Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Της Γιώτας Δημητρίου
Δημοσιογράφος
Αρχισυντάκτρια SkalaTimes
Πόσα μπορεί να γράφει κανείς σήμερα; Στα Social Media; Ό,τι θέλεις: από ψέματα και προπαγάνδα μέχρι λασπολογίες και συκοφαντίες (ενίοτε πίσω από ψεύτικα accounts).
Στα ΜΜΕ; Μια από τα ίδια, αλλά με γάντι, αφού υπάρχει και η ΕΣΚ και η δημοσιογραφική δεοντολογία.
Ωστόσο, υπάρχουν και αλήθειες: πικρές, τρομακτικές, ενίοτε… νετφλιξικές – που λέει και ένας φίλος μου, έτοιμες για σενάριο στο Netflix, αλλά δεν μπορείς να τις γράψεις. Γιατί φοβάσαι. Και έτσι σωπαίνεις. Και αναγκάζεσαι να παρακολουθείς το θέατρο σκιών ή το μεγάλο μας τσίρκο (που ταιριάζει καλύτερα, αφού η εποχή θυμίζει εκείνη την περίοδο) σιωπηλά.
Αυτός είναι ο ρόλος του μάχιμου δημοσιογράφου; Να σωπαίνει; Ρωτάς.
Και τι να κάνει; Να τα βάλει με θεριά που δεν υπάρχει περίπτωση να νικήσει; Απαντώ.
Δηλαδή να βρεθεί σε μια γωνιά, λαβωμένος κυριολεκτικά, για το τίποτα;
Η μεγάλη μας σιωπή στο μεγάλο μας τσίρκο.
Και μια πολιτική σκηνή που εξελίσσεται σε επικίνδυνο χώρο με παλιάτσους και…. καουμπόιδες.
Ακροβατούμε ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα.
Ποιοι είναι ποιοι; Ποιοι εκτελούν εντολές ποιου;
Είναι και οι φωτογραφίες στα Social Media που λύνουν απορίες, ενώ κάτω από άλλες περιστάσεις θα χρειαζόμασταν έρευνα τύπου Watergate. Τώρα, με ένα scroll σε συγκεκριμένα accounts, παίρνουμε τις απαντήσεις μας.
Ναι, είναι γκρίζες οι εποχές, (όχι, δεν θα κουραστώ να το λέω), ενδεχομένως πιο γκρίζες απ’ όσο φαίνονται. Η πολιτική σκακιέρα μοιάζει με shootout spot: δεν έχει σημασία μόνο ποιοι βρίσκονται στο κέντρο και πολεμούν, σημασία, περισσότερο, έχει ποιους έχουν γύρω τους, σε ποια στρατόπεδα πολεμά ο καθένας.
Ξέρετε, όσα θέλουμε να γνωρίζουμε για την πολιτική και τους πολιτικούς, τα έχουν πει εδώ και αιώνες σπουδαίοι θεωρητικοί, φιλόσοφοι και άλλοι.
Ο Νικολό Μακιαβέλι, π.χ., έχει πει στην «περιβόητη βίβλο των πολιτικών» (έτσι ονομάζω εγώ το βιβλίο του Ηγεμόνας) ότι «ένας συνετός άνθρωπος πρέπει πάντα να ακολουθεί τους δρόμους που χάραξαν οι μεγάλοι και να μιμείται εκείνους που στάθηκαν αρεστοί».
Ο Νίκος Μπογιόπουλος χθες μου θύμισε, μέσα από μια ανάρτησή του και το άλλο από τον Ηγεμόνα: «Δεν έχει μικρή σημασία για έναν ηγεμόνα η εκλογή των υπουργών του: αυτοί είναι καλοί ή όχι, ανάλογα με τη σύνεση του ηγεμόνα. Και η πρώτη υπόθεση που μπορεί να κάνει κάποιος για το μυαλό ενός άρχοντα, είναι να δει τους ανθρώπους που έχει γύρω του. Και όταν είναι ικανοί (…), μπορεί πάντοτε να έχει τη φήμη του συνετού, γιατί ήξερε να αναγνωρίσει τους ικανούς (…). Αλλά, όταν είναι αλλιώτικοι, δεν μπορεί να σχηματίσει κανείς ευνοϊκή κρίση γι’ αυτόν, γιατί το πρώτο λάθος που κάνει, το κάνει σ’ αυτή την εκλογή».
