Interview follows in English
Η Έλενα Χατζηαυξέντη επιστρέφει στην Κύπρο για να δώσει μια μοναδική συναυλία στις 7 Νοεμβρίου στο Δημοτικό Θέατρο Λάρνακας «Γ. Λυκούργος», στο πλαίσιο του θεσμού Ευρωπαϊκός Πολιτιστικός Χειμώνας Λάρνακας 2025–2026, υπό την αιγίδα του Δήμου Λάρνακας. Στη σκηνή μαζί της ο Ανδρέας Παπαπέτρου στο πιάνο και στο ακορντεόν.
Το σχεδιασμό Φωτισμού έχει αναλάβει ο Γιώργος Λάζογλου και την επικοινωνία η Μαρία Γεωργίου.
Το 2025 ήταν μια ιδιαίτερα σημαντική χρονιά για την Έλενα, καθώς πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στο «αγγλικό θέατρο» με το έργο «Love in a Foreign Land» της Maria Vigar, σε σκηνοθεσία της Αναστασίας Ρέβη στο Playground Theatre στο Λονδίνο.
Η ερμηνεία της απέσπασε θερμές κριτικές: το A Youngish Perspective UK έγραψε ότι «Η Χατζηαυξέντη διαθέτει μια γοητεία γεμάτη φως, πλημμυρίζει από ζωντάνια, η ενέργειά της ξεπερνά τα όρια της σκηνής και παραμένει ανθρώπινη και αληθινή», το Theatre News UK τόνισε ότι «Η Έλενα Χατζηαυξέντη είναι εξαιρετικά καθηλωτική ως η νεαρή Θεοφάνα, με μια φωνητική ερμηνεία που προσδίδει ένα ανατριχιαστικό συγκινησιακό βάθος», ενώ το The Reviews Hub UK σχολίασε: «Το συναισθηματικό βάρος του έργου αναδεικνύεται μέσα από τις εξαιρετικές ερμηνείες, με την Έλενα Χατζηαυξέντη να ξεχωρίζει ως η νεαρή Θεοφάνα».
Τώρα, φέρνοντας μαζί της όλη αυτή την εμπειρία και τη θεατρική της ευαισθησία, η Έλενα ανεβαίνει στη σκηνή της Λάρνακας για μια μοναδική μουσική βραδιά αφιερωμένη στην ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη, που ενώνει το θέατρο με τη μουσική, το παρόν με τη μνήμη και την Τέχνη με τις ρίζες της.
Οι ερωτήσεις που ακολουθούν αποκαλύπτουν πτυχές της καλλιτεχνικής της ματιάς και της προσωπικής της διαδρομής, προσφέροντας μια μοναδική εικόνα για την Έλενα Χατζηαυξέντη μέσα και έξω από τη σκηνή.
Έλενα, μεγαλώσατε στους Τρούλλους της επαρχίας Λάρνακας, ζήσατε στην Αθήνα και σήμερα κατοικείτε στην Αγγλία. Πόσο σας έχει επηρεάσει αυτό το συνεχές ταξίδι – γεωγραφικά και ψυχικά – στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής σας ταυτότητας;
Καταλυτικά. Νομίζω είναι χαρακτηριστικό της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας και της Προσωπικότητάς μου. Με εμπνέει, με θρέφει, μου δίνει πλούσιο υλικό για να δημιουργήσω. Η αλήθεια είναι πως τα μέρη που έχω ζήσει, τα έχω στην καρδιά μου, τα νοιάζομαι, θέλω να γνωρίζω τι συμβαίνει εκεί, πώς είναι οι φίλοι μου και επιστρέφω σε αυτά συχνά είτε για διακοπές είτε για δουλειά. Η Κύπρος είναι οι ρίζες μου, η μυρωδιά του χώματος, η φωνή της γιαγιάς, το πρώτο μου τραγούδι. Η Αθήνα είναι η μαθητεία, το άνοιγμα στον κόσμο της τέχνης και της σκηνής. Και η Αγγλία είναι η περιπέτεια, αλλά και το σπίτι μου πια— εκεί όπου καλούμε να εξερευνήσω, να συναντήσω νέα πρόσωπα και να είμαι σε μία συνεχή πρόκληση. Όλες αυτές οι
διαδρομές με έμαθαν ότι η τέχνη δεν έχει σύνορα, ο καλλιτέχνης είναι ένας ταξιδιώτης του κόσμου.
