Η συνδημότισσα μας Έρια Νικολαϊδου Χαραλάμπους, είναι γνωστή για την αγάπη της στα ταξίδια, αλλά και για τους υπέροχους προορισμούς που επιλέγει και που πολλές φορές “μοιράζεται” με τους ακόλουθους της στο Instagram. Ωστόσο η Έρια επιμένει πως ο πιο αγαπημένος της προορισμός, παραμένει, εδώ και χρόνια, η Ιαπωνία, την οποία επισκέφθηκε για δεύτερη φορά το καλοκαίρι που μας πέρασε.
Το SkalaTimes κουβέντιασε μαζί της για αυτή τη μαγική νησιώτικη χώρα, της Ανατολικής Ασίας.
Της Γιώτας Δημητρίου
Φωτογραφίες: Προσωπικό αρχείο Έριας Νικολαϊδου Χαραλάμπους
Η αφορμή της σημερινής μας κουβέντας είναι η Ιαπωνία, αλλά έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός, διότι θα μιλήσουμε για την Ιαπωνία με έναν άνθρωπο, ο οποίος έκανε αρκετά ταξίδια στη ζωή του. Έχεις μετρήσει τις φορές που έχεις πάει;
Αν καθίσω και βάλω μία κόλλα μπροστά μου και πάω πίσω από το 1999, νομίζω σιγά σιγά θα μου έρθουν όλα τα ταξίδια. Κάποιες χώρες βεβαίως τις επανέλαβα, άλλες έχω πάει μόνο μία φορά. Δεν έχω αριθμό τώρα να σου πω, αλλά ναι, είναι πάρα πολλές, όντως.
Υπάρχουν χώρες που δεν πήγες; (γέλια)
Υπάρχουν χώρες που δεν πήγα. Αλλά, πιστεύω, αν ο Θεός με βοηθήσει και έχω την υγεία μου, εύχομαι να τα καταφέρω.
Νομίζω ότι πήγες στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.
Ναι. Σκανδιναβία δεν έχω πάει.
Πήγες Αμερική.
Πήγα Αμερική σε αρκετές πολιτείες πολλές φορές, επίσης Καραϊβικη, Βραζιλία, Μεξικό και Χαβάη.
Έχεις πάει και Ασία.
Ασία επίσης σε πολλούς τόπους, ναι.
Ωστόσο, μου έχεις και πει σε συζητήσεις μας ότι ενδεχομένως για σένα η Ιαπωνία να είναι η καλύτερη χώρα που έχεις πάει.
Ναι, είναι.
Τι είναι αυτό που κάνει την Ιαπωνία για σένα να ξεχωρίζει;
Το πρώτο πράγμα που με έχει κερδίσει είναι η ταπεινότητα, η καλοσύνη, η ανθρωπιά, ο σεβασμός προς την ανθρωπότητα, προς τη φύση, και η καθαριότητα. Μια καθαριοτητα που ίσως την δεις και σε δυο-τρεις άλλες χώρες έντονα, αλλά η Ιαπωνία κατά την άποψη μου κρατά τα σκήπτρα πάνω σε αυτό. Επίσης με κερδίζει πάρα πολύ το γεγονός ότι είναι ένας τόσο ήρεμος λαός. Η αγάπη που δίνουν, που δεν θέλουν καν αντάλλαγμα. Είναι κάτι που με κέρδισε από την πρώτη φορά που πήγαμε, το 2017. Και αυτό το στοιχείο κέρδισε και τα παιδιά μου. Εξ’ ου και γιατί το καλοκαίρι που μας πέρασε θέλαμε να ξαναπάμε, συνδυάζοντας και τη South Korea, που δεν είχαμε ξαναπάει. Θέλαμε να δούμε και αυτή την πλευρά.
Κάπου έχω διαβάσει, κάπου έχω ακούσει, δεν θυμάμαι, ότι στους δρόμους δεν υπάρχουν κάλαθοι στην Ιαπωνία, γιατί θεωρούν αυτονόητο ότι τα σκουπίδια σου θα τα πάρεις μαζί σου, θα τα πετάξεις σπίτι σου. Ό,τι έχεις εσύ πάνω σου οφείλεις να το βάλεις κάπου πάνω σου και όταν θα πας σπίτι να το πετάξεις.