«Γνωστά πράγματα από το 1500 και εντεύθεν», λέει ο Νίκος Μπογιόπουλος. Ναι, γνωστά.
Οι πολιτικοί λοιπόν, που ζητούν τη στήριξή μας για να βρίσκονται στην εξουσία, ας γνωρίζουν πως το ποιοι είναι γύρω τους καθορίζει την εξυπνάδα και το ήθος τους σε τεράστιο βαθμό.
«Ο καθένας διαλέγει ομάδα», μου είπε μια μέρα ο Ανδρέας.
Ναι, σωστά, και οι ομάδες καθορίζουν το παιχνίδι.
Αλλά, προπάντων, το ήθος του παιχνιδιού! Ενιοτε και το ήθος του ανδρός.
Υ.Γ.1 Αφιερωμένο ολόκληρο το άρθρο σε κάποιον που κάποτε, πριν καιρό, του είπα: «Εύχομαι μια μέρα να καταλάβεις τι άνθρωπος είναι η Γιώτα»… Εγώ -να ξέρεις- κατάλαβα τι άνθρωπος είσαι εσύ.
Υ.Γ.2 Η παράσταση «Το μεγάλο μας τσίρκο» έκανε πρεμιέρα στις 22 Ιουνίου 1973 από τον θίασο Καρέζη–Καζάκου στο θέατρο «Αθήναιον». Αν και χαρακτηρίζεται κωμωδία, αποτελεί αλληγορία και σάτιρα με δραματικά στοιχεία. Το έργο αγαπήθηκε από το κοινό και έγινε σύμβολο αντίστασης κατά της Χούντας, καθώς η αλληγορία του επέτρεψε να κριτικάρει το καθεστώς χωρίς να λογοκριθεί.Κάποτε, επιβάλλεται η αλληγορική γλώσσα.
Καλή μας υπομονή, μέχρι τον Μάιο!
Our Great Circus…
By Yiota Dimitriou
Journalist
Editor-in-Chief, SkalaTimes
How much can one write today? On social media? Anything you want: from lies and propaganda to slander and defamation (sometimes behind fake accounts).
In the mainstream media? The same, but more politely, since there’s the Press Council and journalistic ethics.
Yet, there are truths: bitter, terrifying, sometimes… Netflix-worthy—as a friend of mine says—ready for a Netflix script, but you cannot write them. Because you’re afraid. So you stay silent. And you are forced to watch the shadow play, or our great circus (which fits better, since the times resemble that era) quietly.
Is that the role of the frontline journalist? To stay silent? You ask.
And what should they do? Confront beasts they have no chance of defeating? I answer.
Meaning, to end up in a corner, literally wounded, for nothing?
Our great silence in our great circus.
And a political scene evolving into a dangerous arena with clowns and… cowboys.
We walk a tightrope between truth and lies.
Who is who? Who follows whose orders?
There are also the social media photos that answer questions that, under other circumstances, would require a Watergate-style investigation. Now, with a simple scroll through specific accounts, we get our answers.
Yes, these are gray times, possibly grayer than they seem. The political chessboard looks like a shootout spot: it’s not only about who is at the center fighting, but more about who surrounds them, which camps each one fights for.
You know, everything we want to know about politics and politicians has already been said centuries ago by great theorists, philosophers, and others.
Niccolò Machiavelli, for instance, wrote in the “infamous bible of politics” (as I call his book The Prince) that “a prudent man must always follow the paths traced by great men and imitate those who have gained approval.”
Yesterday, Nikos Boyiopoulos reminded me, through one of his posts, of another from The Prince: “It is no small matter for a ruler to choose his ministers: they are good or not depending on the ruler’s prudence. And the first assumption one can make about the mind of a ruler is to look at the people around him. And when they are capable (…), he may always have the reputation of being prudent, because he knew how to recognize the capable (…). But when they are otherwise, one cannot form a favorable judgment about him, because the first mistake he makes is in this choice.”
“Known facts since the 1500s,” says Nikos Boyiopoulos. Yes, known.