Η συναυλία σας «Μνήμες και Όνειρα» ανοίγει τον Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Χειμώνα Λάρνακας 2025–2026. Πώς γεννήθηκε αυτή η ιδέα και τι σημαίνει για εσάς η παρουσίασή της στη γενέτειρά σας;
Η ιδέα γεννήθηκε από ένα νανούρισμα σε μουσική του Νότη Μαυρουδή και σε στίχους του Δημήτρη Μανθόπουλου, το οποίο τυχαία ήρθε στο δρόμο μου. Με συγκλόνισε ακούγοντάς το από τη Μαριώ. Στο τραγούδι, μια μάνα προσπαθεί να βρει λόγια να κοιμίσει το μωρό της και ζητάει από τα τανκς και τους πυραύλους να σιγήσουν, για να μην το ξυπνήσουν από το όνειρο. Παρακαλεί «τον ύπνο» να μην του δείξει την ασχήμια του κόσμου, τα καμένα δέντρα, το ψέμα, για να μπορέσει κάποια μέρα να αντρειέψει και να ημερέψει τον κόσμο. Αμέσως ένιωσα ότι αυτό που αφηγείται το τραγούδι είναι τόσο αληθινό, τόσο επίκαιρο, και το φαντάστηκα να αντηχεί απ’ άκρη σε άκρη σε αυτόν τον πλανήτη ή και σε ολόκληρο το σύμπαν και να σταματάει τις βόμβες, την αδικία, την απάτη, το φόβο, τις γυναικοκτονίες, τον εφιάλτη της οικονομικής επιβίωσης — ό,τι μπορούμε να ονομάσουμε α-πάνθρωπο… Από εκεί, αυτή η ιδέα με οδήγησε σε αυτή τη συναυλία.
Το να έρθω στην Λάρνακα, στην πόλη που με ανέθρεψε, που μου έδωσε μνήμες και όνειρα, και να μοιραστώ αυτή τη δουλειά για πρώτη φορά σημαίνει πολλά για μένα.
Ακουμπώ ξανά στη ρίζα της ύπαρξής μου. Νιώθω συγκίνηση, ευγνωμοσύνη και ευθύνη μαζί.
Ο τίτλος «Μνήμες και Όνειρα» κρύβει κάτι ποιητικό, σχεδόν υπαρξιακό. Ποια είναι η δική σας προσωπική “μνήμη” και ποιο το “όνειρο” που τροφοδοτεί τη μουσική σας;
Η δική μου προσωπική «μνήμη», αυτό που δηλαδή με κρατάει και περπατάω ακόμα, να κινούμαι, να παλεύω, να ψάχνω, να αναρωτιέμαι… είναι η πίστη στο παιδικό μου όνειρο, ότι μέσα από την τέχνη μπορείς να εξελιχθείς και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Μπορείς να προσφέρεις, να ανταλλάξεις, να εκφραστείς, να κρατήσεις τη φλόγα της ψυχής σου αναμμένη. Και αυτό το κάνεις για σένα και ταυτόχρονα το μοιράζεσαι και με άλλους ανθρώπους.
Αν και, πολλές φορές, χάθηκα, εντελώς, σ’ αυτόν το δρόμο, κάθε φορά ερχόταν «κάτι» και μου έδινε ένα φιλί, θυμίζοντας μου ότι πάντα υπάρχει ένα φως μέσα μας.
Ό,τι βιώνω, ακόμη και η χειρότερη εμπειρία, γίνεται γνώση και επικοινωνία με εμένα και τους γύρω μου. Έτσι το «όνειρο μου» να ασχολούμαι με το θέατρο, την ποίηση, το τραγούδι γίνεται «μνήμη» που με κάνει να μην τα παρατάω.
