Text Follows in English
Текст следует на русском языке
Σε μια χώρα που κάθε πυρκαγιά ξεσκεπάζει τις ανομίες, τις αβλεψίες και την προχειρότητα του κρατικού μηχανισμού, δεν προκαλεί πια εντύπωση το γεγονός ότι, αντί να σταθεί δίπλα στους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους, το σύστημα σπεύδει πρώτα να ελέγξει… αν αυτά ήταν νόμιμα!!!
Μιλάμε, δηλαδή, για ένα κράτος που δεν είδε, δεν ήξερε, δεν ήλεγξε την ώρα της ανέγερσης των σπιτιών, αλλά τώρα, με τις οικογένειες να κοιμούνται σε ρυμουλκούμενα και τα παιδιά να κοιτούν τις στάχτες, θυμήθηκε τον πολεοδομικό σχεδιασμό και την άδεια οικοδομής. Θυμήθηκε ότι πρέπει να ξεσκονίσει 200.000 φακέλους για να βρει ποιο σπίτι είχε άδεια και ποιο όχι, γιατί – όπως δηλώνεται κυνικά – αυτό θα καθορίσει αν ο άνθρωπος που έχασε το βιος του θα αποζημιωθεί πλήρως ή κατά 25%. Σαν να μετριέται η αξία της ανθρώπινης ζωής, της μνήμης, της ασφάλειας, με τα ποσοστά της νομιμότητας.
Ας είμαστε ειλικρινείς: ποιος έπρεπε να ελέγξει αν αυτά τα σπίτια ήταν νόμιμα όταν χτίζονταν; Μήπως το ίδιο το κράτος; Οι τοπικές αρχές; Οι επαρχιακές διοικήσεις; Ο πολεοδόμος που ποτέ δεν ήρθε; Αντί να απολογηθούν για την ανυπαρξία ελέγχων, οι υπεύθυνοι ρίχνουν το φταίξιμο στους πολίτες – που, στο κάτω κάτω, μπορεί να ζούσαν για δεκαετίες σε μια κατοικία που απλώς “δεν είχε όλα τα χαρτιά της”.
Σύμφωνα με το άρθρο 25 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, «κάθε άτομο έχει δικαίωμα σε ένα επίπεδο ζωής ικανό να εξασφαλίσει την υγεία και την ευημερία του, περιλαμβανομένων της στέγασης». Το ίδιο προβλέπει και ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (Άρθρο 34, παρ. 3), που κάνει λόγο για το δικαίωμα σε συνθήκες αξιοπρεπούς στέγασης και βοήθειας σε περιπτώσεις απώλειας κατοικίας.
Και όμως, στην Κύπρο του 2025, τα δικαιώματα αυτά μπαίνουν στην αναμονή του αρχείου. Αν δεν σε βρουν στον φάκελο, αν δεν υπάρχει η σωστή σφραγίδα, μπορεί και να μείνεις χωρίς αποζημίωση. Το κράτος, δηλαδή, ζητά από πολίτες που κάηκαν να αποδείξουν ότι δικαιούνται να θρηνούν.
Αλλά ακόμα και οι λύσεις που ψιθυρίζονται από τον ΕΟΑ, δεν αποτελούν παραδοχή του αδιεξόδου; Να “βαπτιστούν” αδειούχες οι παλιές κατοικίες επειδή απλώς υπάρχουν ή καταγράφηκαν σε κάποιο τίτλο ιδιοκτησίας. Αν αυτό δεν είναι θεσμοθετημένη αποδοχή της θεσμικής αποτυχίας, τότε τι είναι;
Δεν είναι αυτοί οι πολίτες που πρέπει να απολογηθούν. Είναι οι μηχανορραφίες ενός κράτους που απέτυχε να ψηφιοποιήσει εγκαίρως το αρχείο του, που αγνόησε εισηγήσεις όπως αυτή του ΕΤΕΚ για ηλεκτρονική ταυτότητα κτηρίου, που επί δεκαετίες άφηνε τις κοινότητες να οικοδομούν σε θολό καθεστώς νομιμότητας.
Όχι, δεν είναι οι πληγέντες που φταίνε. Αυτοί που στέκονται σήμερα πάνω στις στάχτες τους αξίζουν άμεση, δίκαιη, καθολική αποζημίωση. Όχι επειδή είχαν ή δεν είχαν μια υπογραφή σε ένα χαρτί, αλλά επειδή είναι άνθρωποι που είδαν το σπίτι τους να γίνεται στάχτη από την αδιαφορία ενός κράτους που τώρα θυμήθηκε τους νόμους. Έστω και επιλεκτικά.
Πηγή της είδησης: https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1610575/i-pirkagia-anedixe-ti-gimnia-tou-sistimatos-adiodotisis-ke-elegchou-ton-kataskevon-apo-to-kathestos-nomimotitas-tis-kathe-ikodomis-krinete-to-ipsos-ton-apozimioseon/
When the State Counts Paperwork, Not Ashes!!!