Ακριβώς! Δεν υπάρχουν δημόσιοι κάλαθοι. Και απ’ ότι γνωρίζω, και τις δύο φορές που έχω πάει, έχουμε ακούσει ότι υπάρχει μεγάλο πρόστιμο. Υπάρχει μεγάλο πρόστιμο για ό,τι δουν στα ματια τους, χαρτί, πλαστικό, ό,τι φανταστείς, υπάρχει πρόστιμο. Δεν σημαίνει ότι έχεις αστυνομία γύρω σου, αλλά ήδη και ο τουρίστας που πάει το γνωρίζει, οπότε προσέχει από μόνος του.
Υποθέτω όταν πας σε ένα τόπο τόσο καθαρό ότι και ο ίδιος θα σκεφτείς διπλά πώς θα συμπεριφερθείς σε έναν τόσο καθαρό τόπο.
Που είναι αυτό που μακάρι να το σκεφτόμαστε και εμείς στον τόπο μας, το κάθε λεπτό να προσέχαμε. Γιατί αν όντως προσέχαμε, η υγεία μας, οι μέρες μας, η φυσική μας κατάσταση, η ζωή μας όπως και το φυσικό περιβάλλον που ζούμε, θα ήταν πολύ καλύτερα και γι αυτό ίσως θα έπρεπε να παραδειγματιστούμε από την Ιαπωνία, όχι μόνο στη Κύπρο αλλά και ανά το παγκόσμιο.
Άρα, είναι προσωπική ευθύνη προτού ρίξουμε ευθύνες στον οποιονδήποτε άλλο.
Ναι, σωστό.
Άρα, οι δρόμοι να θεωρήσω, ήταν πεντακάθαροι.
Πεντακάθαροι σαν χαλί. Και το τονίζω, ότι δεν έχω δει ξανά, πραγματικά, τέτοια επιφάνεια. Καθαριότητα σε εξωτερικό χώρο. Το βλέπεις και νομίζεις ότι αντί να πατάς σε πεζοδρόμιο ή σε δρόμο, νομίζεις ότι είναι χαλί. Σκέψου τι ώρα ξυπνούν, φαντάζομαι 24 ώρες συντηρούν και καθαρίζουν τους δρόμους. Μιλάμε για μια χώρα που είναι γεμάτη κόσμο, εκατομμύρια κόσμου. Και να τονίσω, επίσης, ότι έχω μάθει πως είναι πολύ workaholic. Όταν ρωτήσαμε κάποια καταστήματα: “Τι ώρα θα ανοίξετε; Φαντάζομαι είσαστε κλειστοί Κυριακή.” Μας είπαν: “Βεβαίως δουλεύουμε. Τις ίδιες ώρες που δουλεύουμε τις καθημερινές. Δηλαδή, από 9:00 μέχρι 22:00 το βράδυ.” Σίγουρα, έχουν βάρδιες, αλλά είναι ένα πρόγραμμα 7 μέρες την εβδομάδα.
Πριν πάω σε άλλα σημεία που αφορούν τη χώρα και την κουλτούρα, θέλω να μείνουμε για λίγο στην καθαριότητα. Φαντάζομαι, οι καθαροί δρόμοι, η καθαριότητα στους εξωτερικούς χώρους είναι κάτι που βλέπατε και στους εσωτερικούς χώρους, στα εστιατόρια, στα ξενοδοχεία, στα καταστήματα.
Ναι. Είναι παντού. Και στα καφέ τους, διαφορετικού είδους design τα καφέ, λόγω της κουλτούρας, ακόμα και στην αλυσίδα Starbucks.
Αλλά, ναι, είναι όλα καθαρά, πεντακάθαρα, κάθεσαι, δεν έχεις τίποτα να νοιαστείς. Σου φέρνουν έξτρα χαρτομάντηλα, ενώ πας εσύ να διαλέξεις τον καφέ σου, σε περιποιούνται, έρχονται και σε ρωτούν συνεχώς: “Είσαι οκ; Χρειάζεστε κάτι άλλο;” Υπάρχει και η ευγένεια που είναι μια συνέχεια της καθαριότητας, είναι μέσα στη κουλτούρα τους όλο αυτό και είναι εντυπωσιακό. Βλέπεις συνεχώς την ευγένεια στο πρόσωπο τους, τη καλοσύνη τους, σε περιποιούνται και δεν δείχνουν ποτέ ότι βαριούνται να κάνουν κάτι. Αυτό είναι κάτι που σε κερδίζει, πραγματικά και δεν το έχω δει στην Αμερική, ενώ στην Ευρώπη αν θυμάμαι καλά το έχω δει μόνο στην Ελβετία.