Το πρόγραμμα συνδυάζει μουσική, ποίηση και αφήγηση. Πώς επιτυγχάνετε τη συνοχή ανάμεσα σε αυτές τις τέχνες επί σκηνής;
Νομίζω με πολλή σκέψη, έρευνα, ψάξιμο, συζητήσεις με τους συνεργάτες μου, τους φίλους μου… και σίγουρα ακούγοντας, όσο πιο πολύ γίνεται, το ένστικτο μου. Αυτός ο συνδυασμός είναι κάτι που σχεδόν πάντα επιλέγω στις παραστάσεις μου και ομολογώ ότι μου αρέσει, με κάνει να νιώθω μια πληρότητα, με κάνει να νιώθω ότι είναι κομμάτι από μένα. Αυτές οι τέχνες είναι η μία μέσα στην άλλη, έτσι κι αλλιώς, οπότε συνυπάρχουν, αλληλοεπιδρούν, αλληλοσυμπληρώνονται ανάλογα με το θέμα, την κεντρική ιδέα και τη στιγμή που συμβαίνει. Έτσι βγαίνει κάτι που ουσιαστικά έχει μόνο νόημα στη σκηνή και όταν εγώ το ερμηνεύω. Δεν ξέρω αν για κάποιον άλλο θα λειτουργούσε. Είναι όπως λέω συχνά «χειροποίητο»· Η σύνδεση μπορεί να είναι πολύ κρυμμένη, αλλά για κάποιο λόγο βγάζει νόημα και τότε αναφωνώ: «Αυτό είναι».
Οπότε στο τέλος έχουμε ένα μουσικό-θεατρικό αφήγημα.
Συνεργάζεστε με τον Ανδρέα Παπαπέτρου στο πιάνο και στο ακορντεόν. Πώς θα περιγράφατε τη χημεία και τη δημιουργική σας σχέση;
Με τον Ανδρέα έχουμε κάνει μεγάλο δρόμο, έχουμε βαθιά επικοινωνία και μας συνδέει μια γλυκιά φιλία. Γνωριστήκαμε στην Αγγλία και μετά επιστρέψαμε το ίδιο διάστημα στην Κύπρο. Ο Ανδρέας έρχεται και παίρνει αυτό που σκέφτομαι και το πάει παρακάτω, μου λύνει αυτά που βρίσκω εμπόδια και καταλαβαίνει πολύ καλά τι προσπαθώ να κάνω. Επίσης, είναι ένας εκπληκτικός συνθέτης και ερμηνευτής, τόσο στο πιάνο όσο και στο ακορντεόν αλλά και στο τραγούδι, και θα έλεγα ότι τον χαρακτηρίζει μια σπάνια μουσική ευγένεια που κάνει τις αισθητικές του επιλογές πολύ ιδιαίτερες. Η δημιουργική μας σχέση είναι όμορφη και πολύ παραγωγική.
Νιώθω εμπιστοσύνη και όταν συνθέτουμε κάτι, η διαδικασία των προβών είναι υπέροχη.
Η συναυλία αναφέρεται σε ελευθερία, ειρήνη και κοινωνική δικαιοσύνη. Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί ακόμη να λειτουργήσει ως φωνή αντίστασης ή θεραπείας μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο αναταραχή;
Το πιστεύω. Πάντα μπορεί και είναι από τις πιο ισχυρές φωνές αντίστασης. Και η ιστορία το έχει δείξει πολλές φορές. Γι’ αυτό και έχουν φυλακίσει ή σκοτώσει ποιητές, έχουν απαγορεύσει τραγούδια, έχουν κατεβάσει έργα, και γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι βάδισαν προς το θάνατο με ένα τραγούδι στο στόμα. Η τέχνη είναι μορφή αντίστασης, πάντα ήταν. Θέλει να σε κάνει να δεις τον εαυτό σου, να σου εξασκήσει τις πιο λεπτές αισθήσεις σου, να σου φωτίσει τον νου σου, να σου δείξει τις αληθινές αξίες του ανθρώπου. Είναι τρόπος διαμαρτυρίας, αλλά και ισχυρό εργαλείο
πνευματικότητας… μπορεί να σε αφυπνίσει, να σε ξεσηκώσει, να σε κρατήσει όρθιο και να πει όλα αυτά που ίσως δεν τολμάμε να πούμε ή ούτε καν να σκεφτούμε.
