝΑΙ, ένα κόμμα πρέπει να έχει ιδεολογία, που θα καθορίζει τις θέσεις του – είναι από τα βασικά που μαθαίνουμε στο πρώτο semester, στο μάθημα της πολιτικής επιστήμης.
Την ευθύνη για τη σημερινή μας κατάντια και για το αύριο μας δεν την έχουν μόνο τα κόμματα, ούτε μόνο οι καραγκιόζηδες πολιτικάντηδες που εγλυκανθήκαν με τις 6 χιλιάδες μισθό το μήνα του βουλευτή συν τα χίλια δυο οφέλη.
Την ευθύνη την έχουμε και εμείς οι ψηφοφόροι, που χειροκροτάμε σε κάθε καραγκιόζη και ούτε κριτική σκέψη έχουμε ούτε βασικές γνώσεις!
Η ευθύνη είναι ΔΙΚΗ ΜΑΣ.
Εμείς τους βάζουμε, εμείς τους βγάζουμε, από τη βουλή.
Και το “Δεν έχει σημασία το κόμμα του, είναι καλό παιδί”, μοιάζει με αεροπλάνο που πάει στη κόλαση αλλά μπαίνουμε μέσα γιατί είναι ωραίο μοντέλο. Κάθε καλό ή κακό παιδί αν εκλεγεί θα ψηφίζει θέσεις που εκφράζουν το κόμμα του.
Θα ήθελα να πω ότι βλέπω φως στο τούνελ, αλλά η εκ φύσεως αισιοδοξία μου σταματά εκεί που αρχίζει η σημερινή πολιτική κυπριακή πραγματικότητα.
Ελπίζω αυτός ο λαός να συνέλθει γρήγορα από την αποχαύνωση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης και τα θεατριλίκκια του κάθε καραγκιόζη πολιτικού!
Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει πολλή δουλειά, αλλά μπορεί να γυρίσει.
Μπορεί, αν δουλέψει και το μυαλό μας!
———————————————————————————————-
Το SkalaTimes σου προτείνει 9 αξιόλογα βιβλία που θα βοηθήσουν στους πολιτικούς σου ορίζοντες και γνώσεις:
- «Το Δόγμα του Σοκ» – Naomi Klein
Δείχνει πώς οι κρίσεις και τα σοκ χρησιμοποιούνται από πολιτικές και οικονομικές ελίτ για να επιβάλουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές, συχνά σε βάρος των κοινωνιών. - «Πώς λειτουργεί ο κόσμος» – Noam Chomsky
Αναλύει με σαφήνεια τις διεθνείς πολιτικές και οικονομικές σχέσεις, αποδομώντας την ψευδαίσθηση της «ουδετερότητας» των ΜΜΕ και των κρατών. - «Η Ιστορία του Νεοφιλελευθερισμού» – David Harvey
Δίνει πλήρη εικόνα για την άνοδο και την κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού από τη δεκαετία του ’70 μέχρι σήμερα, και τις κοινωνικές ανισότητες που δημιούργησε. - «Η Μεγάλη Περιπέτεια του Μαρξισμού» – Βασίλη Ραφαηλίδη
Καταγράφει την ιστορία του μαρξιστικού κινήματος και τις ιδεολογικές μάχες που σημάδεψαν τον 20ό αιώνα, προσφέροντας εργαλεία για να κατανοήσει κανείς την πολιτική συγκρότηση της σύγχρονης εποχής. - «Πολιτική Οικονομία» – Γιάνης Βαρουφάκης
Η “Πολιτική οικονομία” του Γιάνη Βαρουφάκη σκοπεύει να εμφυσήσει νέα πνοή στην διδαχή των οικονομικών. Να αναμοχλεύσει τα πάθη εξάπτοντας την λογική.