Έχω δει τις φωτογραφίες σου από Ιαπωνία, όλες με εντυπωσίασαν, αλλά ιδιαίτερα μια φωτογραφία με πανύψηλα δέντρα, με πράσινο, με φύση….
Ναι, είναι ένας τόπος έξω από το Τόκιο, όπου βρίσκονται και τα παλάτια τους, κάποια χωριουδάκια. Επίσης, οι πολεις που είναι και τα παλάτια τους, είναι μέσα σε δάση και σε πολύ πράσινο. Είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά δέντρα τους, όπως το μπονσάι, τα οποία είναι μέσα στο πράσινο. Συνεπώς, σου δίνει αυτή την ιδέα ότι είσαι γύρω από μπαμπού.
Σε όποια πόλη έχω πάει στην Ιαπωνία, υπάρχουν τα Bamboo Forest τα οποία είναι τελείως λεπτά, πανύψηλα, το ένα πολύ κοντά στο άλλο και περνάς ανάμεσα τους και αυτή η εικόνα, η αίσθηση σε αποθεώνει. Είναι εκεί που μπορεί, ίσως, να βγαλεις και τις καλύτερες σου φωτογραφίες, στα Bamboo Forests.
Επίσης θα δεις γκέισες να περπατούν, ντυμένες με τα παραδοσιακά τους κουστούμια. Είναι πραγματικά εικόνες που θα μπορούσες να πεις ότι ήταν έτοιμες για πόστερ ή ταινία.
Εσείς είχατε ξεναγό;
Ποτέ. Σε κανένα από τα ταξίδια μας δεν έχουμε ξεναγό, απλά κάνω λίγη έρευνα όταν είναι μακρινό ταξίδι: ποιοι είναι οι καλύτεροι τόποι να πάει κάποιος, πώς μπορεί να τους προσελκύσει, είτε με τρένο, είτε με ταξί. Αν θα θες αεροπλάνο, έξτρα πτήση, κτλ. Αλλά πάντα, μόλις φτάσουμε στο ξενοδοχείο, το πρώτο πράγμα που κάνω, πάω απευθείας στον concierge office. Μου δίνει τον χάρτη και τον βάζω να μου σημειώσει πάνω τα καλύτερα τοπία για να δω. Μου εξηγεί πώς μπορούμε να πάμε σε αυτούς τους τόπους. Κάνουμε ένα πρόγραμμα από μόνοι μας: Σήμερα θα πάμε σε αυτό τον τόπο, αύριο θα πάμε σε αυτή την πόλη…
Οδηγείτε στις διακοπές σας σε μια ξένη χώρα;
Σε μακρινά ταξίδια, όχι. Αλλά, τρένα έχουμε χρησιμοποιήσει και στην Ιαπωνία και στη South Korea.
Πώς είναι τα τρένα;
Τα τρένα τους είναι πέρα για πέρα high tech. (χαμογελά) Έχουμε δει και στο Λονδίνο και στο Παρίσι τρένα παντού, αλλά θα τονίσω πάλι την καθαριοτητα. Υπάρχουν συνέχεια inspections, μπαίνουν, βγαίνουν και σε παρακολουθούν. Ολοκάθαρα, πεντακάθαρα. Οι καρέκλες είναι όλο αυτόματες, ένα σωρό κουμπάκια. Πόρτες ανοίγουν, κλείνουν αυτόματες. Καθαρές τουαλέτες, ούτε νιώθεις πως είσαι μέσα σε τρένο, νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε ξενοδοχείο. Κουμπάκια συνεχώς, δεν χρειάζεται να αγγίξεις πουθενά. Ακόμα και το χαρτί βγαίνει αυτόματα. Μόλις κάνεις το χέρι σου, κατεβαίνει. Έχει σήμα παντού. Είναι τα πάντα high technology. Το έχω δει και Σιγκαπούρη, αλλά επειδή είχα ξαναπάει Ιαπωνία και μου έκανε την εντύπωση η τεχνολογία, το θυμόμουν ότι μπροστά μου θα είχα περισσότερη τεχνολογία. (χαμογελά).