Ταυτόχρονα θεραπεύει, ξορκίζει το φόβο μας, τραγουδάει τον πόνο μας, μας θυμίζει την ουσία της ύπαρξής μας. Είναι πνευματική τροφή και είναι πολύ σημαντική για την υγεία μας, για να αισθανόμαστε καλά, για να μπορούμε να διακρίνουμε την ομορφιά, την ασχήμια, τα τέρατα. Κι αν έστω ένας άνθρωπος φύγει πιο γαλήνιος από μια συναυλία, πιο δυνατός, με ένα φως στην καρδιά του, τότε κάτι θα έχουμε πετύχει.
Ανάμεσα στα έργα που θα ερμηνεύσετε υπάρχουν τραγούδια του Μάνου Λοΐζου, του Μάριου Τόκα, αλλά και του Kurt Weill και Nino Rota. Πώς επιλέξατε αυτό το ρεπερτόριο που γεφυρώνει την Κύπρο, την Ελλάδα και την Ευρώπη;
Κάθε τραγούδι κουβαλά μια προσωπική ιστορία. Στόχος μας είναι να το αποφορτίσουμε από την αρχική του διάσταση και να το ξαναδημιουργήσουμε μέσα από μια νέα μουσική ματιά και ερμηνεία. Με τις ιδέες και τις διασκευές του Ανδρέα Παπαπέτρου στο πιάνο και το ακορντεόν, η μουσική αποκτά νέα μορφή, δημιουργεί ηχοτοπία, διάλογους και δυναμικές σχέσεις, ενώ διατηρεί την ουσία του.
Η επιλογή των τραγουδιών, από το λυρισμό και τη μελωδική ένταση των Μάνου Λοΐζου και Μάριου Τόκα μέχρι τη θεατρικότητα και τις αντιθέσεις των Kurt Weill και Nino Rota, γίνεται πάντα με βάση την ιστορία που θέλουμε να αφηγηθούμε. Μέσα στη ροή αυτής της αφήγησης, η φωνή και οι μουσικές διασκευές συνεργάζονται ώστε ένα τραγούδι να αποκτά νέες σημασίες και διαστάσεις.
Η μουσική λειτουργεί σαν γέφυρα: ένα ξενόγλωσσο τραγούδι μπορεί να γίνει «ελληνικό», ενώ ένα ελληνικό να ακουστεί παγκόσμιο. Όλα τα τραγούδια που επιλέξαμε μιλούν για τον άνθρωπο, υμνούν την ομορφιά του και αναρωτιούνται ταυτόχρονα για τον παράλογο, βασανιστικό κόσμο που έχει φτιάξει. Έτσι μέσα από τη μουσική μεταμόρφωσή τους ενώνουν τόπους, εποχές και ψυχές.
Είστε τόσο σοπράνο όσο και ηθοποιός. Πόσο σημαντική είναι η θεατρικότητα στην ερμηνεία σας και πώς συνυπάρχουν οι δύο αυτές πλευρές πάνω στη σκηνή;
Η θεατρικότητα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μουσικής μου. Ως σοπράνο και ηθοποιός, βλέπω κάθε τραγούδι σαν μονολόγο ή διάλογο: ο χαρακτήρας τραγουδά την ιστορία του, ζωντανεύει μέσα από τη φωνή και το σώμα. Οι στίχοι είναι για μένα ζωτικής σημασίας· τους προσεγγίζω με την αγάπη του ηθοποιού για τον λόγο. Αυτή η συνύπαρξη μουσικής και θεάτρου με καθόρισε και με γοητεύει· τη χρησιμοποιώ για να μεταφέρω συναισθήματα και ένταση, δημιουργώντας μια ερμηνεία που γίνεται άμεσα κατανοητή και ανοιχτή σε κάθε ακροατή, όπου κι αν βρίσκεται.