Να διδάξει την οικονομική θεωρία θέτοντάς την, από την πρώτη σελίδα, στο φως της κριτικής. - «Είναι ο Καπιταλισμός, Ηλίθιε» – Νίκος Μπογιόπουλος
Ένα καυστικό και αναλυτικό βιβλίο που αποδομεί τον καπιταλισμό και τις κοινωνικές ανισότητες που παράγει, με ελληνικό αλλά και διεθνές πλαίσιο. - «Η Ακροδεξιά» – Michael Shafir
Ο παρών συλλογικός τόμος πραγματεύεται το φαινόμενο της νέας άκρας δεξιάς, όπως αυτό σε ιδεολογικό, σε κομματικό/οργανωτικό και σε πολιτικό/προγραμματικό επίπεδο αποτυπώνεται κατ’ αρχάς σε ώριμες δημοκρατίες της Ευρώπης (Γαλλία, Αυστρία, Ιταλία, Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία, Μ. Βρετανία, Σκανδιναβικές χώρες) και στις ΗΠΑ. - «Το Καφενείο» – Ερίκκο Μαλατέστα
Ένα βιβλίο που αποτυπώνει τις σκέψεις του Μαλατέστα για τον αναρχισμό, την κοινωνική αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, μέσα από δοκίμια και σύντομες ιστορίες που προάγουν την ελευθερία και τη συλλογική δράση. - «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες» – Των Steven Levitsky και Daniel Ziblatt
Το βιβλίο είναι μια σημαντική μελέτη για τις σύγχρονες απειλές που αντιμετωπίζουν οι δημοκρατίες, εστιάζοντας ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Οι συγγραφείς, καθηγητές Πολιτικών Επιστημών στο Χάρβαρντ, αναλύουν πώς δημοκρατικά καθεστώτα μπορούν να εκφυλιστούν σταδιακά από εκλεγμένους ηγέτες που υπονομεύουν τους θεσμούς και τις αξίες που τα στηρίζουν.
The problem is not the parties or the candidates. The real problem, voter, is YOU!
Michele: I must say I cannot understand why the farmers who dig, sow, and harvest do not have enough bread, wine, or meat. Why the builders who construct houses do not have a roof over their heads, why the shoemakers wear worn-out shoes. In other words, why those who work and produce everything lack the essentials, while those who do nothing swim in wealth. I cannot understand how there are people deprived of bread when there is so much uncultivated land and so many people who would be overjoyed to cultivate it. Why are there so many unemployed builders when so many people need houses? Why are so many shoemakers, tailors, etc., unemployed when the majority of the population lacks shoes, clothes, and everything necessary for a civilized life? Can you please tell me what natural law explains and justifies these absurdities?
Prospero: Nothing could be clearer or simpler. To produce, human labor alone is not enough; you need land, raw materials, tools, facilities, machinery, and, moreover, you need the means to survive while waiting for the product to be produced and sold — in short, you need capital. Your farmers and workers have nothing but their physical labor. Therefore, they cannot work unless those who own the land and capital want them to. Since we are few in number and have enough, even if we left our land uncultivated and our capital idle for some time, while the workers are many and always pressured by immediate needs, it follows that they must work when, how, and under whatever conditions suit us. And when we no longer need their labor and judge that making them work will not yield profit, they are forced to remain idle even when they need the very things they could produce the most. Are you satisfied now? Should I explain it more simply?
—Excerpt from the book At the Café by Errico Malatesta, written in 1883
By Yiota Dimitriou
Journalist
Editor-in-Chief, SkalaTimes
Since we have entered the pre-election period, and lies, propaganda, party obsessions, and much more will take center stage until May, SkalaTimes and its undersigned editor-in-chief will strive throughout this permanent circus (yes, a circus because some will be clowns, others buffoons, and a few will remain serious politicians) to write with seriousness (rapidly disappearing), objectivity (long sought), and without blinders.
At any cost.
Those who want to understand, good.
Those who don’t, well, it’s nothing we can do — as we say in Cyprus.
After this necessary introduction, let’s get to the main topic.
Yesterday I read many pre-election comments from Cypriot voters on social media.
Some of these commentators have their own Facebook pages dedicated only to politics and pre-election topics but claim to be non-partisan and against parties… Are they descendants of Malatesta? Dreaming of anarchy? No, they don’t even know Malatesta or have ever read At the Café.
When you claim to be non-partisan but still engage in politics, share opinions, etc. (telling us, for example, that “Phidias will eat them all”), then tell us: if you support no party, how do you suggest this country moves forward? Under what system? Because the Presidential Republic, our current system, exists only through parties and politicians. If you belong to the anarchists, ok. Respect. But if not, then you need to explain how you see the situation without parties.