Το φαγητό;
Όσον αφορά στα σούσι, είναι το αγαπημένο φαγητό των Ιάπωνων, το οποίο και μεσημέρι και βράδυ μας έχουν πει ότι το τρώνε. Τα σούσι είναι πάρα πολύ μικρά σε μεγεθος. Τα ωμά τα ψάρια τους είναι τρομερά, μαλακά, φρέσκα πάντα. Όσον αφορά το Wagyu beef, το γνωστό της Ιαπωνίας, αλλά και ένα – δυο άλλα ονόματα ιαπωνικά για steak. Τονίζω την αίσθηση του μαρσμέλοους, λιώνει πριν καν το μασήσεις. Την ώρα που προσπαθείς να μασήσεις το κρέας, λιώνει πριν καν το μασήσεις. Είναι κάτι που σε εκπλήσσει, πραγματικά. Το ρύζι τους νοστιμότατο και από εμφάνιση τέλειο. Ωραία κουζίνα και, πάνω απ’ όλα υγιεινή.
Όσον αφορά τα ποτά τους. Έχουν κάτι ιδιαίτερο;
Τα ποτά τους, έχω δοκιμάσει απλά κρασί ιαπωνικό και μπύρα ιαπωνική. Είναι ωραίο, ελαφριάς μορφής. Κοκτέιλ έχω δοκιμάσει, ήταν πολύ exotic και με ωραίες γεύσεις. Δεν είμαι του γλυκού πολύ, οπότε εστιάστηκα πάνω στο κρασί και την μπύρα τους, που είναι θεσπέσια σε εμφάνιση και γεύση. Δροσερά και ελαφριά.
Σε ποιες πόλεις έχετε πάει;
Έχουμε πάει Τόκιο δύο φορές, έχουμε πάει Νάρα, έχουμε πάει Κιότο, Καμακούρα. Και υποκλίνομαι στο Κιότο!
Τι σε έχει εντυπωσιάσει από το Κιότο;
Στο Κιότο, με εντυπωσίασε το πράσινο, τα Bamboo Forests, οι ναοί και τα shrines. Είναι σαν ναοί, αλλά είναι βασικά πόρτες η μία πίσω από την άλλη, κόκκινες. Περνάς και, απ’ ότι γνωρίζω, κάνουν την προσευχή τους οι Ιάπωνες καθώς περνούν, και συμβολίζει μια φιλοσοφία που λέει ότι όλα κυλούν ομαλά, χαλαρά και ήπια. Είναι ένας λαός που φαίνεται ότι δεν έχει άγχος… Γενικά, στο Κιότο με εντυπωσίασε και πάλι η καθαριότητα, οι λίμνες τους, το πράσινο τους, τα δάση τους και οι ναοί.
Το Τόκιο;
Το Τόκιο έχει το style της Νέας Υόρκης: την τεχνολογία, τα μεγάλα κτίρια τα ψηλά, τα brand shops, την καθαριότητα. Έχει και τα παλάτια, αλλά είναι πιο μοντέρνα. Το Κιότο κρατά ακριβώς την κουλτούρα της Ιαπωνίας. Το άλλο που μας κέρδισε, που είδαμε φέτος, είναι το Καμακούρα. Μοιάζει πάρα πολύ με Κιότο, πάλι με πολύ πράσινο, δάση και shrines και σου δίνει μια ιδιαίτερη αρμονία και ηρεμία. Εντυπωσιάστηκα πραγματικά με το πόσο ήσυχα ζει ο λαός εκεί.
Σε αυτές τις πόλεις, από τη μία στην άλλη μετακινόσασταν με τα τρένα;
Μετακινούμασταν με τρένα, δύο με τρεις ώρες.
Υπάρχει κάποιο περιστατικό που βίωσες στο τελευταίο ταξίδι στην Ιαπωνία, το οποίο θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας;
Επειδή όλα ήταν θετικά και στο πρώτο ταξίδι και στο δεύτερο, περίμενα να δω κάτι που θα πω: “Υπάρχει, όμως, αυτό το πράγμα που δεν μου άρεσε.” Και στις δύο περιπτώσεις, δεν το βρήκα. Γι’ αυτό, είναι το ταξίδι που με παρακινεί και πάλι να πάω κάποια στιγμή στο μέλλον. Μπορεί να μην είναι πολύ σύντομα, γιατί είναι ακριβό και μακρινό ταξίδι, αλλά ίσως σε 6-7 χρόνια ξαναπάω.