Ζώντας σήμερα στην Αγγλία, πώς βλέπετε από απόσταση την κυπριακή καλλιτεχνική πραγματικότητα; Υπάρχει κάτι που σας λείπει ή κάτι που θα θέλατε να αλλάξει;
Η Κύπρος διαθέτει τεράστιο καλλιτεχνικό δυναμικό· ανθρώπους με ταλέντο, παιδεία και βαθιά αγάπη για την τέχνη. Αυτό που συχνά λείπει δεν είναι η έμπνευση, αλλά η αναγνώριση και η στήριξη. Το επάγγελμα του καλλιτέχνη δεν έχει ακόμη κατοχυρωθεί επίσημα· δεν έχουν μελετηθεί οι ιδιαιτερότητές του και πώς μπορεί να συνυπάρχει ισότιμα με άλλα επαγγέλματα, με κανόνες, σεβασμό και αναγνώριση. Πολλοί αγωνίζονται καθημερινά για να επιβιώσουν και να συνεχίσουν το έργο τους· άλλοι, μετά από χρόνια αφοσίωσης, αναγκάζονται να αποχωρήσουν λόγω ανεπαρκών αμοιβών, περιορισμένων παραγωγών και ελλιπούς χρηματοδότησης. Κι όμως, η κυπριακή καλλιτεχνική σκηνή ζει και κινείται. Υπάρχει έντονη κινητικότητα, νέοι
θεσμοί γεννιούνται, και οι δημιουργοί μας, κατακτούν επιτυχίες και βραβεία στο εξωτερικό. Υπάρχει μια ζωντανή αγάπη για την τέχνη, μια δύναμη που ξεπερνά τα εμπόδια και εμπνέει. Η τέχνη χρειάζεται σταθερή στήριξη, χώρο και χρόνο για να ανθίσει· χρειάζεται μια πολιτιστική πολιτική που να προστατεύει και να ενισχύει τον καλλιτέχνη. Γιατί χωρίς εκείνον, δεν υπάρχει πολιτισμός. Και παρά τις δυσκολίες, η δημιουργική δραστηριότητα συνεχίζεται, γιατί η τέχνη είναι φως, ελπίδα και τρόπος να ονειρευόμαστε έναν καλύτερο κόσμο..
Αν μπορούσατε να αφιερώσετε τη συναυλία «Μνήμες και Όνειρα» σε ένα πρόσωπο ή σε μια γενιά, σε ποιον ή σε ποιους θα την αφιερώνατε και γιατί;
Την αφιερώνω στα παιδιά, γιατί σε αυτά βρίσκεται η ελπίδα μας για έναν κόσμο όμορφο, ανθρώπινο και δίκαιο. Την αφιερώνω επίσης σε κάθε ψυχή που πάλεψε και συνεχίζει να παλεύει για αυτές τις πανανθρώπινες αξίες. Αν μπορούσα θα επαναλάμβανα ένα-ένα τα ονόματα όλων αυτών των ανθρώπων σαν προσευχή και θα τους ψιθύριζα με όλη μου την καρδιά: «Τίποτα δεν πάει χαμένο. Ό,τι προσφέρατε ζει μέσα μας και συνεχίζει να φωτίζει τον δρόμο».
Και τέλος, τι ακολουθεί μετά για σας καλλιτεχνικά;
Μετά τη συναυλία μου εδώ, θα συνεχίσω στο Hellenic Centre στο Λονδίνο, στις 7 Δεκεμβρίου, παρουσιάζοντας μια νέα μουσική εκδοχή του Christmas Carol του Charles Dickens μαζί με τον εκπληκτικό πιανίστα Χρήστο Φούντο. Σε αυτή τη δουλειά συνεργάζομαι με τον illustrator Chris Plunkett ο οποίος δημιούργησε γύρω από το θέμα της αφύπνισης, της μεταμόρφωσης και της συνειδητοποίησης της μεγάλης σημασίας της προσφοράς και της αγάπης στους γύρω μας.