Some write that parties and ideologies are outdated.
On the other hand, the only thing that should be outdated in 2025 is public written stupidity.
Let me explain: every party has principles and ideology; these define its basic positions on important issues in our lives, such as health, economy, education, development, and more.
No period highlighted the power of ideologies more clearly than the Cold War.
On one side, the United States defended the capitalist and liberal model, and on the other, the Soviet Union the socialist and centrally organized state. Though my first thesis at Frederick partly addressed this topic, I won’t expand on it here.
Some might say: “things have changed since the Cold War.” Let’s move closer to today: during the coronavirus pandemic, each country’s stance on lockdowns, vaccines, and financial support was strongly influenced by its political ideology.
The Scandinavian countries, with social-democratic principles, emphasized social welfare, while the US and UK leaned more liberally, prioritizing individual responsibility and the market.
Even in the Ukraine war, governments’ decisions worldwide were clearly shaped through ideological lenses.
Everyone talks about Scandinavian countries — not only for their education model. Sweden, Norway, and Denmark have shown for years that ideology can reliably shape social systems. Their belief in the welfare state and equal opportunities created societies with high living standards and trust in institutions.
A characteristic and fully contemporary example of ideological confrontation is the discussion around foreclosures and privatizations.
On one side, the liberal view supports that the market, if left to operate without government interference, can stabilize the system and lead to growth.
On the other, the socially oriented approach warns that behind such “reforms” lies the loss of social control over essential goods — housing, water, energy — turning them into privileges rather than rights.
This confrontation is not theoretical; it is reflected daily in political decisions, legislation, and in the lives of citizens whose basic dignity is at stake.
Let’s go back to the recent past? Margaret Thatcher’s policies in the 1980s are a prime example of how ideology can determine the economic and social trajectory of an entire country. The “Iron Lady” did not just govern — she applied neoliberal ideology with absolute consistency, believing that the state should withdraw from productive activity and that the market was the only tool capable of “cleansing” the economy. Following this logic, Thatcher carried out mass privatizations of state enterprises — British Telecom, British Gas, British Airways, even British Steel. She tried to dismantle large unions, especially miners’, considering them an obstacle to the “free functioning” of the market. The result was the transfer of public wealth to private hands, rising unemployment, and deepened social inequalities.
The working class, which had been the backbone of British industry for decades, was marginalized, and Great Britain changed its face.
Against this policy, the Labour Party strongly opposed, advocating social justice, public control of key sectors, and defending workers’ rights.
The Thatcher-Labour confrontation was not just political; it was an ideological battle over which value would prevail: profit or humanity.
I have read extensively about privatizations. If you want an excellent book with statistics, numbers, and historical facts: Is Capitalism Stupid? by Nikos Bogiopoulos.
We should respect all ideologies and parties but understand the basic alphabet of each ideology and what each party represents, because these define its identity, parliamentary votes, and how it affects our lives.
I have friends in all parties and show respect to everyone, because that is what we must do — respect one another.
However, in such a critical period for the country, I tolerate everything — except stupidity and “I’m this and that” attitudes!
We live in one of the most critical periods for our country. The cost of living is skyrocketing, rents have soared, salaries remain low, and the cost-of-living allowance does not balance the chaotic gap between expenses and income. At the same time, corruption continues to undermine institutions — people are murdered in broad daylight, while nepotism rewards connections over skills, with obvious cases of appointments of relatives and friends in the Presidential Office. Scandals, like the one in Vasiliko, deepen the gap between power and society. The Cyprus issue remains stalled, while education sinks in long-standing problems — from air conditioners in classrooms to an education system trapped in outdated structures.
In such times, with all these problems and an uncertain future, outrage or clever comments on social media are not enough; what is needed is a vote with critical thinking, responsibility, and awareness that the future of this country depends on today’s choices.
Clownish behavior and “they’re all the same, so I support Phidias and I’m not okay” are dangerous for the country. You have no excuse like “I didn’t know.”
When you walk with the clown you met on the street, you will probably end up in a circus.
The country does not need more buffoons, clowns, theatrical shows, or social media tricks.