Ακριβό και μακρινό ταξίδι…
Ναι, είναι μακρινό. Θέλεις από το Ντουμπάι 9μιση με 10 ώρες.
Με τι αερογραμμές ταξιδέψατε;
Mε τις Emirates. Μπορεις να πας και με Quatar Airlines, που λατρεύω τις αερογραμμές αυτές. Απλά περιμένεις πολλές ώρες στο Κατάρ και έτσι προσπαθήσαμε να μην έχουμε πολλή αναμονή.
Είναι ακριβό ταξίδι είναι με την έννοια του travelling ή τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια;
Αν το συγκρίνω με την South Korea, η Ιαπωνία είναι σε όλα πιο ακριβή. Δηλαδή, και στα φαγητά και στα παλάτια για να μπεις, και στο τι ψωνίζεις, είναι ακριβά. Και τα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία, σε σύγκριση με τη South Korea.
Σε σύγκριση με την Ευρώπη;
Σε σύγκριση με την Ευρώπη, πάλι είναι πιο ακριβή. Επίσης, είναι και το tax τους πιο ψηλό, οπότε αξίζει να μαζέψεις όλες τις αγορές σου και να πας στο αεροδρόμιο να κάνεις claim για να πάρεις κάποια χρήματα πίσω.
Είσαι μητέρα, συζυγος, εργαζομενη, οπότε, η ερώτηση ίσως να είναι είναι πολύ υποθετικού χαρακτήρα. Θα ζούσες μόνιμα στην Ιαπωνία;
Θα το ήθελα, αλλά δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος που δεν ανήκει και δεν έχει γεννηθεί στην Ιαπωνία να ζήσει κάτω από την κουλτούρα και τους νόμους της Ιαπωνίας. Είναι μεγάλη πρόκληση. Πιστεύω ότι στην αρχή μπορεί να ήταν μια όμορφη πρόκληση, αλλά δεν ξέρω στην πορεία, αν η ζωή κάποιου Ευρωπαίου θα μπορούσε να ταυτιστεί.
Πόσο καιρό κάνατε την πρώτη φορά στην Ιαπωνία, και πόσο καιρό τη δεύτερη;
Την πρώτη φορά, 6 μέρες και νομίζω ακριβώς τώρα πάλι 6 μέρες.
Είναι αρκετές 6 μέρες;
Είναι αρκετές. Τώρα, αν θέλεις να φεύγεις, να βλέπεις και άλλες πόλεις που είναι πιο μακριά και χρειάζεσαι αεροπλάνο, ίσως θα θέλεις μια εβδομάδα.
Να πούμε κάτι για τη South Korea, που επισκεφτήκατε όταν ήσασταν στην Ιαπωνία. Πώς πήγατε;
Ταξιδέψαμε με αεροπλάνο, είναι δύο ώρες από το Τόκιο. Φτάνεις στη Σεούλ, μια μοντέρνα πόλη που συνδυάζει όμως την κουλτούρα. Δίνει μεγάλη έμφαση στην τέχνη, τρομερές γκαλερί μοντέρνου τύπου, με πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις, γραμμές και χρώματα όσον αφορά στα έργα, κρατούν την κουλτούρα σε πολύ φαντασμαγορικές εικόνες. Είναι ένας λαός και αυτός με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο του, παντού βλέπεις επίσης την καθαριότητα, αλλά όχι στο βαθμό της Ιαπωνίας. Είναι πολύ χαμογελαστός λαός, πολύ πιο ομιλητικός, ίσως καλύτερος στην αγγλική γλώσσα. Οι Ιάπωνες έχουν λίγο το θέμα με τα αγγλικά.
Ξέρω ότι δεν τα πάνε καλά η Ιαπωνία με τη South Korea. Οι Ιάπωνες δεν το λένε, αλλά αν ψάξεις λίγο στη South Korea, θα στο πουν. Είναι πιο ψηλός λαός, σε αγκαλιάζουν, σε εκτιμούν, σε προσέχουν. Γενικά η Σεούλ, μοιάζει με μια Νέα Υόρκη κάτω από Ασιάτικη κουλτούρα. Η τεχνολογία τους είναι και αυτούς σε τοπ level. Απλά, αν ήταν να διαλέξω ποιά μου αρέσει περισσότερο από τις δύο, θα έλεγα η Ιαπωνία.