https://helleniccentre.org/event/lights-and-shadows-a-new-musical-adaptation-of-
dickens-the-christmas-carol/
Στη συνέχεια, από τις 10 έως τις 15 Δεκεμβρίου, θα βρίσκομαι στην Αθήνα για το
τριήμερο Φεστιβάλ Σύγχρονων Ελληνικών Θεατρικών Έργων με θεματική
“ΜΗΤΕΡΑ”. Το φεστιβάλ συντονίζει, σκηνοθετεί και παρουσιάζει η βραβευμένη
σκηνοθέτης και ηθοποιός Αναστασία Ρεβή, μαζί με την εξαιρετική ηθοποιό/
σκηνοθέτη Έλενα Μιχαηλίδου στην οργάνωση παραγωγής καθώς και την ομάδα
Theater Lab Company. Θα παρουσιάσουμε 14 νέα ελληνικά έργα σε μορφή
αναλογίου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Στις 19 Δεκεμβρίου θα επιστρέψω στην Κύπρο για την παρουσίαση μιας μοναδικής
παράστασης που αφηγείται τα τελευταία Χριστούγεννα του Γρηγόρη Αυξεντίου, όπως
τα έζησε στο σπίτι της οικογένειας Παπαχριστοδούλου στον Αγρό.
Και τον Μάιο θα είμαι σε ένα αξιόλογο μουσικό φεστιβάλ στην Αγγλία, το Cookham
Festival μαζί με τo μουσικό σχήμα Unicorn Frequency.
https://www.youtube.com/watch?v=E0NmbvxfAlI&list=RDE0NmbvxfAlI&start_radio=
Τα υπόλοιπα όμορφα που έρχονται θα ανακοινωθούν αργότερα.
YouTube Channel: ELENA HADJIAFXENDI
Website: www.elenahadjiafxendi.com
Facebook Page: Elena Hadjiafxendi
Facebook Profile: Elena Hadjiafxendi
Interview with Elena Hadjiafxendi / “Memories and Dreams”: A Musical Celebration of Freedom, Peace and Humanity
Elena Hadjiafxendi returns to Cyprus to give a unique concert on November 7 at the Larnaca Municipal Theatre “G. Lycourgos”, as part of the Larnaca European Cultural Winter 2025–2026, under the auspices of the Municipality of Larnaca. Joining her on stage will be Andreas Papapetrou on piano and accordion. Lighting design is by George Lazoglou, and communications by Maria Georgiou.
The year 2025 was particularly significant for Elena, as she made her English theatre debut in Love in a Foreign Land by Maria Vigar, directed by Anastasia Revi at the Playground Theatre in London.
Her performance received glowing reviews: A Youngish Perspective UK wrote that “Hadjiafxendi possesses a luminous charm, brimming with vitality—her energy transcends the stage while remaining human and genuine.” Theatre News UK noted that “Elena Hadjiafxendi is exceptionally captivating as the young Theophana, with a vocal performance that adds a haunting emotional depth,” while The Reviews Hub UK commented: “The emotional weight of the play is carried by outstanding performances, with Elena Hadjiafxendi standing out as the young Theophana.”
Now, bringing with her all this experience and theatrical sensitivity, Elena takes the stage in Larnaca for a unique musical evening dedicated to freedom, justice and peace—an event that bridges theatre and music, the present and memory, art and roots. The following questions reveal aspects of her artistic vision and personal journey, offering a unique portrait of Elena Hadjiafxendi both on and off stage.
Elena, you grew up in Troulloi, Larnaca district, lived in Athens, and now reside in England. How has this continuous journey—geographically and spiritually—influenced the shaping of your artistic identity?
Decisively. I think it’s a defining element of both my artistic identity and my personality. It inspires me, nourishes me, and provides rich material for me to create. The truth is that the places I’ve lived are in my heart; I care about them, I want to know what’s happening there, and how my friends are doing. I often return—either for holidays or work. Cyprus is my roots, the smell of the earth, my grandmother’s voice, and my first song. Athens is an apprenticeship, the opening into the world of art and the stage. And England is adventure—but also my home now—where I am called to explore, to meet new people, and to live in constant challenge. All these paths have taught me that art has no borders; the artist is a traveller of the world.