In a country where every wildfire reveals lawlessness, negligence, and the systemic incompetence of public administration, it’s no longer surprising that instead of standing by the people who lost their homes, the system rushes first to check… if those homes were legal!!!
We’re talking about a state that didn’t see, didn’t know, didn’t inspect at the time these homes were being built – but now, with families sleeping in trailers and children staring into ashes, it suddenly remembers urban planning and building permits. It now needs to sift through 200,000 files to determine which home had a permit and which did not, because – as cynically stated – that will determine whether the person who lost everything will be fully compensated or just 25%. As if the value of human life, memory, and security can be measured by legality percentages.
Let’s be honest: who was responsible for checking the legality of these houses when they were being built? Wasn’t it the state itself? Local authorities? District administrations? The building inspectors who never came? Instead of apologising for their absence of control and oversight, those responsible are blaming citizens – who, in many cases, have lived for decades in a home that simply didn’t have “all the paperwork”.
According to Article 25 of the Universal Declaration of Human Rights, “everyone has the right to a standard of living adequate for the health and well-being of himself and of his family, including housing.” The same is stipulated by the Charter of Fundamental Rights of the EU (Article 34, paragraph 3), which affirms the right to decent housing and assistance in case of loss of home.
Yet in Cyprus in 2025, these rights are filed away and forgotten. If they can’t find your file, if the right stamp is missing, you might receive no compensation at all. The state, in essence, is asking people who were burned out of their homes to prove they are entitled to mourn.
And even the “solutions” whispered by the District Authority (EOA) are nothing more than an admission of failure. To “baptise” long-standing homes as legal, simply because they exist or were listed on a property deed? If that’s not the institutionalisation of systemic failure, what is?
It’s not the citizens who should apologise. It’s the scheming of a state that failed to digitise its archives on time, that ignored long-standing proposals such as that from ETEK for a digital building identity, and that allowed communities to build for decades in a fog of semi-legality.
No – it is not the victims who are to blame. Those standing now among the ashes of their homes deserve immediate, fair, and full compensation. Not because they had a stamp on a paper, but because they are people who watched their homes burn due to a state that suddenly remembered the law. Selectively, at that.
Source: Philenews Article
Когда государство считает бумаги, а не пепел!!!
В стране, где каждый пожар обнажает беззаконие, халатность и поверхностность государственного аппарата, уже не удивляет тот факт, что вместо того чтобы поддержать людей, потерявших свои дома, система спешит сначала проверить… были ли эти дома законными!!!
Мы говорим о государстве, которое не видело, не знало и не проверяло, когда строились эти дома, но теперь, когда семьи спят в прицепах, а дети смотрят на пепелище, оно вдруг вспомнило о градостроительном плане и разрешении на строительство. Теперь необходимо перебрать 200 000 дел, чтобы определить, у какого дома было разрешение, а у какого нет, потому что – как цинично заявляется – именно это определит, получит ли человек, потерявший всё, полную компенсацию или только 25%. Будто бы ценность человеческой жизни, памяти и безопасности можно измерить процентами законности.
Будем честны: кто должен был проверять законность этих домов во время их постройки? Не государство ли само? Местные органы власти? Районные администрации? Градостроительные инспекторы, которые так и не пришли? Вместо того чтобы извиниться за отсутствие контроля, виновные перекладывают ответственность на граждан – которые, в конце концов, могли десятилетиями жить в доме, у которого просто «не было всех бумаг».
Согласно статье 25 Всеобщей декларации прав человека, «каждый человек имеет право на уровень жизни, необходимый для поддержания здоровья и благополучия его самого и его семьи, включая жилище». То же самое подтверждает и Хартия основных прав Европейского союза (статья 34, пункт 3), в которой говорится о праве на достойные условия проживания и помощь в случае утраты жилья.
И всё же, на Кипре в 2025 году эти права уходят в архив. Если вас не найдут в папке, если отсутствует нужная печать – вы можете остаться без компенсации. Государство требует от сгоревших граждан доказать, что они имеют право горевать.
А те «решения», которые шепотом обсуждаются в ЕОА, разве не признание тупика? Легализовать старые дома просто потому, что они существуют или указаны в каком-то титуле собственности? Если это не узаконивание институционального провала, то что?
Это не граждане должны оправдываться. Это махинации государства, которое не смогло вовремя оцифровать архивы, проигнорировало предложения вроде идеи ЕТЕК о цифровом паспорте здания, и десятилетиями позволяли строить в тени юридической неопределённости.
Нет, не жертвы виноваты. Те, кто сегодня стоят среди пепла своего дома, заслуживают немедленной, справедливой и полной компенсации. Не потому, что у них была подпись на бумаге, а потому что они – люди, чей дом сгорел из-за равнодушия государства, которое вдруг вспомнило о законе. Избирательно.
Источник: Philenews