Πολύ ξεκάθαρο νομίζω. (γέλια) Εσύ πώς βιώνεις τα ταξίδια ως άνθρωπος;
Πάντα μου άρεσε να βλέπω διαφορετικές κουλτούρες και πάντα θα φέρω στο σπίτι κομμάτια που κρατούν στο χρόνο αλλά θυμίζουν την κουλτούρα. Δεν θέλω ποτέ να σπάσει αυτό το πράγμα. Είναι οι ίδιες μου οι αναμνήσεις. Με παίρνουν στη στιγμή που το αγόρασα, τι είδα μπροστά μου, και όταν το βλέπω σπίτι μου, μου δίνει μεγάλη χαρά, ότι κατάφερα να δω αυτούς τους τόπους με την οικογένεια μου. Είναι μεγάλη ευλογία.
Νιώθεις ότι σε αλλάζουν μέσα σου ως άνθρωπο τα ταξίδια;
Βεβαίως. Με την έννοια ότι μαθαίνεις μέσα από τη κουλτούρα των άλλων χωρών να σέβεσαι τον συνάνθρωπο σου, ειδικα όταν ζεις μέσα από τη χαρά, το σεβασμό και την καλοσύνη αυτών των ανθρώπων που σου προσφέρουν 24 ώρες, όσο είσαι εκεί. Και αναρωτιέσαι, “Γιατί να μην μπορούμε και εμείς στη Κύπρο να το καταφέρουμε αυτό, να παραδειγματιστούμε, να κρατήσουμε και στη χώρα μας αυτές τις θετικές νοοτροπίες;”
Με ηρεμεί το ότι βλέπω αυτό το σενάριο σε άλλες χώρες. Κάνω λίγες μέρες μέχρι να κάνω blend στα δεδομένα της Κύπρου, αλλά πιστεύω κερδίζω πάρα πολλά, τα οποία κρατώ μέσα μου. Πράγματα που με ενοχλούν στην πορεία των χρόνων που ζω στην Κύπρο, δεν θέλω να τα δίνω εγώ στον άλλο. Κρατάω τα καλά από τις χώρες που επισκέπτομαι για να τα προσφέρω όσο και όπως μπορώ στη συνεχεια της ζωης μου, εδώ στην Κύπρο.
Είναι πολύ όμορφο αυτό, ότι μπορεί να διδαχθείς κάτι από μια ξένη κουλτούρα, το οποίο να μπορείς να υιοθετήσεις κατά τη διάρκεια της ζωής σου και ίσως να προσπαθήσεις να το μεταλαμπαδεύσεις στον κόσμο γύρω σου, στη χώρα που ζεις.
Ακριβώς. Και από τα μακρινά, αλλά και από ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχουν χώρες που βιώνεις αυτή την ηρεμία, την καθαριότητα Π.χ. Ελβετία, Σιγκαμπούρη. Βλέπεις τον κόσμο ήρεμο. Ο κόσμος δεν ασχολείται με τον διπλανό του. Έχουμε αυτό το θέμα του gossip στην Κύπρο, αλλά εντάξει, το καταλαβαίνω, επειδή είμαστε μια μικρή κοινωνία. Ίσως και αυτό να είναι ένα πράγμα που δεν μπορείς να το ελέγξεις πολλές φορές. Βλέπεις όμως, στις χώρες αυτές, ότι ο καθένας δεν ασχολείται μαζί σου με την κακή έννοια, αλλά αν έρθει για να ασχοληθεί θα είναι για να δώσει τον καλύτερο του εαυτό να σε εξυπηρετήσει.