Your concert “Memories and Dreams” opens the Larnaca European Cultural Winter 2025–2026. How was this idea born, and what does presenting it in your hometown mean to you?
The idea was born from a lullaby composed by Notis Mavroudis with lyrics by Dimitris Manthopoulos, which I came across by chance. I was deeply moved hearing it sung by Mariο. In the song, a mother tries to find words to lull her baby to sleep and asks the tanks and missiles to fall silent, so as not to wake it from its dream. She begs “sleep” not to show the child the ugliness of the world—the burnt trees, the lies—so that one day it may grow strong and bring peace to the world. I immediately felt that what the song narrates is so true, so timely, and I imagined it echoing across the planet, or even the universe, stopping bombs, injustice, deceit, fear, femicides, the nightmare of economic survival—everything we might call inhuman. From there, the idea led me to this concert.
To return to Larnaca, the city that nurtured me, that gave me memories and dreams, and to share this work for the first time means a great deal to me. I’m reconnecting with the root of my existence. I feel moved, grateful, and responsible all at once.
The title “Memories and Dreams” carries something poetic, almost existential. What is your own personal “memory” and what is the “dream” that fuels your music?
My personal “memory”—that which keeps me walking, moving, fighting, searching, wondering—is faith in my childhood dream: that through art one can evolve and become a better human being. You can give, exchange, express yourself, and keep the flame of your soul alive. And you do this for yourself while sharing it with others.
Even though I’ve often been completely lost on this path, each time something would come and kiss me, reminding me that there’s always a light within us. Everything I experience, even the worst, becomes knowledge and communication with myself and those around me. Thus, my “dream” of working in theatre, poetry and song becomes the “memory” that keeps me from giving up.
The program combines music, poetry and narration. How do you achieve cohesion among these art forms on stage?
I think through a lot of thought, research, exploration, discussions with collaborators and friends, and certainly by listening, as much as possible, to my instincts. This combination is something I almost always choose in my performances, and I must admit I love it. It makes me feel complete; it feels like a part of me. These arts coexist naturally; they interact and complement each other depending on the theme, the central idea, and the moment it happens. What emerges has meaning only on stage and when I perform it. I don’t know if it would work for someone else. I often say it’s “handmade”—the connection might be deeply hidden, but somehow it makes sense, and when it does, I exclaim: “That’s it.” So, in the end, we have a musical-theatrical narrative.
You collaborate with Andreas Papapetrou on piano and accordion. How would you describe your chemistry and creative relationship?
Andreas and I have come a long way together; we share deep communication and a sweet friendship. We met in England, and later both returned to Cyprus around the same time. Andreas takes what I imagine and takes it further; he resolves what I find challenging and understands perfectly what I’m trying to achieve. He’s also an exceptional composer and performer—on piano, accordion, and voice—and I would say he’s characterised by a rare musical gentleness that makes his artistic choices unique. Our creative relationship is beautiful and very productive. I feel trust, and when we create something new, the rehearsal process is wonderful.
The concert refers to freedom, peace and social justice. Do you believe that art can still function as a voice of resistance or healing in a world full of turmoil?
I do believe it. It always can—and it’s one of the strongest voices of resistance. History has shown this many times. That’s why poets have been imprisoned or killed, songs have been banned, plays taken down—and why many people walked to their deaths with a song on their lips. Art is a form of resistance; it always has been. It wants you to see yourself, to exercise your finest senses, to enlighten your mind, to reveal the true values of humanity. It is a form of protest, but also a powerful spiritual tool—it can awaken you, inspire you, keep you standing, and say all those things we may not dare to say—or even think. At the same time, it heals, exorcises our fears, sings our pain, and reminds us of the essence of our existence. It is spiritual nourishment, essential for our well-being, helping us discern beauty, ugliness, and monsters. And if even one person leaves a concert calmer, stronger, with a light in their heart, then we’ve achieved something.
Among the works you will perform are songs by Manos Loizos, Marios Tokas, Kurt Weill and Nino Rota. How did you choose this repertoire that bridges Cyprus, Greece and Europe?