So, politicians who seek our support to stay in power should know that who surrounds them largely defines their intelligence and integrity.
“Everyone chooses a team,” Andreas once told me.
Yes, right, and teams determine the game.
P.S.1 This article is entirely dedicated to someone to whom, a long time ago, I said: “I hope one day you understand what kind of person Yiota is”… I—just so you know—understood what kind of person you are.
P.S.2 The play Our Great Circus premiered on June 22, 1973, by the Karezi–Kazakos troupe at the Athenaion Theater. Although classified as a comedy, it is an allegory and satire with dramatic elements. The play was loved by audiences and became a symbol of resistance against the Junta, as its allegorical nature allowed criticism of the regime without censorship. Sometimes, allegorical language is necessary.
Patience, until May!
Наш Большой Цирк…
Автор: Йота Димитриу
Журналист
Главный редактор SkalaTimes
Сколько сегодня можно написать? В социальных сетях? Всё, что угодно: от лжи и пропаганды до клеветы и очернения (иногда за фейковыми аккаунтами).
В СМИ? То же самое, только аккуратнее, ведь есть Совет по СМИ и журналистская этика.
Однако существуют и истины: горькие, страшные, иногда… достойные Netflix — как говорит мой друг — готовые для сценария Netflix, но их нельзя писать. Потому что страшно. И тогда молчишь. И вынужден наблюдать теневой театр или наш большой цирк (что подходит больше, ведь времена напоминают ту эпоху) молча.
Такова роль фронтового журналиста? Молчать? — спрашиваешь.
И что ему делать? Вступать в бой с чудовищами, которых невозможно победить? — отвечаю.
То есть оказаться в углу, буквально раненным, ни за что?
Наше большое молчание в нашем большом цирке.
И политическая сцена, превращающаяся в опасное пространство с клоунами и… ковбоями.
Мы балансируем между правдой и ложью.
Кто есть кто? Кто выполняет чьи приказы?
Есть также фотографии в социальных сетях, которые дают ответы на вопросы, для которых в других обстоятельствах потребовалось бы расследование в стиле Уотергейта. Сейчас, просто пролистывая определенные аккаунты, мы получаем ответы.
Да, времена серые, возможно серее, чем кажутся. Политическая шахматная доска напоминает место для перестрелки: важно не только кто в центре и сражается, но и кто вокруг них, в каких лагерях сражается каждый.
Знаете, всё, что мы хотим знать о политике и политиках, уже много веков говорят великие теоретики, философы и другие.
Например, Никколо Макиавелли в «печально известной Библии политики» (как я называю его книгу Государь) писал, что «разумный человек всегда должен следовать путям, проложенным великими, и подражать тем, кто заслужил признание».
Вчера Никос Бойопулос напомнил мне через свой пост об одном отрывке из Государя: «Для правителя немаловажно выбирать своих министров: они хороши или нет в зависимости от благоразумия правителя. И первое, что можно предположить о разуме правителя, — это посмотреть на людей, которые его окружают. И если они способны (…), он всегда может иметь репутацию благоразумного, потому что умел распознавать способных (…). Но если они иные, нельзя составить о нём благоприятное мнение, потому что первая ошибка, которую он совершает, — в этом выборе».
«Известные вещи с 1500-х годов», — говорит Никос Бойопулос. Да, известные.
Итак, политики, которые ищут нашу поддержку, чтобы оставаться у власти, должны знать, что их окружение в значительной степени определяет их ум и нравственность.
«Каждый выбирает команду», — однажды сказал мне Андреас.
Да, верно, и команды определяют игру.
P.S.1 Вся статья посвящена человеку, которому я когда-то, давным-давно, сказала: «Надеюсь, однажды ты поймёшь, какая Йота человек»… Я — чтобы ты знал — поняла, какой человек ты.
P.S.2 Пьеса Наш Большой Цирк была впервые показана 22 июня 1973 года труппой Карези–Казакаса в театре «Афинейон». Хотя классифицируется как комедия, это аллегория и сатира с драматическими элементами. Пьеса была любима публикой и стала символом сопротивления Хунте, так как её аллегорический характер позволял критиковать режим без цензуры. Иногда аллегорический язык необходим.
Терпение, до мая!