Το άλλο που κρατώ από τα όσα έχεις πει, είναι ότι αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογει. Δηλαδή, το γεγονός ότι στους δρόμους της Ιαπωνίας, κανένας δεν θα πετάξει χαρτί κάτω, είτε γιατί υπάρχει πρόστιμο… αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί. Που αν το κάναμε και εμείς εδώ στην Κύπρο, τότε δεν θα περιμέναμε καμιά αρχή να μας καθαρίζουν τους δρόμους. Tο μισό καθάρισμα θα το κάναμε εμείς με τη συμπεριφορά μας
Επίσης, κάτι που είδα στην Ιαπωνία και το είχα δει παλιά στο Instagram, λέω, “τελικά δεν είναι ψέμα.” Tο έζησα. Δύο πράγματα: Είναι όταν φτάνεις στην Ιαπωνία ενώ στις υπόλοιπες χώρες γυρεύεις τη βαλίτσα σου να την βρεις, εκεί σου τις στήνουν, συγυρισμένα, περιποιημένα. Υπάρχει ανά μέτρο άτομο στον ιμάντα που δίνει γύρω γύρω τις βαλίτσες. Στέκει και σε κάποια στιγμή κατεβαίνουν από το τροχάκι μόνες τους. Πάνε άλλοι εκεί, τις στήνουν και σε περιμένουν οι βαλίτσες σου εκεί με άτομο. Και τις παίρνεις, και δεν έχει σχέση με ποια εταιρεία ταξιδεύεις, αυτή είναι η πολιτική τους. Καθαρά, περιποιημένα, τακτοποιημένα. Οπότε, βλέπεις μια αρχή και ένα τέλος με πειθαρχία. Είναι αυτό που κερδίζει τον τουρίστα την Ιαπωνία: τακτοποίηση, καθαριότητα και αυτό φαίνεται με κάθε κίνηση αλλά και με σεβασμό. Επίσης, είδα κάποτε στο Instagram και το είδα αυτή την φορά στην Ιαπωνία live, να είναι ένα άτομο πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι μέσα στο τρένο και φτάνει στον προορισμό του, μπαίνει άτομο μέσα στο τρένο, βάζει μια σανίδα, κατεβάζει, διπλώνει τη σανίδα, τη βάζει κάτω από ώμο και την παίρνει. Πάντα υπεύθυνα άτομα. Κάτι που δεν το έχω δει στην Ευρώπη, ούτε Αμερική ή κάπου αλλού.
Ένας άνθρωπος τί κερδίζει γενικότερα από τα ταξίδια;
Ηρεμία. Μια ωραία ολοκλήρωση που σε κάνει να νιώθεις ότι κέρδισες πολλά, γιατί βλέπεις πράγματα που δεν τα έχεις, ειδικά τα καλά τα κρατάς για να τα έχεις και εσύ από μέσα σου, με τρόπο ώστε να βγαίνουν προς τον υπόλοιπο κόσμο που ζεις εδώ και έρχεσαι πίσω. Σίγουρα, αναμνήσεις. Θυμάσαι πράγματα που κάνουν κλικ στο μυαλό σου “Τι ωραίο που ήταν εκείνη η γκαλερί που πήγα!” Μπορεί να πάω σε μία γκαλερί εδώ και να πω, “Θυμήθηκα ότι πέρασα από μία γκαλερί στη τάδε χώρα, τι ωραία στοιχεία μου άφησε.”
Κρατάς εικόνες όπως διαβάζεις ένα βιβλίο και σου μένουν. “Το λάτρεψα αυτό το βιβλίο, μου έδωσε πάρα πολλές εικόνες και στοιχεία που με κέρδισαν”, έτσι και τα ταξίδια. Όπως είναι μια ταινία. Κάποιες σου αρέσουν και κάποιες μπορεί να θέλεις να τις ξαναδείς 5-6 φορές. Κάποιες εικόνες ταξιδιών μένουν και θέλεις να ξαναπάς.
Θα ήθελα να κλείσουμε με το μήνυμα σου στους αναγνώστες μας.
Αν τα καταφέρουν, να πάνε στην Ιαπωνία, θα κερδίσουν πολλά από ένα τέτοιο ονειρεμένο ταξίδι.
Για μένα είναι ο καλύτερος προορισμός, ίσως, που δεν έχω εισπράξει ούτε ένα αρνητικό στοιχείο. Είτε μιλάμε για κουλτούρα, καθαριότητα, φαγητό, τοπία, συμπεριφορά, σεβασμό. Η ηρεμία τους, η οποία είναι μια ηρεμία που μόνο αν καταφέρει και πάει κάποιος θα την νιώσει και θα πει: “Πράγματι, αυτός ο τόπος είναι beyond limits.”