We need seriousness, clear positions, proposals, and YES, a party must have an ideology that determines its stances — it’s one of the basics we learn in the first semester of political science.
The responsibility for our current decline and for our future does not lie solely with the parties, nor just with the buffoonish politicians who enjoy their €6,000 monthly salaries plus countless perks.
The responsibility lies with us, the voters, who applaud every clown without critical thinking or basic knowledge!
The responsibility is OURS.
We put them in, we take them out, from parliament.
And the “It doesn’t matter what party he’s from, he’s a good guy” is like boarding a plane to hell just because it looks nice. Every good or bad person, once elected, will vote according to their party’s positions.
I would like to say I see light at the end of the tunnel, but my natural optimism stops where the current Cypriot political reality begins.
I hope this people wakes up quickly from the trance of social media and the theatrics of every clown politician!
For the sun to rise, much work is needed, but it can rise.
It can, if we also work our minds.
Проблема не в партиях и не в кандидатах. Настоящая проблема, избиратель, — это ВЫ!
Микеле: Я должен сказать, что не могу понять, почему фермеры, которые копают, сеют и убирают урожай, не имеют достаточного количества хлеба, вина или мяса. Почему строители, которые возводят дома, не имеют крыши над головой, почему сапожники носят изношенную обувь. Другими словами, почему те, кто работает и производит все, лишены необходимых вещей, в то время как те, кто ничего не делает, купаются в богатстве. Я не понимаю, как есть люди, лишенные хлеба, когда столько неиспользуемой земли и столько людей, которые были бы счастливы её обрабатывать. Почему столько безработных строителей, если так много людей нуждаются в жилье? Почему столько сапожников, портных и т.д. без работы, если большая часть населения лишена обуви, одежды и всего необходимого для цивилизованной жизни? Можете, пожалуйста, объяснить, какой природный закон оправдывает эту абсурдность?
Просперо: Ничто не может быть яснее и проще. Чтобы производить, одного человеческого труда недостаточно; нужны земля, сырье, инструменты, помещения, техника, и, кроме того, нужны средства для выживания в ожидании производства и выхода продукта на рынок — короче говоря, нужен капитал. Ваши фермеры и рабочие имеют только свою физическую силу. Следовательно, они не могут работать, если владельцы земли и капитала не хотят этого. Поскольку нас мало и у нас достаточно, даже если мы оставим нашу землю неиспользуемой и капитал бездействующим на некоторое время, а рабочих много и они всегда под давлением насущных нужд, выходит, что они должны работать тогда, как и при любых условиях, которые нам удобны. А когда мы больше не нуждаемся в их труде и считаем, что заставлять их работать не приносит прибыли, они вынуждены оставаться без работы, даже когда им нужны те самые вещи, которые они могли бы произвести. Довольны? Нужно объяснить проще?
—Отрывок из книги В кафе Эррико Малатеста, написанной в 1883 году
Йота Димитриу
Журналист
Главный редактор SkalaTimes
Так как мы вступили в предвыборный период, и ложь, пропаганда, партийные навязчивости и многое другое будут на первом плане до мая, SkalaTimes и его подписавшийся главный редактор будут стараться на протяжении всего этого постоянного цирка (да, цирка, потому что кто-то будет клоуном, кто-то буффоном, а несколько останутся серьёзными политиками) писать серьёзно (что становится редкостью), объективно (что давно ищется) и без очков, ограничивающих взгляд.
Любой ценой.
Кто хочет понять — хорошо.
Кто не хочет — ничего не поделаешь — как мы говорим на Кипре.
После необходимого вступления перейдём к основной теме.
Вчера я прочитала много предвыборных комментариев киприотов в социальных сетях.
Некоторые из них имеют собственные страницы в Facebook, посвящённые только политике и предвыборным темам, но заявляют, что они вне партий и против партий… Они потомки Малатеста? Мечтают об анархии? Нет, они даже Малатеста не знают и никогда не читали В кафе.
Когда ты заявляешь, что не принадлежишь к партиям, но всё равно занимаешься политикой, делишься мнением и т.д. (например, сообщая нам, что «Фидий их всех сожрёт»), тогда скажи: если ты ни одну партию не поддерживаешь, как ты предлагаешь развивать страну? При какой форме правления? Потому что Президентская Республика, наша нынешняя система, существует только через партии и политиков. Если ты анархист — ок. Уважение. Но если нет, тогда нужно объяснить, как ты видишь ситуацию без партий.