Each song carries a personal story. Our goal is to strip it from its original dimension and recreate it through a new musical lens and interpretation. With Andreas Papapetrou’s ideas and arrangements on piano and accordion, the music gains new form, creating soundscapes, dialogues and dynamic relationships while maintaining its essence.
The choice of songs—from the lyricism and melodic intensity of Manos Loizos and Marios Tokas to the theatricality and contrasts of Kurt Weill and Nino Rota—is always guided by the story we wish to tell. Within the flow of this narrative, the voice and arrangements collaborate so that each song acquires new meanings and dimensions.
Music acts as a bridge: a foreign-language song can become “Greek,” while a Greek one can sound universal. All the songs we selected speak of humanity, praise its beauty, and at the same time question the irrational, tormented world we’ve created. Through their musical transformation, they unite places, eras and souls.
You are both a soprano and an actress. How important is theatricality in your interpretation, and how do these two aspects coexist on stage?
Theatricality is an inseparable part of my music. As a soprano and actress, I see each song as a monologue or dialogue—the character sings their story, brought to life through voice and body. The lyrics are vital to me; I approach them with the actor’s love for language. This coexistence of music and theatre has shaped and fascinated me; I use it to convey emotion and intensity, creating an interpretation that’s direct and open to every listener, wherever they are.
Living now in England, how do you see the Cypriot artistic scene from a distance? Is there something you miss or wish would change?
Cyprus has enormous artistic potential—people with talent, education and deep love for art. What’s often missing is not inspiration but recognition and support. The artist’s profession has not yet been officially established; its particularities haven’t been studied, nor how it can coexist equally with other professions, with rules, respect and recognition. Many struggle daily to survive and continue their work; others, after years of dedication, are forced to withdraw due to inadequate pay, limited productions and insufficient funding.
Yet the Cypriot artistic scene lives and moves. There is vibrant activity, new institutions are being born, and our creators win awards and recognition abroad. There is a living love for art, a strength that overcomes obstacles and inspires. Art needs steady support, space and time to flourish—it needs a cultural policy that protects and empowers the artist. Because without the artist, there is no culture. And despite the difficulties, creative activity continues, because art is light, hope, and a way to dream of a better world.
If you could dedicate “Memories and Dreams” to one person or one generation, to whom would you dedicate it and why?
I dedicate it to the children, for in them lies our hope for a beautiful, humane, and just world. I also dedicate it to every soul that has fought and continues to fight for these universal values. If I could, I would repeat each of their names like a prayer and whisper with all my heart: “Nothing is lost. Everything you offered lives within us and continues to light the way.”
And finally, what follows next for you artistically?
After my concert here, I will perform at the Hellenic Centre in London on 7 December, presenting a new musical adaptation of Charles Dickens’ A Christmas Carol, alongside the wonderful pianist Christos Foundos. In this work, I collaborate with illustrator Chris Plunkett, who has created visuals centred on themes of awakening, transformation, and the realisation of the great importance of giving and love towards others.
https://helleniccentre.org/event/lights-and-shadows-a-new-musical-adaptation-of-dickens-the-christmas-carol
Then, from 10 to 15 December, I will be in Athens for the three-day Festival of Contemporary Greek Plays under the theme “MOTHER”. The festival is curated, directed, and presented by the award-winning director and actress Anastasia Revi, alongside the exceptional actress and director Elena Michailidou and the Theatre Lab Company, where we will present 14 new Greek plays in staged readings at the Municipal Theatre of Piraeus.
And in May, I will take part in a remarkable music festival in England, the Cookham Festival, together with the musical ensemble Unicorn Frequency. https://www.youtube.com/watch?v=E0NmbvxfAlI&list=RDE0NmbvxfAlI&start_radio=1
The other beautiful things that are on the way will be announced later.
YouTube Channel: ELENA HADJIAFXENDI
Website: www.elenahadjiafxendi.com
Facebook Page: Elena Hadjiafxendi
Facebook Profile: Elena Hadjiafxendi
Instagram: @elenahadjiafxendi