Θα έλεγες ότι είναι ένα ταξίδι ζωής η Ιαπωνία;
Είναι ταξίδι ζωής η Ιαπωνία, σίγουρα!. Πολλά είναι τα ταξίδια που θα ήθελα να κάνω, αλλά με έχει κερδίσει στο μέγιστο, μπορώ να πω η Ιαπωνία. Είναι ένα ταξιδι που έχω κάνει δύο φορές, και μακάρι να έχω την υγεία μου και να μπορέσω να το ξανακάνω. Και εύχομαι να τα καταφέρουν και όσοι άλλοι επιθυμούν να κάνουν αυτό το ταξίδι. Αν πάνε θα θυμηθούν τα λόγια μου.
Ναι, νομίζω μας έπεισες και εμάς ότι είναι ταξίδι ζωής και από τις φωτογραφίες αλλά και από τα λεγόμενα σου. Σε ευχαριστούμε Έρια μου για αυτή τη κουβέντα.
Εγώ σας ευχαριστώ.
Extra info για την Ιαπωνία από την Έρια Νικολαϊδου Χαραλάμπους:
Ginza Six είναι μια γνωστή περιοχή στο Τόκιο, που έχει ένα πάρα πολύ μεγάλο mall. Έχει τα πάντα, από εστιατόρια, φαγητά, γκαλερί, τα πάντα, και είναι το τοπ όνομα, όπως λέμε το Time Square της Νέας Υόρκης, και είναι στο Τόκιο. Πεντακάθαρα.
Αξίζει τον κόπο, αν είναι κάποιος στο Τόκιο, να πάρει το τρένο να πάει στο Κιότο! Οπωσδήποτε. Υπάρχουν πολλά πολιτιστικά στοιχεία και παλάτια στο Τόκιο, αλλά τα πιο πολλά, που ξεφεύγεις από τους ουρανοξύστες, είναι έξω. Στο Κιότο, στο Καμακούρα, στο Νάρα με τα ελάφια.
Θα ήθελα την επόμενη φορά να πάω στην Οσάκα. Γι΄αυτό εύχομαι ότι, όταν τα καταφέρω, θα αποφύγω να ξαναπάω στπ Τόκιο, αφού το έχω επισκεφτεί δύο φορές. Ευελπιστώ να προσγειωθώ στην Οσάκα, για να δω κάτι διαφορετικό την επόμενη φορά.
Κάτι που έχω εντυπωσιαστεί, είναι ότι, όπως έχουμε διαβάσει και έχουμε μάθει, είναι η χώρα η οποία τα άτομα ζουν τα περισσότερα χρόνια. Έχω δει ταξιτζήδες οδηγούς να εργάζονται που ήταν σίγουρα πάνω από 75 χρονών, τρέχουν στους δρόμους, έχουν μία ενέργεια που δεν περιμένεις να δεις σε τέτοια ηλικία. Περιποιημένοι, φοράνε τα γαντάκια τους, τα καπελάκια τους και έχουν ενέργεια που θα θεωρούσε κάποιος ότι δεν ταιριάζει σε άτομα της ηλικίας τους. Επίσης, σε πολλά καταστήματα, μεγάλης ηλικίας γυναίκες, τακτοποιημένες, λεπτές, βαμμένες, ενώ φαίνεται ότι μπορεί να είναι 70-75 χρονών, δουλεύουν σας σπίρτο με γρηγοράδα. Και λες: “Πώς μπορεί ένα άτομο, 80 χρονών, να τρέχει έτσι πάνω κάτω;”
Υπάρχει λόγος γιατί ζουν και πεθαίνουν στη μεγαλύτερη ηλικία. Είναι η χώρα που ζουν τα περισσότερα χρόνια. Η σύνταξή τους, γνωρίζω και έχω διαβάσει, είναι στα 75 τους χρόνια. Έχουν ποιότητα ζωής, από την ώρα που γεννιούνται, έχουν μέσα τους υγεία, αρμονία, ηρεμία, πειθαρχία, μέσω του τί τρώνε, πώς ζουν, πώς μεγαλώνουν. Φαίνονται άνθρωποι χωρίς άγχος. Μου έκανε εντύπωση ότι δουλεύουν σε μεγάλες ηλικίες και είναι και γεμάτοι ενέργεια και γρηγοράδα.