Некоторые пишут, что партии и идеологии устарели.
С другой стороны, единственное, что должно быть устаревшим в 2025 году — это публичная письменная глупость.
Объясню: каждая партия имеет принципы и идеологию; они определяют её основные позиции по важным вопросам нашей жизни, таким как здоровье, экономика, образование, развитие и др.
Ни один период так ясно не демонстрировал силу идеологий, как Холодная война.
С одной стороны, США защищали капиталистическую и либеральную модель, с другой стороны, Советский Союз — социалистическое и централизованно организованное государство. Хотя моя первая работа в Frederick частично касалась этой темы, здесь я не буду развивать её.
Некоторые могут сказать: «с тех пор, как была Холодная война, всё изменилось». Давайте ближе к сегодняшнему дню: во время пандемии коронавируса позиция каждой страны по локдаунам, вакцинам и финансовой поддержке граждан была сильно обусловлена её политической идеологией.
Скандинавские страны с социально-демократическими принципами делали акцент на социальной защите, в то время как США и Великобритания действовали более либерально, ставя на первый план личную ответственность и рынок.
Даже в войне в Украине решения правительств во всём мире формировались через идеологические фильтры.
Все говорят о скандинавских странах — не только об их образовательной модели. Швеция, Норвегия и Дания уже много лет показывают, что идеология может стабильно формировать социальные модели. Их вера в социальное государство и равные возможности создала общества с высоким уровнем жизни и доверием к институтам.
Характерный и полностью современный пример идеологического противостояния — дискуссия вокруг выселений и приватизаций.
С одной стороны, либеральная концепция поддерживает, что рынок, если ему позволить работать без вмешательства государства, может оздоровить систему и привести к росту.
С другой стороны, социально ориентированный подход предупреждает, что за такими «реформами» скрывается потеря общественного контроля над основными благами — жильём, водой, энергией — и превращение их в привилегию, а не в право.
Это противостояние не теоретическое; оно отражается ежедневно в политических решениях, законах и в жизни граждан, для которых под угрозой стоит элементарное: право на достоинство.
Вернёмся к историческому прошлому? Политика Маргарет Тэтчер в 1980-х — один из самых ярких примеров того, как идеология может определять экономический и социальный путь всей страны. «Железная леди» не просто правила — она с абсолютной последовательностью проводила неолиберальную идеологию, считая, что государство должно выйти из любой производственной деятельности, а рынок — единственный инструмент для «оздоровления» экономики. Следуя этой логике, Тэтчер провела массовые приватизации государственных предприятий — British Telecom, British Gas, British Airways и даже British Steel. Она пыталась разрушить крупные профсоюзы, особенно шахтёров, считая их препятствием для «свободного функционирования» рынка. Результатом стало перемещение государственного богатства в частные руки, рост безработицы и углубление социальных неравенств.
Рабочий класс, который десятилетиями был опорой британской промышленности, оказался на обочине, и Великобритания изменилась.
Против этой политики твёрдо выступала Лейбористская партия, выступая за социальную справедливость, восстановление государственного контроля над ключевыми секторами и защиту прав работников.
Противостояние Тэтчер — Лейбористы было не просто политическим; это была идеологическая борьба за то, какая ценность возобладает: прибыль или человек.
Я много читала о приватизациях. Если хотите отличную книгу с статистикой, цифрами и историческими фактами: Капитализм, глупец Никоса Бойопулоса.
Мы должны уважать все идеологии и партии, но понимать базовый алфавит каждой идеологии и что представляет собой каждая партия, так как это определяет её идентичность, голосование в парламенте и влияние на нашу жизнь.
У меня есть друзья во всех партиях, и я проявляю уважение ко всем, потому что это то, что мы должны делать — уважать друг друга.
Однако в такое критическое время для страны я терплю всё — но не глупость и «я такой-то»!
Мы живём в один из самых критических периодов для страны. Рост цен сжигает домашние бюджеты и малый бизнес, арендная плата достигла рекордов, зарплаты остаются низкими, а над
